บทที่ 64
กงซุนหยินคิดในใจว่าเขารู้จริงๆ ว่ามีลูกอมอยู่บนจาน แต่เขาไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ที่เขากินมันไปแค่สองสามชิ้น เขาพูดอย่างใจเย็น “ใช่ไง แล้วยังไงล่ะ”
เซี่ยเจิงสั่งผู้คนรอบตัวเขาด้วยสีหน้าเย็นชา “โยนคนผู้นี้ออกไป!”
ทหารทั้งสองมองหน้ากันด้วยความสับสน จากนั้นเขามองไปที่ใบหน้าของเซี่ยเจิง และในที่สุดก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลากกงซุนหยินออกไป
กงซุนหยินตกตะลึง เมื่อเขารู้สึกตัว เขาก็ถูกพาไปที่ประตูกระโจมแล้ว เขาโกรธมากและกล่าวว่า “เซี่ยจิ่วเหิง! เจ้าเป็นอะไรของเจ้า? ข้าแค่กินขนมของเจ้าไปแค่สองสามชิ้น!”
ในระหว่างการดิ้นรน ลูกอมที่อยู่ในกระเป๋าแขนเสื้อของเขาก็กระเด็นตกออกมา
กงซุนหยินสบตากับเซี่ยเจิง และรู้สึกว่าสีหน้าของเขาเย็นลง
เมื่อเขาเห็นชายผู้มักจะทำท่าทางหยิ่งยโส นั่งยองๆ ลงหยิบลูกอมเปลือกส้มที่ร่วงหล่นทีละชิ้น กงซุนหยินก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เขาปรับสีหน้าให้มั่นคงขึ้น ปล่อยมือออก แล้วสั่งทหารทั้งสอง “พวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือกับท่านโหว”
ในตอนแรกพวกทหารไม่กล้าโยนกงซุนหยินออกไปจริงๆ พวกเขาจึงล่าถอยไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
กงซุนหยินเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเตี้ย ขมวดคิ้วและถามว่า “สตรีแซ่ฝานผู้นั้นมอบมันให้เจ้าหรือ?”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ
กงซุนหยินรู้ว่ามันต้องเป็นเช่นนั้นแน่ เมื่อเห็นเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “มันก็แค่ลูกอมเปลือกส้มสองสามชิ้น ทำไมไม่ให้ข้าชดเชยให้เจ้าล่ะ”
เซี่ยเจิงเก็บลูกอมเปลือกส้มที่เขาหยิบกลับเข้าไปในจาน ลูกอมแข็งส่งเสียงที่คมชัดเมื่อมันกระทบกับจาน เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วมองไปที่กงซุนหยิน ดวงตาสีเข้มของเขาเย็นชาราวกับก้อนหินที่ก้นทะเลที่ไม่เคยได้รับแสงสว่างในตอนกลางวันมานับพันๆ ปี เพียงมองดูกระดูกสันหลังของเขาก็ชา
กงซุนหยินลูบขนบนมือของเขาให้มันราบลง
เซี่ยเจิงถาม “มาหาข้าทำไม?”
ทันทีที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของกงซุนหยินก็ดูแปลกไป เขามองไปที่เซี่ยเจิง “เจ้ามีบุตรสาวแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มเยาะ
กงซุนหยินจึงรู้ว่ามันคงเป็นเรื่องโกหก เขาหยิบจดหมายจากเยี่ยนโจวแล้วส่งให้เขา “ฉางซิ่นอ๋องส่งมาโดยบอกว่า บุตรสาวของเจ้าอยู่ในกำมือของเขา หากไม่ต้องการให้บุตรสาวของเจ้าตาย ก็นำเยี่ยนโจวไปแลกเปลี่ยน”
เซี่ยเจิงไม่ยอมรับจดหมาย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจที่จะอ่านมันด้วยซ้ำ และหัวเราะเยาะ “เขารู้ตัวดีว่าจะไม่สามารถนั่งบนบัลลังก์มังกรนั้นได้ในชีวิตนี้ ดังนั้นเขาจึงหงุดหงิดมากและเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”
กงซุนหยินยังรู้สึกว่าทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้แปลกประหลาด หากพูดตามหลักเหตุผลแล้ว หากฉางซิ่นอ๋องกล้าสั่งให้ทูตส่งจดหมายเช่นนี้มา เขาย่อมจะต้องแน่ใจว่าเขาจะได้รับชัยชนะ จากมุมมองปัจจุบันจดหมายฉบับนี้ไร้สาระเกินไป
เขากล่าวว่า “เขาเข้าใจข่าวบางอย่างผิดไปหรือเปล่า จึงคิดว่าเจ้ามีบุตรสาวแล้ว”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ กงซุนหยินก็ล้วงของในกระเป๋าแขนเสื้อออก เขาหยิบนกหวีดไม้ไผ่ออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะเตี้ย เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ยังไงก็ตาม ยังมีนกหวีดไม้ไผ่ที่ส่งมาพร้อมกับจดหมายนี้ด้วย เขาบอกว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของบุตรสาวของเจ้า”
เมื่อดวงตาของเซี่ยเจิงกวาดผ่านนกหวีดไม้ไผ่อย่างไม่แยแส เขาก็หยุดชะงักชั่วคราว
เขาจำนกหวีดไม้ไผ่นี้ได้
เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและรักษาตัวอยู่ในบ้านของฝานฉางอวี้ หน่วยกล้าตายของเว่ยเหยียนได้ไปที่บ้านสกุลฝานเพื่อค้นหาบางสิ่งบางอย่าง และฆ่าคนเพื่อปิดปาก ระหว่างทางที่เขาพาเด็กน้อยนั่นหนี เด็กนั่นยังคงเป่านกหวีด
นางและน้องสาวของนางตกอยู่ในอันตรายอีกแล้วหรือ เหตุใดคนของฉางซิ่นอ๋องจึงมีนกหวีดนี้
เซี่ยเจิงหยิบนกหวีดไม้ไผ่ขึ้นมาแล้วมองดูอย่างระมัดระวังแล้วพูดอย่างเย็นชา “ไปตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้นกับบุตรสาวสกุลฝานที่ถูกส่งไปยังเมืองจี้โจว”
เมื่อกงซุนหยินได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับสกุลฝาน เขาก็รีบตอบรับและถามว่า “บางทีคนที่ตกอยู่ในมือของฉางซิ่นอ๋องอาจเป็นน้องสาวของแม่นางฝานหรือ?”
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากและนิ่งเงียบ ซึ่งถือเป็นการยอมรับ
กงซุนหยินไม่คาดคิดว่าจะเกิดข้อผิดพลาดเช่นนี้ เขาเปิดและปิดพัดในมือ และในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง “หากเป็นน้องสาวของนางจริงๆ เจ้ามีแผนการอย่างไร”
จี้โจว
แม้ว่าจะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่ฤดูหนาวทางเหนือมักจะหมดช้ากว่าทางใต้เสมอ ต้นเหมยสีแดงในลานบ้านยังคงปกคลุมไปด้วยหิมะบางๆ ที่ยังไม่ละลาย ขอบน้ำแข็งใต้ชายคายังคงใสแจ๋ว ท่ามกลางแสงแดดแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาเป็นหยดน้ำ
ฝานฉางอวี้ยืนอยู่ใต้ชายคาและจ้องมองนกสองตัวที่กระโดดและจิกกันที่บนกำแพงลานบ้าน หลังของนางตรง แต่ขอบตาของนางเป็นสีเขียวคล้ำเล็กน้อย และเห็นได้ชัดว่านางซีดเซียวไปมาก
นับตั้งแต่เกิดเพลิงไหม้และเป็นวันที่ฉางหนิงหายตัวไป นางก็แทบไม่ได้หลับเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว
น้องสาวของนางถูกลักพาตัว แต่นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูของนางเป็นใคร
วันนั้นเกิดเพลิงไหม้ที่ที่พัก ป้าจ้าววิ่งออกไปพร้อมกับฉางหนิงในอ้อมแขนของนาง แต่นางถูกแทงและล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดและมองดูอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่ฉางหนิงถูกกลุ่มชายสวมผ้าปิดหน้าจับตัวไป
โชคดีที่มีดไม่โดนส่วนสำคัญใดๆ ของร่างกาย ดังนั้นป้าจ้าวจึงยังมีชีวิตอยู่
หลังจากการสืบสวนของทางการ พวกเขาคาดการณ์ว่าพวกมันกำลังหาทางแก้แค้น โดยกล่าวว่าเนื่องจากอีกฝ่ายเลือกที่จะพาฉางหนิงออกไปแทนที่จะฆ่านางในทันที พวกมันจะใช้ฉางหนิงเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อเจรจาข้อตกลงอย่างแน่นอน
แต่ผ่านไปสามวันแล้ว และคนที่ลักพาตัวฉางหนิงก็ดูเหมือนจะหายตัวไปโดยไม่มีข่าวคราวใดๆ
ฝานฉางอวี้ถามตัวเองว่านางไม่ได้สร้างศัตรูที่ไหนเลย คงมีเพียงหมู่บ้านชิงเฟิงเท่านั้นที่พอจะแค้นนาง
แต่อย่างไรก็ตาม สมุนที่เหลือทั้งหมดของหมู่บ้านชิงเฟิงถูกทางการจับตัวไปแล้ว แม้ว่าจะมีปลาตัวสองตัวที่เล็ดลอดผ่านอวน พวกเขาก็ไม่กล้าก่อเหตุในเมืองหลักของจี้โจว
เดิมทีนางคิดว่าเจ้าหน้าที่ทหารที่ช่วยชีวิตนางในวันนั้นทำตัวแปลกๆ และพวกเขาก็เป็นโจรปลอมตัวเป็นทหาร แต่ในที่สุดนางก็ได้รู้จากหลี่ฮวายอันว่า เมืองหลูกลัวว่าเมืองหลักอย่างจี้โจว ได้ถอนกำลังทหารมากเกินไปเพื่อปราบปรามพวกโจร ดังนั้นพวกเขาจึงส่งทหารม้ามาช่วย
เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะเป็นโจรจะลักพาตัวฉางหนิง ฝานฉางอวี้เล่าถึงสิ่งที่หัวหน้าโจรหมู่บ้านชิงเฟิงบอกว่าไม่ใช่บิดาของนางที่คุ้มกันแผนที่สมบัติ แต่เป็นขันทีที่ชื่อหม่าไท่หยวน ซึ่งเป็นปริศนาจนถึงบัดนี้
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา นางได้สอบถามเกี่ยวกับสำนักงานคุ้มกันซื่อไห่และหม่าไท่หยวนด้วย และพบว่าหัวหน้าโจรไม่ได้โกหก
สิ่งเดียวที่พอทำได้คือขอดูเอกสารการสอบสวนชายชุดดำในตอนแรกของทางการ นางไม่สามารถคิดหาทางออกได้จริงๆ ดังนั้นนางจึงคิดที่จะขอความช่วยเหลือจากหลี่ฮวายอัน โดยดูเอกสารเกี่ยวกับการตายของบิดามารดาของนาง เพื่อดูความขัดแย้งของครอบครัวของนางกับพวกโจร
หลังจากที่บ่าวรับใช้เข้าไปข้างในเพื่อรายงาน นางก็นั่งรอและดื่มชาอยู่ที่ห้องโถงหน้า เพราะนางมีภาระเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ในใจ และรู้สึกหดหู่หลังจากนั่งเป็นเวลานาน นางจึงเดินไปที่ทางเดินเพื่อไปสูดอากาศบางส่วน
พ่อบ้านเดินอย่างรวดเร็วจากอีกด้านของทางเดิน เพื่อพบกับฝานฉางอวี้และพูดอย่างสุภาพ “ใต้เท้าอยู่ที่ศาลาเหวินจิง แม่นางได้โปรดตามข้ามา”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ขอบคุณเขา นางก็เดินตามเขาไป นางไม่มีเวลาชื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามในบ้านหลังนี้
ถ่านกำลังลุกไหม้ในศาลาเหวินจิง และความอบอุ่นก็เข้ามาหานางทันทีที่นางเดินเข้าประตูไป ความหนาวเย็นของต้นฤดูใบไม้ผลิก็ถูกปิดกั้นโดยสิ้นเชิง
หลี่ฮวายอันนั่งอยู่หน้ากองเอกสารทางคดีในชุดขุนนางสีแดงเข้ม เขากำลังเขียนและตรวจสอบเอกสาร เมื่อเปรียบเทียบกับท่าทางที่อ่อนโยนเมื่อฝานฉางอวี้เมื่อพบเขาครั้งแรก เมื่อเขาสวมชุดอย่างเป็นทางการชุดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะดูห่างไกลและมีเกียรติมากกว่าเดิมเล็กน้อย
พ่อบ้านกล่าวด้วยความเคารพ “ใต้เท้า แม่นางฝานมาถึงแล้วขอรับ”
หลี่ฮวายอันเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารแล้ววางพู่กันลงแล้วพูดว่า “ทำให้แม่นางฝานรอนานแล้ว เอกสารทั้งหมดของจี้โจวถูกเก็บไว้ในห้องเก็บเอกสาร และต้องใช้เวลาพอสมควรในการจัดเตรียม”
เขาเป็นพรรคพวกสกุลหลี่ และเขามาที่จี้โจวเพื่อรับตำแหน่งแทนเฮ่อจิ้งหยวนชั่วคราว ทันทีที่เขามาถึงเขาก็ตรวจสอบเอกสารในห้องเอกสารเลย คงจะไม่ดีถ้าคนอื่นพูดถึงเรื่องนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังพาคนอื่นเข้ามา เขาต้องจัดการคนที่ไม่เกี่ยวข้องให้ออกไปทั้งหมดอีกด้วย
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเป็นคนที่สร้างปัญหาให้กับใต้เท้า”
หลี่ฮวายอันมองดูนางแล้วยิ้ม และดูเหมือนเขาจะกลายเป็นบัณฑิตที่อ่อนโยนอีกครั้ง “ถ้าไม่ใช่แม่นางฝาน ผู้แซ่หลี่อาจจะถูกพวกโจรฆ่าตายไปแล้ว แค่ดูเอกสารมันยังอยู่ในขอบเขตความสามารถของข้า แม่นางฝานไม่ต้องเกรงใจ”
เมื่อเขากำลังจะออกไป เขามองดูชุดของฝานฉางอวี้ เขาเรียกพ่อบ้านเพื่อขอเสื้อคลุมแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “หากจะยืมเอกสารในห้องเก็บเอกสาร จะต้องบันทึกไว้ แม่นางฝาน ตามข้าไปเช่นนี้อาจดึงดูดความสนใจของผู้คน ดังนั้นสวมเสื้อคลุมนี้ไว้”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเขาใช้อำนาจของตนเองเพื่อช่วยเหลือนางเป็นการส่วนตัว และนางก็กลัวที่จะทำให้เขาเกิดปัญหาเช่นกัน นางจึงสวมเสื้อคลุมและหมวกคลุมซึ่งปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ในทันที เหลือเพียงส่วนหนึ่งของคางและริมฝีปากสีแดงเผยออกมา
ดวงตาของหลี่ฮวายอันมองผ่านไปและหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ฝานฉางอวี้ไม่พบใครอีกระหว่างทางออกไป พวกเขาอาจถูกหลี่ฮวายอันจัดการออกไปแล้ว
เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่นั้น พวกเขาเห็นกลุ่มทหารยามสวมชุดเกราะที่เข้มงวดยืนอยู่นอกประตู หลังจากที่หลี่ฮวายอันแสดงสัญลักษณ์ของเขา ทหารยามสวมเกราะก็ปล่อยเขาไป
ฝานฉางอวี้เดินตามเขาเข้าไปในศาลาสูงและมืดมน จากนั้นเขาก็รู้ว่าประตูและหน้าต่างทั้งหมดถูกคลุมด้วยผ้าสีดำ และมีเพียงแสงเล็กๆ ที่กำลังลุกโชน ภายในมีชั้นหนังสือเรียงกันเป็นแถวจนแทบจะไม่มีที่สิ้นสุด และชั้นหนังสือก็อัดแน่นไปด้วยแผ่นไม้ไผ่และเอกสารต่างๆ
หลี่ฮวายอันเดินไปข้างหน้าโดยถือเชิงเทียน ค้นหาครู่หนึ่งตามหมายเลขบนชั้นหนังสือ แล้วหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมา “เดือนสิบสองปีที่แล้ว อยู่นี่ไง”
เขายื่นมันให้ฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้รับมันมาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนหลี่ฮวายอันจะถือเชิงเทียนและยืนใกล้กับฝานฉางอวี้เพื่อช่วยส่องแสงสว่างกับฝานฉางอวี้ แต่ก็ยังมีระยะห่างเล็กน้อยเพียงครึ่งก้าว เพื่อที่ไม่ทำให้คนอึดอัดโดยไม่รู้ตัว
ฝานฉางอวี้พลิกดูมันอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้าของนางดูเคร่งขรึมมากขึ้น “คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นกับท่านพ่อท่านแม่ของข้าที่เขียนไว้ในเอกสารนี้มีสาเหตุมาจากกลุ่มโจรที่พยายามแย่งชิงแผนที่สมบัติ”
ดวงตาของหลี่ฮวายอันขยับเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้บอกว่าคนเดียวที่แก้ไขเอกสารได้น่าจะเป็นแม่ทัพจี้โจว ที่ไปที่เมืองหลูเพื่อปกป้องเมืองอยู่ในขณะนี้
เขาพูดอย่างอ่อนโยน “บางทีหัวหน้าโจรอาจหลอกลวงแม่นางเพื่อเอาตัวรอด”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้พูดอะไร นางเคยไปสอบถามและตรวจสอบให้แน่ใจแล้วว่าหัวหน้าโจรไม่ได้โกหกนาง ดังนั้นนางจึงกล้ามาหาหลี่ฮวายอัน
ทางการเขียนเอกสารเช่นนี้โดยเจตนาหรือเขียนอย่างเร่งรีบเพื่อยุติคดี?
ไม่มีร่องรอยของศัตรูของบิดามารดาของนางในเอกสารของทางการ นางรู้สึกหนักใจหลังจากออกจากห้องเก็บเอกสาร นาวบอกลาหลี่ฮวายอันและกลับไปยังที่พักชั่วคราวของนาง
ป้าจ้าวได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีใครดูแลได้ เมื่อฝานฉางอวี้ไม่อยู่ เพื่อนบ้านที่เหลือไม่กี่คนช่วยดูแลนางหลังจากเกิดเพลิงไหม้ที่ที่พักในวันนั้น
มีผู้หญิง เด็กอ่อนแอและคนชราเพียงไม่กี่คนที่เหลืออยู่ทั่วทั้งอำเภอชิงผิง เมืองจี้โจวดูแลพวกเขาโดยตรงในเมืองหลักและส่งเงินและอาหารให้พวกเขาทุกวัน
สิ่งที่ฝานฉางอวี้ไม่รู้ก็คือวันนี้ที่นางไปที่ห้องเก็บเอกสารเพื่ออ่านเอกสาร ขณะนี้มีคนรีบส่งข่าวไปที่เมืองหลูในวันเดียวกันนั้นเอง
ในคืนที่อากาศหนาวเย็น เฮ่อจิ้งหยวนอ่านจดหมายที่ส่งมาจากจี้โจวภายใต้แสงตะเกียง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พึมพำกับตัวเอง “ข้ามอบของให้เขาแล้ว เด็กสองคนนั้นไม่รู้อะไรเลย ในสถานการณ์นี้ มัน……เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำร้ายพวกนางอีก”
เปลือกตาของเขาเต็มไปด้วยรอยย่น เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ใบหน้าที่สง่างามดั้งเดิมของเขากลับเย็นลงเล็กน้อย “หรือว่าราชครูหลี่จงใจวางกับดักเพื่อของที่อยู่ในมือของสกุลฝาน”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็เขียนจดหมายอย่างรวดเร็ว หลังจากปิดผนึกแล้ว เขาก็บอกทหารที่อยู่ด้านนอกกระโจม “รีบส่งจดหมายนี้กลับไปที่จี้โจว แล้วมอบมันให้กับเหวินฉาง”
เจิ้งเหวินฉางเป็นลูกศิษย์คนโปรดของเขา แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้อยู่ในจี้โจว แต่เจิ้งเหวินฉางรับผิดชอบกองทัพในจี้โจว และสามารถทำอะไรบางอย่างให้เขาได้ เรื่องที่หลี่ฮวายอันพาฝานฉางอวี้ไปดูเอกสารนั้นถูกรายงานโดยเจิ้งเหวินฉางเช่นเดียวกัน
ทหารรับจดหมายแล้วรีบออกไป
เฮ่อจิ้งหยวนมองไปที่คืนที่มืดมิดและถอนหายใจในที่สุด “โลกยังไม่อยู่ในความสับสนวุ่นวาย แต่ก็ยังมีผู้คนกำลังทุกข์ทรมานมากมายเช่นนี้ ถ้าโลกนี้เกิดหายนะจริงๆ จะมีคนตายกี่คน?”
ในค่ายทหารเยี่ยนโจวซึ่งประจำการอยู่นอกเมืองหลู กระโจมทหารก็สว่างไสวเช่นกัน
ทหารหน่วยสอดแนมได้รับข้อมูลที่แน่นอนกลับมาแล้ว เด็กน้อยที่หายไปคือฉางหนิงอย่างไม่ต้องสงสัย
กงซุนหยินชี้ไปที่ตำแหน่งของเยี่ยนโจวและฉงโจวบนแผนที่แล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าต้องมีกับดักอยู่ในนั้น ไม่ต้องพูดถึงว่าฉางซิ่นอ๋องเสนอให้แลกเปลี่ยนเด็กกับเยี่ยนโจว ซึ่งมันง่ายเกินไป เยี่ยนโจวเพียงแห่งเดียวอยู่ทางเหนือของฉงโจว และตอนนี้ชาวเป่ยเจวี๋ยกำลังโจมตีจิ่นโจว ถัดจากจิ่นโจวมีเพียงหุยโจวและเยี่ยนโจวเท่านั้นที่สกัดกั้นมันได้ ก่อนหน้านี้เจ้าจงใจให้เยี่ยนโจวแสร้งทำเป็นอ่อนแอในการป้องกันโดยพยายามล่อลวงให้เขาละทิ้งจี้โจวและโจมตีเยี่ยนโจว เพื่อทำลายการปิดล้อมจิ่นโจว แต่เขาไม่ตกหลุมมัน แล้วทำไมเขาถึงอยากให้เจ้าสละดินแดนตอนนี้? ถอยหลังไปอีกหมื่นก้าว แม้ว่าทั้งสามเมืองของจิ่น, หุย และเยี่ยน จะตกอยู่ในมือของเขา แต่เขาก็ยังต้องส่งกองกำลังไปต่อต้านชาวเป่ยเจวี๋ย เขาน่าจะอยากให้เจ้าสกัดกั้นคนต่างเผ่าพวกนั้นเสียมากกว่า หรือว่าเขาจะเคลื่อนทัพลงไปทางใต้ด้วยตัวเอง?”
เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้นวม มองอย่างเย็นชาไปยังสถานที่ทั้งสองที่กงซุนหยินชี้ไป และทันใดนั้นก็หัวเราะ “พวกเขาแค่ทำตามแผน”
กงซุนหยินสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตระหนักได้ เมื่อเขาดูแผนที่อีกครั้ง เขาก็เข้าใจทันที “ฉางซินอ๋องตระหนักว่าการป้องกันที่อ่อนแอของเราในเยี่ยนโจวนั้นเป็นเรื่องโกหก และเขาต้องการจี้โจว เขาจึงแสร้งทำเป็นว่าต้องการเยี่ยนโจว แต่ในความเป็นจริงเขาต้องการเปลี่ยนเส้นทางล่อเสือออกจากถ้ำ และเดินหน้ายึดจี้โจวต่อไป”
ทันใดนั้นเขาก็ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้และมองไปที่เซี่ยเจิง “หากฉางซิ่นอ๋อง คิดผิดว่าเราติดกับดักและนำกองทหารกลับไปเพื่อช่วยเหลือเยี่ยนโจวจริงๆ เมื่อกลุ่มกบฏโจมตีจี้โจว กลยุทธ์ก่อนหน้านี้ของเราก็สามารถนำมาใช้ได้ มีประโยชน์!”
เซี่ยเจิงต่อประโยคครึ่งหลังให้เขา “ความยากลำบากคือการทำให้ฉางซิ่นอ๋องเชื่อว่าเราจะกลับไปเพื่อช่วยเหลือเยี่ยนโจวได้อย่างไร”
กงซุนหยินกล่าวว่า “แน่นอนว่า แม้ว่าจะมีแม่ทัพผู้กล้าหาญสองสามนายภายใต้คำสั่งของเจ้าในจิ่นโจวคอยเฝ้าทางผ่าน แต่ทหารและม้าที่ประจำการในหุยโจวก็ตั้งใจว่าจะไม่เคลื่อนไหวในกรณีฉุกเฉิน อย่างไรก็ตามหากปราศจากการเดินขบวนครั้งใหญ่ ก็ยากจริงๆ ที่จะล่อให้ฉางซิ่นอ๋องติดกับ”
เซี่ยเจิงมองลงไปที่เยี่ยนโจวบนแผนที่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าจะไปที่เยี่ยนโจวด้วยตัวเอง”
กงซุนหยินตกใจมาก เขากำลังจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ
เขาอดไม่ได้ที่จะกังวลแทนเขา “ถ้าฉางซิ่นอ๋องคิดว่าชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่าจี้โจว เจ้ายังจะไปจี้โจวอยู่อีกหรือ?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นและพูดว่า “เจ้าไม่ได้พูดเองเหรอว่าฉางซิ่นอ๋อง ยังคาดหวังให้ข้าสกัดกั้นศัตรูจากต่างเผ่า เพื่อที่เขาจะได้มีโอกาสเคลื่อนทัพลงไปทางใต้?”
กงซุนหยินอยากจะพูดอย่างอื่น แต่เซี่ยเจิงก็ยิ้มพร้อมกับคิ้วที่เย่อหยิ่งของเขา “ถ้าเขากล้าเข้าเอาชีวิตข้าจริงๆ ข้าจะตัดหัวเขาในสนามรบ และการกบฏทางซีเป่ยก็จะจบสิ้นลงอย่างสมบูรณ์”
กงซุนหยินอยากจะบอกว่าชายคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ แต่ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างได้และดวงตาของเขาก็ซับซ้อนเล็กน้อย
ในยุทธการที่ฉงโจว เขาติดกับดักและเกือบเสียชีวิตในสนามรบ ข่าวลือเรื่องการตายของเขาแพร่สะพัดมายาวนานจนขวัญกำลังใจของกองทัพไม่มั่นคงอยู่แล้ว
ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขาต้องอยากชนะอย่างงดงาม เพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจของแม่ทัพเซี่ย ผู้ซึ่งพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเว่ยซวน
เว่ยเหยียนไม่พบศพของเขา และกลัวว่าเขาจะกลับมา เขาจึงจงใจส่งเว่ยซวนไปยึดหุยโจว ซึ่งทำให้กองทัพของเซี่ยเจิงเสียไปเปล่าๆ
การเตรียมกองทัพชั้นยอดต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงห้าปี แต่การพ่ายแพ้เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ก็ทำลายกองทัพได้
ไม่ว่าเขากำลังคิดถึงสถานการณ์โดยรวม หรือไม่ว่าเขาจะต้องการช่วยคนรักพาน้องสาวกลับคืนมาหรือไม่ กงซุนหยินไม่ได้ถามเขาในเวลานี้ เขาเพียงแต่พูดว่า “ถ้าท่านโหวต้องการใช้กลยุทธ์นี้ จะต้องรับเฮ่อจิ้งหยวนไว้ใต้บังคับบัญชา หรือไม่ก็……กำจัดเขา ท้ายที่สุดแล้ว กองกำลังทั้งหมดที่มีอยู่ในเมืองหลูอยู่ในมือของเขา เพื่อให้สามารถสู้กับกองทัพที่แข็งแกร่งห้าหมื่นนายของฉางซิ่นอ๋องได้ จะต้องใช้กองกำลังทั้งหมดในเมืองหลู”
ดวงตาที่หลับตาครึ่งหนึ่งของเซี่ยเจิงเผยให้เห็นความหมาย “ข้าอยู่ที่เมืองหลูมาเป็นเวลานาน ถึงเวลาที่ควรจะได้พบกับเขาแล้ว”
เขาสั่งให้คนสืบความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังสามีภรรยาสกุลฝานมาช้านาน แต่ก็ไม่พบกับเบาะแสอะไรเลย นอกจากเว่ยเหยียนแล้ว มีเพียงเฮ่อจิ้งหยวนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้