บทที่ 66
ทหารที่ลาดตระเวนค่ายอยู่ไกลๆ เพื่อรายงานเวลา ได้ยินเสียงกระแทกดังมาจากตอนกลางคืน ซึ่งชัดเจนเป็นพิเศษในกระโจมที่เงียบงัน เทียนที่จุดอยู่บนโต๊ะสูงสั่นอย่างรุนแรง
ภายใต้การจ้องมองที่เข้มงวดของเซี่ยเจิง เฮ่อจิ้งหยวนพูดด้วยความยากลำบาก “ท่านโหว ข้าน้อยเฮ่อจิ้งหยวนเป็นคนขี้ขลาด หากข้าน้อยยังมีชีวิตอยู่ และหลังจากสงครามในเมืองหลูคลี่คลายแล้ว ข้าน้อยจะสารภาพทุกอย่างกับท่านโหวอย่างแน่นอน”
เมื่อกงซุนหยินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซี่ยเจิง
เฮ่อจิ้งหยวนมอบตราพยัคฆ์ที่ใช้ในการระดมกองทัพจากจี้โจว ซึ่งแสดงให้เห็นถึงระดับความภักดีของเขา แต่เขาเก็บตัวตนของสามีภรรยาสกุลฝานไว้เป็นความลับเพียงเพื่อปกป้องตัวเอง โดยกลัวว่าเซี่ยเจิงจะกำจัดเขาโดยตรงหลังจากได้รับอำนาจทางทหาร ดังนั้นการระมัดระวังก็ไม่เสียหาย
หลังจากเสียงในกระโจมเงียบไปชั่วครู่เซี่ยเจิงก็กระตุกริมฝีปากของเขาแล้วพูดว่า “ใต้เท้าเฮ่อวางใจเถิด ผู้แซ่เซี่ยเกิดในกองทัพย่อมไม่มีวันทำผิดสัญญา นอกจากนี้ท่านยังรับราชการในจี้โจวมามากว่าสิบปี และได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ประชาชนและเป็นที่รักของทหารในจี้โจว ข้าคงไม่สามารถแตะต้องใต้เท้าเฮ่อได้ง่ายๆ หรอกจริงไหม?”
เหงื่อเย็นบนหน้าผากของเฮ่อจิ้งหยวนร่วงหล่นลงมา และเขาก็รีบก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ท่านโหวล้อเล่นแล้ว ในแง่ของศักดิ์ศรีในกองทัพ ใครจะเหนือกว่าท่านโหวได้?”
เซี่ยเจิงแตะปลายนิ้วเบาๆ สองครั้งบนที่วางแขนของเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มของเขามองไปที่แม่ทัพขงจื้อที่ยื่นมือของเขาด้วยความเคารพ ราวกับว่าเขาชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง ในที่สุดเขาก็ยอม “ตกลง ข้าจะรอ หลังจากเรื่องของเมืองหลูคลี่คลาย ใต้เท้าเฮ่อค่อยให้คำตอบแก่ข้า”
เฮ่อจิ้งหยวนรู้สึกว่าการจ้องมองเขาผ่อนคลายลง และการหายใจของเขาก็ราบรื่นขึ้นมาก เขาประสานมือและค้อมศีรษะด้วยความเคารพมากขึ้น “ขอบคุณท่านโหวที่เมตตา”
เซี่ยเจิงยืนขึ้น ชายเสื้อของเขาปักด้วยลวดลายเมฆาอย่างดี และวัสดุยังสะท้อนแสงใต้แสงเทียน เขาพูดเบาๆ “พรุ่งนี้ใต้เท้าเฮ่อ จัดสรรทหารใหม่สองหมื่นนาย และหาช่างฝีมือของที่เก่งที่สุดในการก่อสร้างเขื่อนกั้นน้ำ ฝนจะมาหลังต้นฤดูใบไม้ผลิ ถ้าไม่สร้างเขื่อนบนแม่น้ำอูให้ทันก่อนที่ฝนในฤดูใบไม้ผลิจะมาถึง แผนนี้จะไร้ประโยชน์”
เฮ่อจิ้งหยวนรีบพูดว่า “คืนนี้ข้าจะเรียกแม่ทัพของข้ามาเพื่อเตรียมการ”
หลังจากเดินออกจากกระโจมแล้ว กงซุนหยินก็กระซิบกับเซี่ยเจิงว่า “เจ้าเห็นด้วยกับข้อต่อรองของเขาจริงๆ หรือ”
เซี่ยเจิงโยนตราพยัคฆ์จี้โจวไปให้เขา และหันไปด้านข้าง “มิเช่นนั้นล่ะ?”
กงซุนหยินรับตราพยัคฆ์ไปด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพูดว่า “เขาปฏิบัติการในจี้โจวมาหลายปีแล้วก็จริง แต่เนื่องจากเราต้องการใช้กองทัพจี้โจวเพื่อเอาชนะกองทัพที่แข็งแกร่งห้าหมื่นนายของฉางซิ่นอ๋อง เป็นความจริงที่ว่าเราไม่สามารถแตะต้องเขาได้ก่อนการสู้รบครั้งใหญ่ การตายของแม่ทัพจะไม่ส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของทหารได้อย่างไร แต่……เขาได้มอบตราพยัคฆ์แล้ว และข้าก็กล้าเดิมพันด้วยว่าเจ้าจะไว้ชีวิตเขาไม่ว่าเบื้องหลังสกุลฝานจะเป็นอย่างไรก็ตาม”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ถ้าเขาไม่มอบตราพยัคฆ์แล้วข้าจะกล้าไปทางเหนือได้อย่างไร?”
กงซุนหยินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ใต้เท้าเฮ่อเป็นคนฉลาดมาก ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องกังวลขนาดนี้ เจ้าจะไม่แตะต้องเขาก่อนสงครามแน่นอน เพราะเจ้ากังวลเกี่ยวกับศักดิ์ศรีของเขาในกองทัพจี้โจว ไม่สามารถปล่อยให้เขา ‘ตาย’ ในสงครามได้”
เซี่ยเจิงเห็นด้วยกับคำพูดของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ ในขณะที่เขาเดินต่อไป เขากล่าวว่า “ที่ฉงโจว เจ้าสามารถเขียนจดหมายตอบกลับและหารือเกี่ยวกับเงื่อนไขอื่นๆ กับตาแก่สุยได้”
กงซุนหยินเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง เป็นไปไม่ได้ที่จะแลกเปลี่ยนเยี่ยนโจวกับบุตรสาวตัวเล็กของสกุลฝาน เขาเขียนตอบกลับและขอให้ฉางซิ่นอ๋องเสนอยกเงื่อนไขอื่นๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าพวกเขาใส่ใจชีวิตของเด็ก ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่จะยืมกองกำลังของจี้โจวเดินทัพไปเยี่ยนโจว
นอกจากนี้ หากฉางซิ่นอ๋องรู้ว่าเด็กคนนั้นมีความสำคัญต่อพวกเขา ฉางซิ่นอ๋องจะไม่กล้าปล่อยให้เด็กคนนั้นต้องบุบสลาย
ไม่กี่วันต่อมา ในเมืองฉงโจว จวนฉางซิ่นอ๋อง
นิ้วที่ซีดเหมือนกระดูกของชายคนนั้นโยนจดหมายลงในเตาอั้งโล่ข้างโต๊ะ และจดหมายก็กลายเป็นขี้เถ้าในถ่านสีแดงอย่างรวดเร็ว
ฤดูใบไม้ผลินั้นหนาวมาก แม้จะอยู่ในห้อง แต่ชายคนนั้นก็ยังมีเสื้อคลุมตัวใหญ่อยู่บนไหล่ของเขา เขาขยับริมฝีปากที่อู้อี้ของเขาราวกับว่าเขาชนะเกมของเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายแต่ร่าเริง “เขายืมมันมาจากจี้โจวจริงๆ ทหารและม้าสองหมื่นนาย”
ชายที่มาส่งจดหมายรู้สึกงุนงง “เด็กที่ถูกซื่อจื่อลักพาตัวมาไม่ใช่บุตรสาวของอู่อันโหวนะขอรับ จะมีกับดักอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่?”
สุยหยวนฮวายยกดวงตาคู่หนึ่งที่มืดมนจนหนาวสั่นไปถึงสันหลัง “นั่นเป็นน้องสาวของสตรีของเขาไม่ใช่เหรอ? ตอนที่อำเภอชิงผิงถูกกวาดล้าง เขายินดีที่จะกลับไปคนโดยไม่สนวิธีการ ถ้าเขาไม่ช่วยเด็กคนนั้น เจ้าคิดว่าสตรีของเขาจะทำอย่างไรถ้านางรู้เรื่องนี้?”
ชายในชุดผ้าคลุมที่ยืนอยู่ด้านล่างไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจ้าวสวิน
เขาอยากจะบอกว่าถ้าเขามีสถานะเหมือนกับอู่อันโหว มีสตรีแบบใดที่เข้าต้องการแล้วไม่ได้บ้าง? แต่เมื่อคิดถึงสตรีที่วิ่งหนีหลายครั้งแต่ถูกคนตรงหน้าจับได้ เขาจึงหยุดพูดและพูดว่า “ฝ่าบาท กล่าวถูกแล้ว”
สุยหยวนฮวายกล่าวว่า “พูดง่ายๆ ถึงแม้มันเป็นแค่กับดัก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ”
จู่ๆ จ้าวสวินก็ตกใจ เขาเข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการนั่งบนภูดูเสือกัดกัน เขายกมือขึ้นประสานกันแล้วพูดว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก”
สุยหยวนฮวายมองดูเขาและยกมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ความหมาย ภายใต้การจ้องมองของเขา จ้าวสวินรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างบนหลังของเขา และถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เหตุใดพระองค์จึงมองดูข้าน้อยเช่นนี้?”
สุยหยวนฮวายยิ้มและพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสอนให้เจ้าหนูน้อยนั่นเขียนอักษร”
เข่าของจ้าวสวินอ่อนลงและเขาก็คุกเข่าลง “ฝ่าบาท โปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยจะสอนคุณชายน้อยได้มากขนาดนี้ได้อย่างไร เป็นคุณชายน้อยเองที่ร้องไห้เพราะอยากพบอวี๋อี้เหนียง……ข้าน้อยจึงเกลี้ยกล่อมคุณชายน้อยและกล่าวว่าตราบใดที่เขาสามารถเรียนและอ่านหนังสือได้ดี ฝ่าบาทก็จะมีความสุขและอาจจะให้เขาได้พบอวี๋อี้เหนียง”
สุยหยวนฮวายยิ้มเพียงครึ่งเดียวแล้วกล่าวว่า “เจ้าตัดสินใจแทนข้า”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ใบหน้าของจ้าวสวินก็ซีดลง และเขาก็โขกศีรษะของเขาลงกับพื้นเย็นแล้วพูดว่า “ข้าน้อยสมควรตาย ขอฝ่าบาทโปรดลงโทษ”
โดยบังเอิญ มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามาข้างในเพื่อมาส่งขนม และเห็นจ้าวสวินคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าแปลกๆ
สุยหยวนฮวายเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่งแล้วพูดช้าๆ “ลุกขึ้นเถิด ป้าหลานกำลังมองดูอยู่”
จ้าวสวินไม่กล้าขยับเลย และสีหน้าของหญิงวัยกลางคนที่มาส่งขนมก็เปลี่ยนไปเช่นกัน หลังจากวางขนมลงบนโต๊ะแล้ว นางก็ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วคุกเข่าลงแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท ถ้าสวินเอ๋อร์ทำอะไรผิดไป ลงโทษบ่าวแทนเถิดเจ้าค่ะ”
สุยหยวนฮวายยิ้มและประคองหญิงวัยกลางคนให้ลุกขึ้น “ป้าหลานกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะป้าหลาน วันนี้ข้าจะเป็นเช่นไร ลุกขึ้นมาเร็วๆ”
มือของเขาเย็นเนื่องจากการเจ็บป่วยระยะยาว เมื่อเขาช่วยประคองหญิงวัยกลางคน นางก็สัมผัสที่หลังมือของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ และรู้สึกถึงความเย็นจนทำให้นางตกใจ
สุยหยวนฮวายสังเกตเห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าของนาง และรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขามองไปที่จ้าวสวินที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น “อาสวินก็ลุกขึ้นด้วย เจ้าและป้าหลานเป็นคนที่สนิทกับข้ามากที่สุด ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว”
จ้าวสวินมองไปที่หญิงวัยกลางคน เห็นนางพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนด้วยเหงื่อเย็นบนหลังของเขา และพูดด้วยความเคารพ “เป็นหน้าที่ของผู้ใต้บังคับบัญชาที่จะต้องภักดีต่อฝ่าบาท”
สุยหยวนฮวายยิ้มและไม่ตอบ เขาเหลือบมองหนังสือที่อยู่ข้างหน้าโดยไม่สนใจ และพูดอย่างเบื่อหน่าย “ให้คนพาเจ้าเด็กนั่นมาที จะได้ลองดูว่าการอ่านของเขาเป็นอย่างไรบ้าง”
จ้าวสวินก้มศีรษะและรับคำสั่ง
หลังจากที่จ้าวสวินและหญิงวัยกลางคนออกไปแล้ว สุยหยวนฮวายก็ถามราวกับกำลังพูดกับตัวเองว่า “พวกเขายังภักดีต่อข้าอยู่หรือไม่?”
ในห้องหนังสือที่ว่างเปล่า มีเงาคนคนหนึ่งเดินออกมาจากความมืด “สองแม่ลูกสกุลจ้าว ไม่มีความคิดเป็นอื่นเกี่ยวกับฝ่าบาทเลย”
สุยหยวนฮวายเพียงยิ้ม “จับตามองต่อไป”
เงาดำถอยกลับเข้าสู่ความมืดอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้องเลย
สุยหยวนฮวายคงจะเหนื่อย คิ้วอันหล่อเหลาของเขาเริ่มเหนื่อยล้า เขาวางมือข้างหนึ่งบนหน้าผาก และมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยความมึนงง
ร่างกายของเขาอยู่ในสภาพทรุดโทรม และเขาต้องอาศัยยาต้มเพื่อความอยู่รอดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
สิบหกปี……ไม่สิ ผ่านไปอีกหนึ่งปี คงเป็นปีที่สิบเจ็ดแล้ว ไฟในตำหนักตงกงไหม้ไปเกือบครึ่งหนึ่งของใบหน้าและผิวหนังของเขา ด้วยวิธีนี้เท่านั้นเขาจึงจะสามารถสลับเปลี่ยนตัวตนกับบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องได้ และชงชิงเอาชีวิตกลับคืนมา
บุคคลที่เสียชีวิตจริงๆ ในตำหนักตงกงในปีนั้นคือบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋อง
เป็นการหลบหนีที่วางแผนไว้มานาน
องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ เสด็จแม่รู้ดีว่าอีกไม่นานก็จะถึงคราวของพวกนางสองแม่ลูก ดังนั้นนางจึงวางแผนวางเพลิงตำหนักตงกงโดยลำพัง
โดยอ้างว่าเนื่องจากเป็นเพราะความเสียใจมากเกินไป นางจึงเชิญสมาชิกในครอบครัวขุนนางหลายคนจากเมืองหลวงมาเยี่ยมนางพร้อมลูกๆ เพื่อพูดคุยและผ่อนคลายกับนาง
จวนฉางซิ่นอ๋องเป็นสถานที่ที่เสด็จแม่เลือกให้เขา
เมื่อนางกำนัลในวังกำลังรินชา นางบังเอิญทำถ้วยชาหล่นและทำให้ชุดของบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องสกปรก ดังนั้นเสด็จแม่และจึงสั่งให้นางกำนัลในวังพาบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในที่สุดเสื้อผ้าที่เขาเปลี่ยนก็สลับอยู่ที่เขา และทั้งพระชายาฉางซิ่นอ๋องและบุตรชายของนางก็เสียชีวิตท่ามกลางกองไฟ
ใบหน้าของเขาถูกเผาไหม้จนจำไม่ได้ และพระชายาฉางซิ่นอ๋องก็สิ้นพระชนม์แล้ว คนรับใช้ในวังล้วนจำเขาไม่ได้เลย พวกเขาสรุปว่าเขาเป็นบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องโดยพิจารณาจากเสื้อผ้าและสิ่งของที่เขาสวมใส่ และพาเขากลับมา
ตั้งแต่นั้นมา เขาไม่ใช่พระนัดดาองค์โตขององค์ฮ่องเต้อีกต่อไป แต่เขาคือสุยหยวนฮวาย บุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋อง ผู้ที่ถูกไฟคลอกจนเกือบเสียชีวิต
ป้าหลานเคยเป็นคนสนิทของเสด็จแม่ แต่นางก็รอดจากกองเพลิงมาได้ ต่อมานางแต่งงานกับพ่อค้าผู้มั่งคั่งและช่วยเหลือเขาอย่างลับๆ หลังจากให้กำเนิดจ้าวสวิน นางก็วางยาพิษสามีผู้มั่งคั่งจนตาย และให้จ้าวสวินสืบทอดกิจการการค้า หลังจากที่จ้าวสวินสามารถดูแลการค้าของตัวเองได้ นางก็กลับมาหาเขาเพื่อดูแลชีวิตประจำวันของเขา
เพื่อที่จะสามารถพบเจอผู้คนได้อีกครั้ง ผิวหนังที่ตายแล้วที่ถูกไฟไหม้บนร่างกายของเขาจึงค่อยๆ ถูกแทนที่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ใบหน้าของเขาในส่วนที่ถูกไฟไหม้ก่อนหน้านี้ แม้ไม่มีบ่าวรับใช้คนใดกล้ามองมันตรงๆ ไปที่เขา แต่ต่อมาเมื่อเขาทนความเจ็บปวดจากการตัดผิวหนังเพื่อทดแทนผิวหนังที่ถูกไฟไหม้ พวกบ่าวรับใช้ก็เริ่มกลัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ สุยหยวนฮวายก็ยิ้มอย่างประชดประชัน
อย่างไรก็ตาม เสด็จแม่ของเขาเลือกจวนฉางซิ่นอ๋องเป็นสถานที่เก็บตัวของเขา และมีหลายสิ่งที่ต้องพิจารณาจริงๆ
คนพิการที่มีใบหน้าไหม้เกรียมไม่สามารถเป็นทายาทสืบเชื้อสายของจวนอ๋องได้ ไม่ว่าพระชายาของฉางซิ่นอ๋องในอนาคตจะเป็นใคร นางก็จะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะปฏิบัติตนในฐานะบุตรชายคนโตกับเขา เพราะเขาย่อมไม่ทำตัวเป็นภัยคุกคามและสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง
สิ่งที่โชคดียิ่งกว่านั้นคือหลังจากที่พระชายาฉางซิ่นอ๋องสิ้นพระชนม์อย่างอนาถ ครอบครัวของนางกลัวว่าฉางซิ่นอ๋องจะรังเกียจเขา และกลัวว่าเขาจะถูกล้อเลียนอย่างลับๆ เมื่อมีพระชายาคนใหม่เข้ามาในจวน พวกเขาจึงรับน้องสาวของพระชายาฉางซิ่นอ๋องมาแต่งงานกับฉางซิ่นอ๋องแทน
น้องสาวของพระชายาฉางซิ่นอ๋องเองก็ถือว่าเขาเป็นบุตรชายของนางจริงๆ หลังจากให้กำเนิดสุยหยวนชิง นางก็สอนสุยหยวนชิงให้ใกล้ชิดกับ ‘พี่ชาย’ ของเขาด้วย
แต่ความรักในครอบครัวที่ขโมยมาจะเป็นความรักในครอบครัวอย่างแท้จริงได้หรือ?
เมื่อสองคนแม่ลูกรู้ความจริงในอนาคต พวกเขาต่างคงจะอยากกินเขาทั้งเป็นก็เท่านั้น
หลายปีที่ผ่านมา เขารักษาความสัมพันธ์เพียงผิวเผินกับสองแม่ลูกเท่านั้น
นิ้วที่แต่เดิมวางอยู่บนหน้าผากของเขาก็กดลงบนขมับของเขาอย่างแรง
เพื่อปกปิดความจริง เขาจึงเผาใบหน้าส่วนใหญ่ของตน ตอนนี้หลังจากเปลี่ยนผิวหนังที่บาดเจ็บ ศีรษะของเขามักจะเจ็บเหมือนจะระเบิด มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำให้หัวใจของเขารู้สึกดีขึ้น
ในขณะนี้ ประตูถูกผลักออก และเด็กชายตัวเล็กๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ที่ประตู โดยถือกองกระดาษตัวอักษรจีนหลายแผ่นที่ฝึกฝนแล้วไว้ในมือ ดวงตาของเจ้าลูกสุนัขมีความกลัวเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเงยหน้าขึ้นมองเขา จากนั้นเม้มริมฝีปากแล้วเรียกเขา “ท่านพ่อ”