บทที่ 63
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงและมองย้อนกลับไป หนังศีรษะของนางก็แทบจะระเบิด
น่าเสียดายที่เสื้อผ้าของนางติดอยู่บนกิ่งไม้บนทางลาดที่สูงชัน นางดึงผ้าอย่างแรงและในที่สุดมันก็ฉีกออกเป็นชิ้นๆ นางกลิ้งลงไประยะหนึ่งก่อนที่จะถูกกิ่งก้านที่ปกคลุมไปด้วยหิมะหยุดไว้
จากนั้นสายรัดข้อมือของฝานฉางอวี้หลุดออก หัวใจของนางก็บีบรัดอย่างอธิบายไม่ได้
นั่นคือของขวัญวันเกิดอายุสิบหกปีที่เหยียนเจิ้งมอบให้นาง
นางวิ่งไปหยิบสายรัดข้อมือ แต่ไม่คาดคิดมีหลุมอยู่ใต้หิมะและใบไม้ที่ร่วงหล่นปกปิดมันไว้ เมื่อนางก้าวเหยียบมัน ใต้ฝ่าเท้าของนางก็ว่างเปล่าไม่มีอะไร และร่างกายของนางก็ตกลงไป
แขนซ้ายของฝานฉางอวี้ได้รับบาดเจ็บ และนางจับสายรัดข้อมือที่นางเพิ่งหยิบขึ้นมาด้วยมือขวา นางแทบจะจับคว้าอะไรไว้ไม่ได้ โชคดีที่จู่ๆ คอเสื้อของนางก็รัดแน่น และนางก็ถูกห้อยไว้เหมือนแมวตัวใหญ่ ไม่มีเสียงสะท้อนเป็นเวลานาน ข้างในมืดมิด และนางไม่รู้ว่ามันลึกแค่ไหน
ฝานฉางอวี้หวาดกลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางค่อยๆ หันไปมองชายตาเดียวที่ตามมา ร่างกายของเขาสูงใหญ่ และมีรอยแผลเป็นที่ดุร้ายบนใบหน้าของเขาที่ทอดยาวจากตาซ้ายของเขาข้ามดั้งจมูกของเขาไปจนถึงครึ่งหน้าซีกขวาของเขา แค่มองดูก็น่ากลัวมาก
นางเม้มริมฝีปากแล้วมองดูเขา เหมือนเสือดาวที่พยายามหนีแต่ก็ยังถูกจับได้ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ
ชายคนนั้นจับคอเสื้อของนางไว้จากด้านหลังด้วยมือข้างเดียวอย่างไม่ยากเย็น และอากาศรอบตัวเขาก็เย็นชามาก เมื่อเขาเห็นว่านางยังคงจับสายรัดข้อมือหนังกวางด้วยมือเดียว ดวงตาของเขาก็แข็งค้างเล็กน้อย และทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นอย่างประชด “เพื่อสิ่งๆ นี้ เจ้าถึงกับเสี่ยงชีวิตของตนเองเหรอ?”
เสียงของเขาต่ำมากและแหบแห้งราวกับว่าเขาได้รับบาดเจ็บที่คอ
ฝานฉางอวี้คิดในใจว่านางไม่รู้ล่วงหน้าเสียหน่อยว่าจะมีหลุมอยู่ใต้กิ่งก้านใบไม้และหิมะที่ปกคลุม นางจึงพูดอย่างรุนแรง “มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า!”
นางทำได้เพียงใช้มือขวาของนางเท่านั้น และฝานฉางอวี้ก็ไม่สนใจว่านางยังคงถูกหิ้วอยู่ นางพยายามยัดสายรัดข้อมือเข้าไปในสาบเสื้อของนาง โดยคิดว่าเมื่อมือขวาว่างจะจัดการกับเขาได้ง่ายมากขึ้น
อีกฝ่ายสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของนาง ดวงตาของเขามืดมนลงเล็กน้อย และทันใดนั้นเขาก็ถามด้วยท่าทีเฉยเมย “สิ่งนี้สำคัญต่อเจ้ามากหรือ”
ฝานฉางอวี้แอบสงสัยว่าทำไมคนๆ นี้ถึงอยากรู้อยากเห็นนัก นางปล่อยมือขวาแล้วพูดว่า ”แน่นอน!
ทันทีที่นางหันเหความสนใจของเขาด้วยการพูดคุย มือขวาของนางก็เอื้อมไปด้านหลังคอเสื้อของนางและคว้ามือของเขาที่จับคอเสื้อของนางไว้ นางหันหลังกลับด้วยความช่วยเหลือจากตนเองและจับบนกำแพงดินเพื่อปีนขึ้นไป
แทนที่จะปล่อยให้ชีวิตอยู่ในมือของคนอื่น การริเริ่มด้วยตัวเองจะปลอดภัยกว่า
โดยไม่คาดคิด หลังจากที่อีกฝ่ายค้นพบความตั้งใจของนาง เขาก็ถอยกลับไป และฝานฉางอวี้ก็ใช้กำลังของตนเองออกมาโดยตรง
ฝานฉางอวี้ตั้งใจจะโจมตีเขาแต่นางก็เวียนศีรษะจากผลกระทบของเกราะแข็งบนร่างกายของเขา ก่อนที่นางจะลุกขึ้นได้ นางก็ถูกเขาพลิกคว่ำและตรึงอยู่กับพื้น
ท่าทางที่ถูกระงับโดยสิ้นเชิงเช่นนี้ทำให้ผมของฝานฉางอวี้ตั้งขึ้น และนางก็ตะโกนด้วยความโกรธ “ไปให้พ้น!”
มือข้างหนึ่งของเขากดข้อมือขวาของนาง และอีกมือหนึ่งหลีกเลี่ยงแขนซ้ายที่เคลื่อนของนางแล้วกดไหล่ของนาง เขานาบร่างกายลงครึ่งหนึ่งเพื่อมองดูนาง มีระยะห่างระหว่างพวกเขาเพียงฉื่อเดียวเท่านั้น
ฝานฉางอวี้มองดูเขาอย่างขมขื่น หน้าอกของนางพองขึ้นและยุบลงอย่างรุนแรงเนื่องจากอาการหอบและความโกรธ นอกจากนี้ความโค้งของสายรัดข้อมือที่นางเพิ่งยัดลงไปในอกนั้นทำให้มันนูนมากขึ้น และทำให้นางดูน่าหลงใหลมากขึ้นเล็กน้อย
แต่คนที่ควบคุมนางอยู่ดูเหมือนจะไม่มีความคิดอื่นใด เขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้ ดวงตาที่สมบูรณ์นั้นสวยงามอย่างน่าประหลาดใจ แต่รูม่านตาอันมืดมิดนั้นทำให้ผู้คนรู้สึกอันตรายโดยสัญชาตญาณ “เจ้าเป็นอะไรกับบุรุษหน้าขาวที่ตีนเขา?”
ฝานฉางอวี้โกรธมากจนไม่ตอบ นางพยายามดิ้นรน แต่กลับถูกกดให้แน่นขึ้น และพบว่ามือที่เขาจับข้อมือของนางมีรอยฟันเป็นวงกลมบนนิ้วชี้ของเขา
ก่อนหน้านี้ที่บ้านของหญิงชรา บทสนทนาระหว่างเจ้าหน้าที่ทหารปลอมสองคนนอกประตูเข้ามาในความคิดของนาง เป็นไปได้ไหมว่านี่คือนายท่านที่พวกเขาบอกว่าเป็นคนช่วยนาง ที่นิ้วของเขาคือรอยฟันที่นางทิ้งไว้ใช่ไหม?
ดังนั้นคนผู้นี้ก็ช่วยนางไว้เหรอ?
ความแข็งแกร่งที่กำลังดิ้นรนของฝานฉางอวี้อ่อนลง และนางก็อดไม่ได้ที่จะมองชายตรงหน้านาง นางรู้สึกว่าดวงตาสีเข้มของเขาดูคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ และนางก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้าเป็นใคร”
ชายคนนั้นพูดเสียงแหบแห้ง “ตอบคำถามของข้าก่อน”
ฝานฉางอวี้ถ่วงเวลาในใจเพื่อให้เจ้าหน้าที่ทหารมาถึง จากนั้นจึงหันหน้าไปทางหนึ่งโดยไม่มองหน้าเขาอีกต่อไปแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้จักเขา”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ “ไม่รู้จักเขา แต่เจ้าเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเขาที่แม่น้ำ?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าชายคนนี้แปลกมากและพูดว่า “ข้าถูกโจรไล่ล่า และพบกับรถม้าของเขาบนถนนโดยบังเอิญ เขามีน้ำใจให้ข้าขึ้นรถม้ามาด้วย ต่อมาเมื่อโจรตามมาทัน ข้าก็หนีไปพร้อมกับเขา”
คนที่กดนางไว้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย และเหลือบมองสายรัดข้อมือใต้สาบเสื้อของนาง แล้วถามแบบสบายๆ “เจ้าทะนุถนอมมันมาก ใครเป็นคนมอบมันให้เจ้า”
ฝานฉางอวี้นึกเสียใจที่ตนเองได้รับบาดเจ็บ และไม่ได้กินอาหารมาหลายมื้อ นางหิวจนเกือบจะหมดแรง ไม่เช่นนั้นนางจะถูกควบคุมโดยคนอ่อนแอที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างไร นางทำได้เพียงหวังว่าเจ้าหน้าที่ทหารจะมาในไม่ช้า ขณะที่ตนเองก็จัดการกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่สำคัญมากคนหนึ่ง”
เมื่อนึกถึงเหยียนเจิ้ง หัวใจของนางก็รู้สึกฝาดเฝื่อนอย่างอธิบายไม่ได้
อีกฝ่ายดูเหมือนจะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ยินคำตอบนี้ เขามองดวงตาสีแดงจางๆ ของนางแล้วถามว่า “สำคัญมากแค่ไหน”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะแอบด่าอยู่ในใจ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
หิมะบนต้นสนสั่นสะเทือน และหิมะขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมา เซี่ยเจิงกลิ้งไปตรงนั้นพร้อมกับปกป้องนาง และกดมือบนหลังของนางเพื่อกระชับ ราวกับว่าเขาถือโอกาสกอดนางอย่างแรง
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถละทิ้งโอกาสอันสมบูรณ์แบบนี้เพื่อหลบหนีได้ หน้าผากของนางกระแทกคางของเขาอย่างแรง เมื่ออีกฝ่ายเอามือปิดคาง นางก็ลุกขึ้นเตะเขา
เซี่ยเจิงหลบอย่างรวดเร็ว นางจึงเตะต้นสนหนาๆ ที่อยู่ข้างๆ เขาด้วยเตะอันทรงพลัง หิมะบนต้นไม้โดยทั่วไปก็ตกลงมา
ฝานฉางอวี้รู้ว่านางสูญเสียโอกาสในการโจมตีอีกครั้ง ดังนั้นนางจึงไม่ต้องการต่อสู้อีกต่อไป นางจึงเริ่มวิ่งไปยังถนนหลักด้านล่าง
หลังจากการต่อสู้หลายครั้ง นางพบว่าคู่ต่อสู้มีทักษะการต่อสู้สูง ตอนนี้นางได้รับบาดเจ็บและเหนื่อยล้า นางรีบวิ่งไปด้วยความโกรธ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันน่าอาย
แต่นางยังต้องกลับไปหาฉางหนิง ดังนั้นนางจึงไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองติดอยู่ที่นี่เพราะความตั้งใจของนางเอง!
เซี่ยเจิงลุกขึ้นนั่งบนหิมะ เขาจับคางที่ถูกฝานฉางอวี้กระแทกอย่างแรงด้วยมือข้างเดียว หิมะที่ตกลงมาจากต้นสนกระทบเขาไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากและฟันของเขาถูกกระแทกเล็กน้อย มีเลือดไหลออกมา
เขาเหลือบมองทิศทางที่ฝานฉางอวี้วิ่งหนีไป และฟังเสียงกีบม้าที่เข้ามาใกล้ และท้ายที่สุดเขาก็หยุดไล่ตามนาง
สงครามในจิ่นโจวเป็นเรื่องเร่งด่วน ถ้าเขาปรากฏตัวในจี้โจวในฐานะผู้นำ และหากหลี่ฮวายอันจำเขาได้ ซึ่งจะทำให้พรรคพวกสกุลหลี่มีข้อโจมตีอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้ว่าเขาจะหันมาต่อต้านเว่ยเหยียน แต่ในอดีตเขาก็ทำหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อเว่ยเหยียน แม้มันจะเป็นไปไม่ได้ที่พรรคพวกสกุลหลี่จะเอาชนะเขา พวกเขาเพียงต้องการเห็นเขาและเว่ยเหยียนต่อสู้กันและพ่ายแพ้ทั้งสองฝ่าย
และ……มันก็เพียงพอแล้วที่ได้รู้ว่านางไม่ได้เกลียดเขามากนัก
อย่างน้อยนางก็ยังเห็นคุณค่าของสิ่งของที่เขาให้นาง และนางยังบอกว่าเขาเป็นคนที่สำคัญมาก
ด้วยความเป็นกังวลเกี่ยวกับการที่เซี่ยเจิงบอกว่าเขาจะตามมาทีหลัง เจ้าหน้าที่ทหารจึงออกตามหาเขาและพบเขาตามเส้นทางบนภูเขาที่คดเคี้ยว พวกเขาเห็นท่านโหวนั่งอยู่คนเดียวใต้ต้นสน โดดเดี่ยวราวกับหมาป่าเดียวดาย และในที่สุดก็ขี่ม้าเข้ามา “ท่านโหว เจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจวจะมาที่นี่เร็วๆ นี้แล้ว รีบไปกันเถอะขอรับ”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “อืม” แล้วเดินกลับไปที่ถนนหลัก จากนั้นปีนขึ้นไปบนหลังม้า มองดูทางสายหลักบนภูเขาที่คดเคี้ยวซึ่งอยู่ไม่ไกล ซึ่งมีต้นสนปกคลุมเป็นครั้งสุดท้าย และใช้เท้ากระตุ้นใต้ท้องม้าออกเดินทาง
ฝานฉางอวี้วิ่งไปจนถึงถนนสายหลัก และในที่สุดก็ได้พบกับเจ้าหน้าที่ทหารที่เดินแถวตีนเขา
ฝานฉางอวี้มองดูธงจี้โจวที่ปลิวไสวตามสายลมรวมทั้งผู้คนและม้านับร้อยคน และหลังจากยืนยันว่าพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ทหารจริงๆ ในที่สุดนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลี่ฮวายอันและเจ้าหน้าที่ทหารหลายคนก้าวไปข้างหน้า “แม่นาง เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้อ้าปากหอบและพยักหน้า ชี้ไปที่ทางลาดชันด้านหลังเขา “มีคนกลุ่มหนึ่งแต่งตัวเป็นเจ้าหน้าที่ทหารโดยแกล้งทำเป็นพ่อค้าและพักอยู่ในบ้านของหญิงชราตาบอด ตัวตนของพวกเขาน่าสงสัยมาก บางทีพวกเขาอาจจะเป็นพวกโจรแสร้งทำเป็นทหาร โปรดรีบตามไป อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้”
เจิ้งเหวินฉางเป็นผู้นำกองทหาร เขาสั่งให้กองทหารกลุ่มใหญ่ขี่ม้าไล่ตามทันที เหลือเจ้าหน้าที่ทหารเพียงสิบกว่านายเท่านั้นที่ปกป้องพวกหลี่ฮวายอัน
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้หายใจหอบแรง หลี่ฮวายอันจึงไปหยิบถุงน้ำจากม้าแล้วยื่นให้นาง “แม่นาง ดื่มน้ำสักหน่อย”
อาจเป็นเพราะเขากลัวว่านางจะรังเกียจ เขาจึงเสริมว่า “นี่คือถุงน้ำสำรอง ข้ายังไม่ได้ดื่มเลย”
ฝานฉางอวี้รับมันมาและขอบคุณเขา นางดื่มน้ำไปสองสามอึกก่อนที่จะสงบสติอารมณ์ได้
อีกฝ่ายโค้งคำนับนางแล้วพูดว่า “ข้าแซ่หลี่ มีนามว่าฮวายอัน ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อวานนี้”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เป็นคุณชายที่จิตใจดี ให้ข้าอาศัยรถม้าไปด้วย”
หลี่ฮวายอันยืนกราน “ความสะดวกสบายของรถม้าไม่สามารถเทียบได้กับบุญคุณในการช่วยชีวิตของเจ้า ข้าข้อทราบนามของแม่นางจะได้หรือไม่ จะได้ขอบคุณเจ้าได้”
ฝานฉางอวี้พูดได้เพียงว่า “ตำบลหลินอัน ฝานฉางอวี้”
คิ้วอันอ่อนโยนของหลี่ฮวายอันแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย “ทั้งอำเภอชิงผิงถูกพวกโจรสังหาร และตำบลหลินอันที่อยู่ถัดจากอำเภอก็ประสบโชคร้ายเช่นกัน มีผู้หญิงอ่อนแอ เด็กและคนชรา เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิต ในวันนั้นมีหญิงสาวที่หลอกล่อโจรและช่วยชีวิตคนเหล่านั้น”
เดิมทีฝานฉางอวี้กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของฉางหนิงและคนอื่นๆ แต่เมื่อนางได้ยินว่าเพื่อนบ้านที่ซ่อนตัวอยู่ในบ่อน้ำแห้งหลบหนีออกไปได้ ทันใดนั้นใบหน้าของนางก็มีความสุข “เป็นข้าเอง ท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”
หลี่ฮวายอันกล่าวว่า “ละอายใจยิ่งนัก หลังจากพวกกบฏอาละวาด และแม่ทัพเฮ่อจิ้งหยวน เคลื่อนทัพเป็นการส่วนตัวไปที่เมืองหลูเพื่อปกป้องจี้โจว ผู้แซ่หลี่ได้รับคำสั่งจากราชสำนักให้มาที่จี้โจวเพื่อแสดงความขอบคุณต่อใต้เท้าเฮ่อ แต่น่าเสียดายทันทีที่มาถึงจี้โจวเมื่อวานนี้ ก็ได้พบกับพวกโจรทันที โชคดีที่ได้แม่นางช่วยเหลือผู้แซ่หลี่เป็นอย่างดี หลังจากที่ได้รับการช่วยเหลือ ข้าก็ได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอำเภอชิงผิง”
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็ได้ตระหนักว่าชายคนนี้เป็นขุนนางระดับสูงเช่นเดียวกับแม่ทัพเฮ่อแห่งจี้โจว ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะมาปรากฏตัวที่นี่พร้อมกับเจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจว
เมื่อนางพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของนางก็แสดงท่าทีห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด “เรียนถามใต้เท้า น้องสาวของข้าและเพื่อนบ้านทั้งหมดปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ?”
เมื่อหลี่ฮวายอันฟังคำพูดอันห่างเหินของนาง ดวงตาของเขายังคงอ่อนโยน “พวกเขาถูกจัดให้พักในที่พักชั่วคราวของจวนจี้โจว พวกเขาปลอดภัยแล้ว”
หลังจากตอบคำถามของนาง เขาก็ยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดว่า “ตอนนี้ไม่มีคนนอก แม่นางฝานไม่จำเป็นต้องเรียกผู้แซ่หลี่ว่าใต้เท้า”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า แต่ครั้งต่อไปที่นางพูด นางก็ยังเรียกเขาว่าใต้เท้าอยู่ เขาหัวเราะและส่ายศีรษะ ท้ายที่สุดเขาก็ปล่อยให้นางพูดต่อไป
พวกเขาพักตรงจุดนั้นได้สักพักหนึ่ง เจิ้งเหวินฉางซึ่งนำกองกำลังไปค้นหาก็กลับมา เขาพบรอยเท้าจำนวนมาก แต่เขาไม่เห็นเงาของคนเหล่านั้นด้วยซ้ำ เขาพบหญิงชราที่ถูกฝานฉางอวี้ซ่อนตัวอยู่ที่ริมป่าสน
หลังจากสอบถามหญิงชราแล้ว พวกเขาก็ได้รับคำตอบแบบเดียวกับที่ฝานฉางอวี้พูดก่อนหน้านี้
หญิงชรากลัวว่าชื่อเสียงของฝานฉางอวี้จะเสียหาย ดังนั้นนางจึงไม่เคยพูดถึงว่ามีคนในกลุ่มแกล้งทำเป็นสามีของฝานฉางอวี้และบอกว่านางนอนห้องเดียวกันกับตนเอง
ถึงแม้ไม่พบโจรภูเขา แต่พบฝานฉางอวี้แล้ว
เจิ้งเหวินฉางทิ้งกองทหารบางส่วนเพื่อดำเนินการค้นหาภูเขาใกล้เคียงต่อไป และพาหลี่ฮวายอันกลับไปยังเมืองหลักของจี้โจว
ระหว่างทางกลับฝานฉางอวี้ยังพบว่านายอำเภอชิงผิงและครอบครัวของเขาไม่เคยคิดที่จะจัดเจ้าหน้าที่ของทางการเพื่อต่อสู้กับพวกโจรเมื่อพวกโจรบุกเข้ามาในอำเภอเลย เขากลับหลบหนีไปพร้อมกับครอบครัวของตนเองอย่างเร่งรีบ ซ่งเยี่ยนไปสอบที่เมืองหลวง มารดาซ่งอ้างว่าบ้านของนางเงียบเหงาเกินไป นางจึงพักอยู่ที่จวนนายอำเภอด้วย คืนนั้นเมื่อโจรบุกก็เข้าไปในอำเภอ นางก็หลบหนีไปพร้อมกับครอบครัวของนายอำเภอ
แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าพวกโจรจะไล่ล่าเขาเป็นระยะทางกว่าสิบลี้เพื่อสังหารนายอำเภอและครอบครัวของเขา และในที่สุดมารดาซ่งก็เสียชีวิตอย่างอนาถ
สิ่งที่น่าสังเวชที่สุดคือการที่เจ้าหน้าที่หวังและภรรยาได้เรียกเจ้าหน้าที่ของทางการมาและต้องการสกัดกั้นพวกโจรที่อยู่นอกประตูเมืองเหมือนกับกลุ่มคนที่ปิดล้อมเมืองในวันนั้น แต่พวกโจรก็ฉวยโอกาสนั้นไว้ บุกเข้าไปก่อน หลังจากประตูเมืองเปิด เจ้าหน้าที่หวังและภรรยาของเขาก็สู้คนจำนวนมากกว่าไม่ได้และเสียชีวิตที่ประตูเมือง
ฝานฉางอวี้รู้สึกหนักอึ้งเมื่อได้ยินสิ่งนี้
เมื่อนางมาถึงเมืองหลักของจี้โจว นางไปที่ที่พักเพื่อตามหาฉางหนิง และนางก็ได้พบว่ามีใครบางคนจุดไฟเผาที่พักและใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อลักพาตัวฉางหนิงไป
ในภูเขาและป่าสุดลูกหูลูกตา มีคนหกหรือเจ็ดคนขี่ม้าออกจากถนนบนภูเขาที่ขรุขระ
มีเสียงน้ำไหลส่งเสียงกึกก้อง และกลุ่มคนลงจากหลังม้าเพื่อจัดการตนเอง พวกม้าที่เดินทางมาไกลก็ไปที่ลำธารเพื่อดื่มน้ำ
เด็กหญิงอายุห้าหรือหกขวบสะอื้นอย่างเงียบๆ เมื่อนางถูกชายหนุ่มรูปงามแต่ชั่วร้ายลักพาตัวนางขึ้นบนหลังม้า
สุยหยวนชิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเด็กคนนี้จะร้องไห้ได้มากขนาดนี้ การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้สบายๆ และกระดูกของเด็กนั้นเปราะบาง เขาไม่กล้าที่จะทุบตีนางให้หมดสติอย่างบุ่มบ่าม ท้ายที่สุดหากเขาไม่สามารถควบคุมความแข็งแกร่งของมือของเขาได้ดี และทำกระดูกของนางหัก การที่เขาเอาชนะกองทหารที่จวนแม่ทัพจี้โจว เพื่อลักพาตัวนางมา มันก็จะเป็นแค่ความพยายามที่สูญเปล่า
เขามองดูเด็กน้อยที่ถูกหิ้วอยู่ในมือเหมือนลูกแมว และขู่อย่างไม่อดทน “ถ้าเจ้าร้องไห้อีก ข้าจะโยนเจ้าลงแม่น้ำ”
ฉางหนิงตกใจกลัว ปากของเขานางเม้มสนิท การสะอื้นเมื่อแรกเริ่มของนางกลายเป็นเสียงคร่ำครวญอย่างควบคุมไม่ได้ และใบหน้าของสุยหยวนชิงก็ซีดลงทันที
ทันใดนั้น ทหารก็นำน้ำสะอาดมาแล้วยื่นให้สุยหยวนชิง เขายกมือขึ้นแล้วโยนเด็กคนนั้นไป “ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม ทำให้นางหยุดร้องไห้ซะ”
เขาถูกรบกวนจากการร้องไห้ และบาดแผลที่เอวและไหล่ของเขาก็เจ็บปวดมากเช่นกัน ทำให้เขาหงุดหงิดมากจนอยากจะสังหารใครสักคน ถ้าเขาไม่รู้สึกว่าเด็กคนนี้ยังมีประโยชน์ เขาคงหักคอนางนับไม่ถ้วนไปแล้ว
ทหารรับฉางหนิงมาด้วยสีหน้าขมขื่น เขาสามารถฆ่าคนได้ แต่ถ้าเรื่องกล่อมเด็ก เขาทำไม่ได้จริงๆ
แต่เมื่อสุยหยวนชิงพูด เขาก็ทำได้เพียงยิ้มรับอย่างแข็งขัน เมื่อฉางหนิงมองไปที่รอยยิ้มที่แปลกๆ ของเขา นางก็ร้องไห้หนักขึ้นจนแทบจะหายใจไม่ออก
ทหารสังเกตเห็นดวงตาที่เย็นชาของสุยหยวนชิง และมีเหงื่อเย็นไหลออกมาบนหลังของเขา และเขาพยายามมากขึ้นเพื่อเกลี้ยกล่อมฉางหนิง
และเขาก็ค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉางหนิง ดูเหมือนนางจะไม่ได้ร้องไห้ แต่นางหายใจไม่ออกจริงๆ นางหายใจลำบาก
ทหารเกรงว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเด็กที่อยู่ในมือของเขา ดังนั้นเขาจึงเรียกสุยหยวนชิง “ซื่อจื่อ เด็กคนนี้ดูเหมือนจะหายใจหอบ”
สุยหยวนชิงเหลือบมองเด็กน้อยที่ดูเหมือนจะขาดอากาศหายใจและพร้อมจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา และใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก
เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการพาเด็กออกมา หากนางป่วยและเสียชีวิตระหว่างทาง จะมีประโยชน์อะไรนอกจากทำให้เซี่ยเจิงรู้สึกเสียใจ
เขาพูดว่า “หาขวดยาหรืออะไรแบบนั้นบนตัวนาง”
เขามีอนุที่ป่วยเป็นโรคหอบ นางไอทุกๆ สามก้าว และหายใจหอบทุกๆ ห้าก้าว นางไม่กล้าออกจากประตูและพกยาติดตัวไปด้วยเสมอ
หลังจากค้นหาไปรอบๆ ทหารก็พูดด้วยเหงื่อเย็น “ไม่……ไม่มีขอรับ”
สุยหยวนชิงกล่าวว่า “วางนางลงบนพื้น”
หลังจากที่ทหารวางฉางหนิงราบกับพื้น ก็ต้องใช้เวลาสักพักก่อนที่การหายใจของฉางหนิงจะค่อยๆ ราบรื่นขึ้น
หลังจากรู้ว่าฉางหนิงทนทุกข์ทรมานจากอาการหอบ สุยหยวนชิงก็ไม่ทำให้นางกลัวอีกต่อไป เขาหยิบถุงน้ำจากทหารแล้วยื่นให้โดยถามว่า “เจ้าหิวน้ำหรือเปล่า”
เห็นได้ชัดว่าฉางหนิงกลัวเขานางทั้งพยักหน้าและส่ายศีรษะ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
สุยหยวนชิงประคองนางให้ลุกนั่ง แล้วยกถุงน้ำไปที่ปากของนางแล้วสั่งว่า “ดื่มสิ”
ฉางหนิงยังคงกลัวมาก แต่นางป่วยและไม่กล้าที่จะร้องไห้อีกต่อไป นางดื่มน้ำไปเล็กน้อย และในที่สุดนางก็รู้สึกดีขึ้นหลังจากร้องไห้เป็นเวลานานเกินไป
สุยหยวนชิง ปิดถุงน้ำยืนขึ้นแล้วเดินไปที่ม้า “เดินทางต่อ คอยดูให้แน่ใจว่านางจะไม่ตายไประหว่างทาง”
ดวงตาของฉางหนิงยังคงเต็มไปด้วยน้ำตาเมื่อทหารอุ้มนางขึ้นหลังม้า นางเม้มริมฝีปากและนิ่งเงียบ นางเคยได้ยินมาระหว่างทางว่าคนเลวเหล่านี้ดูเหมือนจะเข้าใจผิดว่านางเป็นบุตรสาวของใครบางคน ถ้านางบอกว่านางไม่ใช่ คนเหล่านี้คงจะฆ่านาง และนางจะไม่สามารถพบพี่สาวของนางได้อีกต่อไป
เมื่อนึกถึงพี่สาว ฉางหนิงก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา นางหยิบนกหวีดไม้ไผ่ที่ห้อยอยู่ใต้คอของนางออกมาแล้วเป่าโดยไม่มีเสียง
สามวันต่อมา เมืองหลู
กงซุนหยินได้รับจดหมายจากเยี่ยนโจว หลังจากตรวจสอบแล้ว เขาก็ปล่อยพัดในมือตกลงพื้นด้วยความตกใจ เขาพึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เซี่ยจิ่วเหิง มีบุตรสาวตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เมื่อคิดได้ว่าเขามีคนรักอยู่ลับๆ แล้ว บางทีเขาอาจมีบุตรสาวจริงๆ ก็ได้ เขาจึงหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด และไปหาเซี่ยเจิง เมื่อเขาเข้าไปในกระโจม เขาก็ไม่เห็นใครเลย
เขาคุกเข่าลงบนเบาะรองนั่ง รอเซี่ยเจิงกลับมา เขาค้นพบเป็นครั้งแรกว่ามีลูกอมเปลือกส้มจานเล็กวางอยู่บนโต๊ะ เขานึกสงสัยว่าทหารรอบตัวของเซี่ยเจิงนั้นประมาทเลินเล่อมาก เขาเกลียดขนมหวานมากที่สุด ดังนั้นการวางจานขนมหวานไว้ที่นี่ไม่เป็นการหาเรื่องโดนลงโทษหรอกหรือ?
เขาไม่มีอะไรทำเลยลองชิมดูก็พบว่ามีรสเปรี้ยวอมหวานซึ่งอร่อยอย่างไม่คาดคิด
หลังจากรับประทานอาหารสามชิ้นติดต่อกัน เขาก็เทลูกอมเปลือกส้มทั้งหมดบนจานลงในกระเป๋าแขนเสื้อของเขา เพื่อที่เซี่ยเจิงจะไม่ลงโทษทหารที่นำพวกมันมาวางไว้
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเจิงก็กลับมาในชุดเกราะทหารที่เต็มไปด้วยลมและหิมะ เมื่อเขาเห็นกงซุนหยิน เขาก็พูดว่า “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”
กงซุนหยินเหลือบมองเซี่ยเจิงหลายครั้งแล้วพูดแปลกๆ “แน่นอนว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น”
เซี่ยเจิงเพิกเฉยต่อการจ้องมองของเขา เขาถอดเสื้อเกราะออกแล้วยื่นให้ทหารที่อยู่ข้างหลังเขา เมื่อเขานั่งลง เขาก็พบว่าลูกอมเปลือกส้มทั้งจานว่างเปล่า ทันใดนั้นเขาก็เหลือบมองไปที่กงซุนหยิน “เจ้ากินไปแล้ว?”