บทที่ 65
เนื่องจากเฮ่อจิ้งหยวนได้รับจดหมายที่ส่งมาจากเมืองจี้โจว เขาจึงได้รู้ว่าบุตรสาวคนเล็กของสกุลฝานถูกลักพาตัวไปโดยไม่มีเหตุผล หลังจากที่ฝานฉางอวี้ไปดูเอกสาร เขาก็นอนไม่หลับเลย เขากำลังอ่านตำราทางการทหารอยู่ในกระโจม จู่ๆ ทหารที่เฝ้าอยู่นอกกระโจมก็เข้ามารายงานโดยบอกว่ากงซุนหยินขอพบ
เฮ่อจิ้งหยวนไม่รู้ว่าผู้ช่วยของอู่อันโหวผู้นี้มาด้วยเหตุใด ดังนั้นหลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็บอกให้ทหารเชิญเขาเข้ามา
เมื่อม่านถูกเปิดออก กงซุนหยินไม่ใช่คนเดียวที่เข้ามา
เฮ่อจิ้งหยวนสบตากับชายที่อยู่ข้างหลังซึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำลายแขนลายเมฆาคลื่น หลังจากตกใจ เขาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ท่านโหว?”
เซี่ยเจิงยกมุมปากของเขา “ใต้เท้าเฮ่อ ไม่ต้องมากพิธี”
เมื่อเทียบกับทหารผ่านศึกที่ต่อสู้ในสนามรบ เขายังเด็กเกินไปจริงๆ และด้วยรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขา มีคนในกองทัพหลายคนไม่พอใจเขาในช่วงปีแรกๆ โดยคิดว่าเขาเป็นเพียงเด็กน้อย คิดว่าเขาเป็นแค่บุตรชายสกุลเซี่ย และเพราะลุงของเขาเว่ยเหยียน เขาจึงสามารถขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงในกองทัพได้
แต่ด้วยการยึดจิ่นโจวกลับคืนมาและการฟื้นฟูสิบสองมณฑลในเหลียวตง ความสำเร็จเหล่านี้ที่ไม่มีใครกล้าแซงหน้าตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์มาจนถึงทุกวันนี้ ในที่สุดก็ระงับข้อสงสัยทั้งหมดได้
คนนอกยกย่องเขาว่าเป็นอัจฉริยะและเป็นแม่ทัพ แต่เฮ่อจิ้งหยวนรู้ดีว่าการหาประโยชน์ทางทหารอย่างใดอย่างหนึ่งของเขาจะเพียงพอสำหรับแม่ทัพทหารธรรมดาที่จะคุยโวไปตลอดชีวิต
และเบื้องหลังความรุ่งโรจน์ทั้งหมดนี้ ต้องได้รับมาด้วยเลือดและการเสียสละซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะอายุมากกว่าเซี่ยเจิ้ง มากกว่าสองรอบ แต่เขาก็ชื่นชมอู่อันโหวที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ต้าอินจากก้นบึ้งของหัวใจ
เขาเชิญเซี่ยเจิงนั่งบนที่นั่งหลัก “เหตุใดจู่ๆ ท่านโหวถึงมาที่เมืองหลู?”
เซี่ยเจิงไม่ปฏิเสธ ถ้าเขาไม่นั่งที่นั่งนี้ คนในห้องนี้ก็ไม่ต้องนั่งอย่างไม่ต้องสงสัย
เขานั่งลงอย่างสบายๆ และรับถ้วยชาจากเฮ่อจิ้งหยวน เมื่อสบตากับเฮ่อจิ้งหยวน เฮ่อจิ้งหยวนก็ก้มหลังลงเล็กน้อย เนื่องจากการรวบรวมเสบียงอาหารในครั้งก่อน ดวงตาของเขาจึงเกิดความละอายใจ
เซี่ยเจิงกระตุกมุมปากของเขา แต่ไม่ได้โจมตีเขาในเวลานี้ เขาเพียงแต่พูดว่า “กองทัพของพวกคนสกุลสุย ล้อมรอบจี้โจวด้วยกองทหารห้าหมื่นนายเพื่อตัดขาดช่องทางอาหารและน้ำอย่างสมบูรณ์หลังจากฤดูใบไม้ผลิ ตอนนี้แนวหน้ายังมั่นคงอยู่ แต่ข้าเป็นห่วงเรื่องเสบียงต่อไปในภายภาคหน้า จึงมาดูด้วยตนเอง”
เฮ่อจิ้งหยวนประสานมือของเขาและพูดอย่างเคร่งขรึม “ท่านโหว โปรดวางใจ ตราบใดที่ข้าน้อยยังมีชีวิตอยู่ จะไม่ยอมให้พวกกบฏยึดครองจี้โจวได้”
ข้อนิ้วของเซี่ยเจิงแนบกับที่วางแขนของเก้าอี้ไท่ซือเบาๆ ด้วยรอยยิ้มในดวงตาสีเข้มของเขา แต่ก็เขาไม่ได้โอ้อวด “ข้ามาที่นี่ไม่ใช่เพราะไม่ไว้วางใจใต้เท้าเฮ่อ ไม่ว่าจี้โจวจะสามารถปกป้องไว้ได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับเมืองหลู แต่กองทหารที่มีอยู่ในเมืองมีเพียงสองหมื่นนายเท่านั้น เมื่อฉางซิ่นอ๋องโจมตีเมืองจะต้านทานได้ยากมาก ทหารเกณฑ์ที่รับสมัครมาใหม่ในรายงานบอกว่ามีห้าหมื่นนาย แต่จริงๆ แล้วมีเพียงสามหมื่นนายเท่านั้น และทั้งหมดเป็นชาวบ้านที่ไม่เคยอยู่ในสนามรบมาก่อน หากมาถึงจุดที่ต้องใช้ทหารปกป้องกำแพงเมืองหลูคงเป็นข้อไม่ได้เปรียบมากนัก ท่านกงซุนกับข้าได้ตรวจสอบภูมิประเทศรอบๆ เมืองหลู และวางแผนที่จะจับกุมทหารม้าทั้งหมดห้าหมื่นนายของฉางซิ่นอ๋องที่ล้อมรอบนอกเมืองหลู”
เฮ่อจิ้งหยวนนอนไม่หลับสักคืนตั้งแต่เขามาเมืองหลู เมื่อเขาได้ยินเซี่ยเจิงกล่าวว่ามีวิธีเอาชนะศัตรู เขาก็อดไม่ได้ที่จะซ่อนความประหลาดใจไว้และถามว่า “ท่านโหวมีแผนการอย่างไร?”
เซี่ยเจิงมองไปที่กงซุนหยินซึ่งตอบคำถามในนามของเขา “น้ำในแม่น้ำอูไหลจากตะวันตกไปตะวันออกผ่านจี้โจว แต่ต้นกำเนิดของมันคือภูเขาเยี่ยน หลังจากต้นฤดูใบไม้ผลิ น้ำแข็งและหิมะบนภูเขาเยี่ยนก็จะละลาย กลายเป็นน้ำและไหลลงสู่แม่น้ำอู เราจะส่งทหารไปสร้างเขื่อนที่ต้นน้ำเพื่อปิดกั้นน้ำในแม่น้ำอูชั่วคราว ระดับน้ำในแม่น้ำเมืองหลูยังคงต่ำอยู่ จากนั้นใต้เท้าเฮ่อก็ล่อทหารของฉางซิ่นอ๋องให้ข้ามแม่น้ำ เมื่อถึงเวลานั้นเขื่อนต้นน้ำจะถูกระเบิด และกองทัพที่แข็งแกร่งห้าหมื่นนายของฉางชิ่นอ๋องย่อมจมน้ำตาย”
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้ยินแผนการนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือ “แผนการนี้ดีมาก! แต่การสร้างเขื่อนไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย มันต้องใช้ทหารหลายหมื่นนาย เราจะปกปิดมันจากหน่วยสอดแนมของฉางซิ่นอ๋องได้หรือ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ฉางซิ่นอ๋องเพิ่งเขียนจดหมายถึงข้าเมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อเยี่ยนโจว ข้าขอยืมทหารสองหมื่นนายจากจี้โจว และจะส่งพวกเขาส่วนใหญ่ไปที่ต้นน้ำของแม่น้ำอูเพื่อสร้างเขื่อน ระหว่างทางกลับหากใต้เท้าเฮ่อส่งคนมามากขึ้นเพื่อสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมของฉางซิ่นอ๋อง ด้วยวิธีนี้เราสามารถซ่อนตัวจากศัตรูและสามารถปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือได้”
เฮ่อจิ้งหยวนรู้สึกงุนงงมาก “ท่านกงซุนกล่าวก่อนหน้านี้ว่าเราควรทำให้เยี่ยนโจวดูอ่อนแอและเพื่อหลอกล่อให้ฉางซิ่นอ๋องโจมตีกลับ หากฉางซิ่นอ๋องตกหลุมพราง เขาควรจะโจมตีเยี่ยนโจวโดยตรงและทำผิดพลาดโดยไม่สามารถป้องกันได้ทันเวลา”
กงซุนหยินยิ้มและพูดว่า “สิ่งที่ใต้เท้าเฮ่อกล่าวมานั้นไม่ผิด การเคลื่อนไหวของฉางซิ่นอ๋องคือการเล่นตลกกับเรา และแกล้งทำเป็นว่าตกอยู่ในแผนการของพวกเรา แต่ในความเป็นจริงเขายังคงโจมตีจี้โจวเพื่อยึดครองทะเลสาบเกลือและครองการเดินทางทางน้ำ”
ท้ายที่สุดแล้วเฮ่อจิ้งหยวนก็เป็นทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์มากมายในการต่อสู้ เขาเข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูดก่อนหน้านี้ทันที และเมื่อพวกเขานำกองทหารกลับไปช่วยเหลือเยี่ยนโจว พวกเขาก็ใช้ยุทธวิธีทันทีที่คิดแผนได้ ทำให้ฉางซิ่นอ๋องคิดว่าพวกเขากำลังจะไปจริงๆ เพื่อปกป้องเยี่ยนโจว
เขาลดสายตาลงและคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าฉางซิ่นตระหนักด้วยว่านี่เป็นกับดัก จะทำอย่างไร?”
เซี่ยเจิงพูดอย่างหนักแน่น “เขาจะไม่สังเกตเห็น”
เฮ่อจิ้งหยวนดูสับสน
กงซุนหยินกลั้นรอยยิ้มและอธิบายว่า “บุตรสาวคนเดียวของท่านโหวอยู่ในมือของฉางซิ่นอ๋อง ท่านโหวยืมกองกำลังเพื่อกลับไปที่เยี่ยนโจวในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเพื่อช่วยบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา”
ดวงตาที่เย็นชาของเซี่ยเจิงเหลือบมองไปที่กงซุนหยินซึ่งรีบนั่งหลังตรง
เฮ่อจิ้งหยวนสับสนเล็กน้อย และเขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบสติอารมณ์ โดยประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ข้าน้อยไม่รู้มาก่อนว่าท่านโหวมีบุตรสาว แต่เมื่อคิดว่าแก้วตาดวงใจของท่านโหวต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในมือของพวกโจร”
ในที่สุดกงซุนหยินก็กลั้นเสียงหัวเราะของเขาไว้ได้ แต่เพราะคำพูดของเฮ่อจิ้งหยวน เกือบทำให้ความสำเร็จของเขาเกือบจะพ่ายแพ้อีกครั้ง
ใบหน้าของเซี่ยเจิงดูน่าเกลียดมาก แต่ในที่สุดเขาก็อธิบายว่า “นางเป็นน้องสาวภรรยาของข้า พวกกบฏเข้าใจผิดในตัวตนของนาง”
เฮ่อจิ้งหยวนถูกบังคับให้ยอมรับความจริงที่ว่าเซี่ยเจิงมีบุตรสาวเมื่อวินาทีที่แล้ว ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนที่กลุ่มกบฏจับตัวไปไม่ใช่บุตรสาวของเขา แต่เป็นน้องภรรยาของเขา ตอนนี้มีฮูหยินท่านโหวปรากฏขึ้นมากะทันหัน แม้ว่าเขาจะคาดไว้บ้างแล้ว แต่เขาก็ยังคงประหลาดใจ
หากเป็นเพียงบุตรสาวของเขา คงไม่มีอะไรหากนางเกิดมาจากหญิงที่เขาเลี้ยงดูไว้นอกบ้าน
แต่การที่เขามีฮูหยินซึ่งไม่ใช่เรื่องเล็ก มีตระกูลขุนนางกี่ครอบครัวในเมืองหลวงที่กำลังรอที่จะแต่งงานกับเขา แม้จะมีข่าวลือว่าเขาและเว่ยเหยียนตัดขาดกันแล้ว แต่คนที่ถูกเว่ยเหยียนกดไว้ ก็ยังคิดที่จะแต่งงานกับเขา และใช้มือของเขาเพื่อปราบปรามเว่ยเหยียนอีกที
มีกี่คนที่จ้องตำแหน่งของเขา แล้วเมื่อไหร่กันที่มันมีเจ้าของไปแล้ว?
ไม่เพียงแต่เฮ่อจิ้งหยวนเท่านั้น แม้แต่กงซุนหยินก็ตกใจเช่นกัน
เดิมทีเขาคิดว่าความรักของเซี่ยเจิงที่มีต่อสาวขายเนื้อสกุลฝาน เป็นเพียงพระคุณที่ช่วยชีวิต แต่เขาไม่คาดคิดว่าเขาจะถือว่านางเป็นภรรยาของเขาจริงๆ
กงซุนหยินคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าเซี่ยเจิงลดระดับตัวเองลงหรือ?
แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นสมาชิกชายเพียงคนเดียวของสกุลเซี่ย แต่ก็เป็นสกุลที่มีอายุร่วมศตวรรษเช่นกัน หากเขาแต่งภรรยา มันจะทำให้เกิดพายุนองเลือดทั่วทั้งเมืองหลวง ท้ายที่สุดแล้วอำนาจในเมืองหลวงทั้งหมดจะถูกแบ่งแยกอีกครั้ง
มีเพียงสตรีผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงที่มาจากตระกูลขุนนางที่มีภูมิหลังโดดเด่นเท่านั้นจึงจะคู่ควรที่จะเป็นภรรยาของสกุลเซี่ย จะไม่เป็นเรื่องตลกสำหรับทุกคนในเมืองหลวงที่เขาจะแต่งงานกับหญิงในชนบทหรือ?
กงซุนหยินขมวดคิ้ว เขารู้ว่าคนที่เขารู้จักมานานกว่าสิบปีนั้นไม่ใช่คนเอาแต่ใจตนเอง เขาต้องการถามคำถามเขาอีกสองสามข้อ แต่เนื่องจากเฮ่อจิ้งหยวนก็อยู่ที่นี้ด้วย เขาจึงรั้งไว้ก่อน
เซี่ยเจิงเห็นว่าทั้งเฮ่อจิ้งหยวนและกงซุนหยินต่างสูญเสียความสงบ และไม่มีร่องรอยของอารมณ์ในดวงตาของเขา เขาแค่ถามว่า “ท่านคิดอย่างไรเกี่ยวกับแผนนี้”
เฮ่อจิ้งหยวนกลับมามีสติอีกครั้ง และระงับความสับสนวุ่นวายในใจของเขาในขณะนั้น และพูดอย่างเร่งรีบ “แผนการนี้ยอดเยี่ยมมาก ทหารและม้าทั้งหมดในเมืองหลูขอยกให้อยู่ในความดูแลของท่านโหว!”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะพร้อมตราพยัคฆ์จี้โจว
ไม่มีการแสดงความภักดีอย่างจริงใจมากไปกว่านี้แล้ว
เซี่ยเจิงหยิบตราพยัคฆ์ราวกับว่าเขาไม่ได้จริงจังกับมัน ในขณะที่เขาเล่นกับมันบนปลายนิ้วของเขาและพูดด้วยสายตาที่ลดลง “มีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะขอคำแนะนำจากใต้เท้าเฮ่อ”
การใช้คำว่า ‘ขอคำแนะนำ’ ของเขาค่อนข้างน่าสนใจ เฮ่อจิ้งหยวนเดาอย่างคลุมเครือว่าเขาต้องการถามอะไร นับตั้งแต่เขาหยุดเว่ยซวนจากการรวบรวมอาหาร เฮ่อจิ้งหยวนก็ตัดสินใจจะบอกเขาทุกอย่างที่เขารู้ตั้งแต่แรก ในตอนนี้เขาเพียงแต่พูดว่า “หากท่านโหวมีเรื่องอันใดอยากจะถาม ก็เชิญถามได้เลย ตราบใดที่ข้าน้อยตอบได้ ข้าน้อยจะบอกทุกอย่างที่รู้แก่ท่านโหวอย่างแน่นอน”
ด้วยความมั่นใจของเซี่ยเจิงเขายกมุมปากขึ้นแล้วพูดว่า “มีครอบครัวคนขายเนื้อสกุลฝานในตำบลหลิงอันในเขตอำเภอชิงผิง ทำไมเว่ยเหยียนถึงต้องการชีวิตสามีภรรยาคู่นั้น? และเขาส่งคนไปที่บ้านนั้นหลายต่อหลายครั้ง เขากำลังตามหาอะไรที่บ้านกันแน่”
เมื่อกงซุนหยินได้ยินเซี่ยเจิงถามคำถามมากมายเกี่ยวกับสกุลฝาน เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว หรือว่าแม่นางสกุลฝานที่เขาชอบนั้นเกี่ยวข้องกับเว่ยเหยียน?
การแสดงออกของเฮ่อจิ้งหยวนค่อนข้างซับซ้อน และเขาก็อยากรู้ว่าเซี่ยเจิงรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในปีนั้นมากแค่ไหน และกล่าวว่า “ก่อนที่ข้าน้อยจะตอบท่านโหว ท่านโหวบอกได้หรือไม่ว่าทำไมท่านถึงต้องการตรวจสอบเบื้องหลังของสกุลฝาน?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “พ่อแม่ภรรยาข้าเสียชีวิตกะทันหัน ดังนั้นข้าย่อมต้องตรวจสอบแทนนาง”
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาทันที และคงจะเป็นการพูดไม่เกินจริงหากจะบอกว่าสีหน้าของเขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก
เซี่ยเจิงคิดว่าเขาเป็นเช่นเดียวกันกับกงซุนหยิน พวกเขาทั้งหมดล้วนประหลาดใจกับตัวตนที่เขาให้สัญญาไว้กับฝานฉางอวี้ และรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เขาพูดด้วยสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย “ใต้เท้าเฮ่อ ตอนนี้ท่านบอกข้าได้หรือยัง”
ปลายนิ้วของเฮ่อจิ้งหยวนสั่นเล็กน้อย เขาลดเปลือกตาลง และยังคงนิ่งเงียบอยู่นาน จากนั้นจึงถอนหายใจ “คนขายเนื้อฝานที่ตายแล้วเคยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านอัครมหาเสนาบดี ต่อมาเขาได้ทรยศและหลบหนีไปใช้ชีวิตแบบไม่เปิดเผยตัวตน แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีก็ยังหาตัวเขาพบซึ่งทำให้เขาเสียชีวิต ส่วนสิ่งที่ท่านอัครมหาเสนาบดีต้องการนั้น ข้าน้อยก็ไม่ทราบเช่นกันว่ามันคืออะไร”
ครั้งหนึ่งเว่ยเหยียนเคยเมตตาต่อเขา แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะมีความคิดเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกัน แต่เฮ่อจิ้งหยวนก็ยังคงเรียกเขาว่า ‘อัครมหาเสนาบดี’ ด้วยความเคารพ
คิ้วของเซี่ยเจิงเลิกขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ยังคงมีรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา “ถ้าข้าเดาไม่ผิด ของสิ่งนั้นใต้เท้าเฮ่อน่าจะเจอมันแล้ว”
เฮ่อจิ้งหยวนพูดอย่างขมขื่น “เป็นข้าน้อยที่เจอมันจริงๆ แต่ไม่รู้เช่นกันว่ามันคืออะไร”
ดวงตาของเซี่ยเจิงหมดความอดทน “ใต้เท้าเฮ่อ ท่านคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดนี้หรือ?”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ไม่ว่าท่านโหวจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ทุกสิ่งที่ข้าน้อยพูดนั้นเป็นความจริง”
เซี่ยเจิงหัวเราะเยาะ “ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเว่ยเหยียนต้องการอะไร เจ้าจะหามันให้เว่ยเหยียนได้อย่างไร?”
เฮ่อจิ้งหยวนหัวเราะกับตัวเอง “สิ่งที่ข้าน้อยทำในจี้โจวในช่วงหลายปีที่ผ่านมาทำให้ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่พอใจมานานแล้ว เขาสั่งให้ข้าน้อยสังหารสกุลฝานสองสามีภรรยา เพียงเพื่อดูว่าข้าน้อยยังภักดีต่อเขาอยู่หรือไม่ เขาไม่ได้สั่งให้ข้าน้อยหาของอะไร เป็นสามีภรรยาสกุลฝานมอบสิ่งนั้นให้ข้าน้อยก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิต แล้วบอกให้ข้าน้อยมอบมันให้กับท่านอัครมหาเสนาบดีเมื่อเขาต้องการ แต่อย่าเปิดมันด้วยตนเอง”
เซี่ยเจิงได้ยินเรื่องราวแปลกๆ จึงถามว่า “เจ้าคุ้นเคยกับสองสามีภรรยาสกุลฝานหรือ?”
ดวงตาของเฮ่อจิ้งหยวนไม่สามารถปกปิดความผันผวนของชีวิตได้ “เขาเป็นสหายเก่าของข้าน้อย”
กงซุนหยินไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสกุลฝาน ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “ดังนั้นใต้เท้าเฮ่อจึงสังหารสหายเก่าของตนเองเพื่อทำให้เว่ยเหยียนยังเชื่อว่าท่านยังภักดีต่อเขาอยู่?”
เฮ่อจิ้งหยวนไม่ได้พูดอะไร ซึ่งถือเป็นการยอมรับ
เมื่อเห็นท่าทางเศร้าโศกของเขา กงซุนหยินจึงพูดด้วยความหมายที่ไม่ชัดเจน “ตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นการยากที่จะมีทั้งความภักดีและความชอบธรรม ไม่น่าแปลกใจเลยที่ใต้เท้าเฮ่อตัดสินใจเช่นนั้น”
เฮ่อจิ้งหยวนได้ยินคำพูดเหน็บแนมของเขาและพูดว่า “ถ้าข้าไม่ทำ เขาก็จะส่งคนอื่นมาจัดการ ถ้าข้าสังหารสองสามีภรรยาสกุลฝาน ข้ายังสามารถเติมเต็มความปรารถนาของพวกเขาและช่วยเหลือเด็กสองคนที่เหลือของสกุลฝานได้ ถ้าเป็นผู้อื่นมาจัดการมันจะเป็นการตัดรากถอนโคนอย่างไม่ต้องสงสัย”
กงซุนหยินพูดไม่ออกครู่หนึ่ง พวกเขาทุกคนรู้จักวิธีการของเว่ยเหยียนเป็นอย่างดี
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาถามว่า “เว่ยเหยียนไม่ได้ให้ใต้เท้าเฮ่อค้นหาของสิ่งนั้น แต่ใต้เท้าเฮ่อได้มอบมันให้เขาเองในภายหลัง ท่านไม่กลัวความสงสัยของเว่ยเหยียนหรือ?”
เฮ่อจิ้งหยวนตอบว่า “แน่นอน ข้ากลัว แต่เนื่องจากท่านโหวแต่งงานกับแม่นางจากสกุลฝาน จึงรู้ชัดเจนว่าพี่น้องสองคนนั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับภูมิหลังของบิดามารดาของตนเองเลย สหายเก่าของข้าเสียชีวิตไปแล้ว และข้าก็รู้สึกผิด สิ่งที่ข้าต้องการคือปกป้องสายเลือดเล็กๆ ที่เขาเหลือไว้ ในเวลานั้นเว่ยซวนพ่ายแพ้สงคราม และมีข่าวลือเกี่ยวกับการเสียชีวิตของท่านโหว สถานการณ์ทางซีเป่ยนั้นวุ่นวายและเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำเป็นต้องเมินเฉย”
ปลายนิ้วของเซี่ยเจิงจับที่วางแขนของเก้าอี้เบาๆ และยังคงเงียบ สิ่งที่เฮ่อจิ้งหยวนพูดไม่แตกต่างจากที่เขาคาดเดามาก่อนมากนัก
กงซุนหยินถามอีกครั้ง “ท่านไม่ได้ดูสิ่งที่สองสามีภรรยาสกุลฝานมอบมันให้กับท่านจริงๆ หรือ?”
เฮ่อจิ้งหยวนยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านกงซุนล้อเล่นแล้ว ถ้าข้าเห็นมันแล้ว ท่านอัครมหาเสนาบดีจะยังปล่อยข้าไว้อยู่อีกหรือ?”
กงซุนหยินมองไปที่เซี่ยเจิงและยักไหล่
หลังจากถามคำถามมากมาย ดูเหมือนว่าความลึกลับมากมายได้รับการแก้ไขแล้ว แต่คำถามที่สำคัญจริงๆ ยังไม่ได้ถามเลย
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้นมา “ตอนที่คนขายเนื้อฝานอยู่กับเว่ยเหยียนเขามีนามว่าอะไร และเขาดำรงตำแหน่งอะไร?”
เฮ่อจิ้งหยวนมีเหงื่อเย็นบนหน้าผากและพูดว่า “ท่านโหว ขออภัยที่ข้าน้อยไม่สามารถพูดอะไรได้ตอนนี้”
เมื่อเซี่ยเจิงไม่ยิ้ม ดวงตาหงส์ของเขาดูกดดันเป็นพิเศษ เขามองไปที่เฮ่อจิ้งหยวนแล้วถามว่า “เพราะเหตุใด”
เฮ่อจิ้งหยวนรู้สึกขมขื่นอยู่ในอก แน่นอนว่าเขารู้ความจริงเบื้องหลังสกุลฝาน และความหมายของเซี่ยเจิง หากเขาไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสกุลฝาน แต่บังเอิญไปพบสกุลฝานขณะสืบสวนคดีจิ่นโจว เขาอาจจะยังฝากความหวังและขอความเมตตาจากเซี่ยเจิงได้ สองสามีภรรยาสกุลฝานก็เสียชีวิตไปแล้ว และอดีตก็จบลงไปแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องกับเด็กกำพร้าสกุลฝานที่เหลืออยู่
แต่ในความจริงแล้วเขาเรียกฝานฉางอวี้ว่าภรรยาของเขา และบุตรสาวคนเล็กของสกุลฝานก็ถูกกลุ่มกบฏเข้าใจผิดว่าเป็นบุตรสาวของเขา เฮ่อจิ้งหยวนไม่สามารถจินตนาการได้ว่าพี่น้องสองคนของสกุลฝานจะต้องเผชิญกับอะไรหลังจากความจริงถูกเปิดเผย
เขาจะบอกเซี่ยเจิงถึงตัวตนที่แท้จริงของสองสามีภรรยาสกุลฝาน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าพี่น้องสกุลฝานจะปลอดภัย