บทที่ 67
สุยหยวนฮวายมองดูเด็กที่จู่ๆ ก็เข้ามา เด็กน้อยดูไม่เหมือนเขา แต่เมื่อป้าหลานเห็นเด็กเป็นครั้งแรก นางบอกว่าเด็กนั้นเหมือนกับเขาตอนเด็กๆ ทุกประการ
สุยหยวนฮวายจำไม่ได้ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อตอนเป็นเด็ก ความทรงจำเดียวที่เหลืออยู่คือความเจ็บปวดสาหัสหลังไฟไหม้และรอยแผลเป็นที่ถูกเผาจนเกินกว่าจะจดจำได้
เขาใช้มือข้างหนึ่งจับหน้าผาก มองดูเด็กน้อยที่ยืนอย่างเคร่งขรึมที่ประตูแล้วหัวเราะเยาะ “ท่านพ่อ ใครอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าเช่นนั้น?”
มือของอวี๋เป่าเอ๋อร์ กำสมุดคัดลายมือไว้แน่น เขามองดูชายที่สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่และนั่งอยู่ในท่าทางสูงส่ง ด้วยดวงตาสีขาวดำที่ชัดเจน เขาไม่รู้ว่าจะเรียกคนตรงหน้าว่าอะไรอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงไม่พูด เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดูมีมารยาท และน่าสงสาร
เขากำลังเดินทางลงไปที่เจียงหนานกับมารดาของเขา แต่น่าเสียดายที่ขบวนคาราวานถูกหยุดโดยกลุ่มทหารองครักษ์ชุดเกราะสีดำ เมื่อเดินทางได้เพียงครึ่งทาง
วันนั้นเป็นวันแรกที่เขาเห็นชายคนนี้ หิมะตกหนักมาก เขากำลังเอนร่างกายอันอ่อนแออยู่บนรถม้าที่ล้อมรอบด้วยทหารองครักษ์ชุดดำ มือของเขาซีดเกินไปเนื่องจากอาการเจ็บป่วยระยะยาว เขาจ้องมองที่สองแม่ลูกด้วยดวงตาที่มืดมน แม้มันจะเต็มไปด้วยความโหดร้ายเล็กน้อย แต่มันก็มีความสุขกับการแก้แค้นที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขากลัวคนผู้นี้มากและมารดาของเขาเองก็ดูกลัวยิ่งกว่าเขา เมื่อนางกอดเขาไว้นางก็ตัวสั่นเล็กน้อย
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเขาก็ไม่เคยเห็นมารดาของเขาอีกเลย
เขาถูกนำตัวมาที่นี่และไม่ได้ถูกลงโทษ นอกจากนี้ เขายังได้รับอาหารสามมื้อต่อวันด้วย แต่ทุกครั้งที่เขาถามถึงมารดาของเขา บ่าวรับใช้ที่รับใช้เขาก็เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ มีเพียงหมัวหมัวที่ชอบเขามากเท่านั้นที่กล้าตอบ และเปิดเผยข่าวคราวเกี่ยวกับมารดาของเขาเล็กน้อย
หมัวหมัวคนนั้นบอกว่าชายคนนี้เป็นบิดาของเขา และตราบใดที่เขาประพฤติตัวดีและทำให้เขาพอใจ เขาจะให้ตนได้ไปพบมารดา
อวี๋เป่าเอ๋อร์ประพฤติตนดีมากตั้งแต่เขามาที่นี่ แต่พวกเขาไม่เคยบอกว่าให้เขาไปพบมารดา ในช่วงสองวันที่ผ่านมาอวี๋เป่าเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะร้องไห้และปฏิเสธที่จะกินและต้องการประท้วง
สุดท้ายก็มีชายที่คุ้นเคยคนหนึ่งมา เขาบอกว่าถ้าเขาตั้งใจเรียนให้หนักและอ่านหนังสือดีๆ และทำการบ้านดีๆ เขาก็จะได้พบมารดา
เขาทำตามที่บอกไว้ และวันนี้เขาถูกนำตัวออกจากที่พัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกจากที่พักที่เขาอาศัยอยู่ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
สุยหยวนฮวายมองดูท่าทางขี้ขลาดของอวี๋เป่าเอ๋อร์ด้วยสีหน้าเยาะเย้ย เขาเหลือบมองสมุดคัดลายมือที่เขาถืออยู่ในมือแน่นแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีคนสอนวิธีฝึกเขียนพู่กันให้เจ้า เอามันมาให้ข้าดูสิ”
เพียงแค่เขานั่งอยู่ที่นั่นเฉยๆ แต่ทั้งร่างกายของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความมืดมนไร้ขอบเขต ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว
อวี๋เป่าเอ๋อร์เองก็กลัวเช่นกัน แต่ยังคงเดินไปหาเขาด้วยก้าวเล็กๆ
สิ่งที่เขาดูเหมือนอวี๋เฉียนเฉียนมากที่สุดน่าจะเป็นดวงตาของเขาซึ่งมีสีดำและกลมและมีมุมตาตกลงเล็กน้อย ทำให้คนดูอ่อนโยนและไม่เป็นอันตราย แต่ก็น่าสงสารอย่างอธิบายไม่ได้
เมื่อสุยหยวนฮวายเห็นอวี๋เป่าเออร์เข้ามาใกล้ เขาก็ดูตกใจเล็กน้อย เขามองเห็นเงาของสตรีที่ไม่เคยละทิ้งความคิดที่จะหนีไปจากเขาอย่างคลุมเครือ แม้ว่านางจะตั้งครรภ์ก็ตาม
เห็นได้ชัดว่านางอ่อนแอมากจนใครก็ตามสามารถบดขยี้นางได้ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว แต่ไม่ว่าจะถูกลงโทษหนักแค่ไหนก็ตาม นางก็ไม่เคยจำมัน หากมีโอกาสนางก็ยังจะหนีไปโดยไม่ลังเล
เช่นเดียวกับกวางที่ถูกกักขัง สิ่งที่นางต้องการทำคือกลับคืนสู่ภูเขาและป่าไม้
หลังจากที่อวี๋เป่าเอ๋อร์วางสมุดคัดลายมือลง เขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง และสีหน้าของเขาก็ดูเศร้าหมองมากขึ้นด้วยเหตุผลบางประการ นิ้วที่ซีดและบางของเขาเปิดสมุดทีละหน้า ทำให้อวี๋เป่าเอ๋อร๋บีบชายเสื้อผ้าของเขาอย่างประหม่า
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โยนสมุดคัดลายมือที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ฝึกฝนเหมือนเศษกระดาษออกมา และเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “เขียนอะไรของเจ้า ตัวอักษรนุ่มนวลราวกับไม่มีกระดูก จงเขียนใหม่”
ดวงตาของอวี๋เป่าเอ๋อร๋เปลี่ยนเป็นสีแดงในขณะที่เขามองดูตัวอักษรที่เขาเขียนอย่างระมัดระวังเพื่อที่จะได้พบมารดาของเขา แต่เขาไม่ได้พูดอะไรเลย
ไม่นานบ่าวรับใช้ที่ยกอุปกรณ์ก็เดินเข้ามาพลางกลั้นลมหายใจ และวางพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึกลงบนโต๊ะเล็กๆ
ทุกคนในจวนรู้ดีว่าสุยหยวนฮวายเป็นคนเจ้าอารมณ์ พวกเขาจะไม่กล้าจัดการกับอารมณ์ของตนเองได้อย่างไร
อวี๋เป่าเอ๋อร์ยังคงรู้สึกงุนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งหมดนี้ สุยหยวนฮวายซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะก็เหลือบมองเขาด้วยเปลือกตาที่เปิดครึ่งหนึ่งแล้วพูดอย่างเย็นชา “ฝึกที่นี่เถอะ”
อวี๋เป่าเอ๋อร์รวบรวมความกล้าแล้วถามว่า “ถ้าข้าเขียนเสร็จแล้ว ข้าจะได้เจอท่านแม่ของข้าหรือไม่?”
รอยยิ้มของสุยหยวนชิงเริ่มประชดประชันมากขึ้น “ใครสอนให้เจ้าพูดเช่นนี้กับข้า”
อวี๋เป่าเอ๋อร์มีน้ำตาคลอเบ้า แต่เขาก็กลั้นน้ำตาไว้อย่างดื้อรั้นและปฏิเสธที่จะร้องไห้โดยพูดว่า “ไม่มีใครสอนข้า ข้าแค่คิดถึงท่านแม่”
สุยหยวนฮวายหยิบม้วนไม้ไผ่ขึ้นมาจากโต๊ะแล้วพูดอย่างเย็นชา “ฝึกคัดลายมือของเจ้าให้ดี ถ้าเจ้าร้องไห้อีกครั้ง เจ้าจะไม่มีวันได้เจอนางอีกเลยตลอดชีวิตนี้”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ไปฝึกคัดลายมือต่อหน้าเขาอย่างเชื่อฟัง ร่างเล็กๆ หันไปทางเขา และพยายามจับแปรงพู่กันที่หนากว่านิ้วมือของตนเองไว้ น้ำตาหยดลงบนกระดาษ เหลือรอยน้ำเล็กๆ ไว้ อวี๋เป่าเอ๋อร์กลัวว่าเขาจะรู้ ดังนั้นจึงไม่กล้าเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตา และก็ไม่กล้าส่งเสียงสะอื้นด้วย เขาร้องไห้และสะอื้นอย่างเงียบๆ
เขาคิดว่าเขาซ่อนมันได้ดี ชายคนนั้นนั่งอยู่ในที่สูง แต่เขาสามารถเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหมดของเขาได้ ดวงตาของเขาลดลงครึ่งหนึ่ง และมีความเศร้าหมองในดวงตาของเขา
เขาไม่ชอบเด็กคนนี้ ไม่เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นที่ไม่รู้จักดีชั่ว แต่ยังเป็นเพราะการมีอยู่ของเด็กคนนี้ได้คุกคามสถานะของเขาอย่างจริงจัง
เมื่อเปรียบเทียบกับคนไร้ประโยชน์ที่ไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากยารักษาโรค และไม่สามารถเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ใดๆ ได้ เด็กที่มีสุขภาพดีแต่ยังเยาว์วัยและยังควบคุมได้ง่ายเป็นตัวเลือกแรก
ยิ่งแม่ลูกสกุลจ้าวเข้าใกล้เด็กคนนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น เพื่อความอยู่รอด เขาได้อดทนต่อความเจ็บปวดจากเปลวไฟ ซึ่งทำให้เขามีโรคภัยไข้เจ็บมากมาย
ต่อมาเพื่อให้สามารถพบปะกับผู้คนได้ เขาผ่านการทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมนับไม่ถ้วนก่อนที่เขาจะต้องเปลี่ยนผิวหนังที่ถูกไฟไหม้ทีละน้อย มีเพียงคนตายเท่านั้นที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของการถลกหนัง แต่เขาต้องทนทุกข์ทรมานในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
สำหรับเขาการชีวิตอยู่ยากมาก ใครก็ตามที่กล้าขวางทางเขาจะต้องตาย!
เมื่อคิดเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็ดุร้ายมากขึ้น และมือที่จับม้วนไม้ไผ่ก็แข็งแกร่งมากจนข้อนิ้วสีขาวดูเหมือนจะหักในวินาทีถัดไป
สาวใช้เข้ามายกน้ำชาและของว่าง และตกใจกับสีหน้าของเขา หลังจากกรีดร้องสั้นๆ ถ้วยชาในมือของนางก็ตกลง และแตกเป็นชิ้นๆ ใบหน้าของนางซีดจนไม่มีสีเลือด และนางก็คุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับขอความเมตตาอย่างสั่นเทา “คุณชายใหญ่……คุณชายใหญ่ ได้โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วย……”
สุยหยวนฮวายรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง ผู้คนที่เห็นเขาแสดงท่าทีหวาดกลัวราวกับว่าพวกเขาเห็นผี เขายกริมฝีปากบางขึ้น แต่คำพูดที่เขาพ่นออกมานั้นเต็มไปด้วยเลือดและเย็นชา “ลากนางออกไปแล้วโบยจนตาย!”
ไม่นานก็มีคนเข้ามา สาวใช้ถูกปิดปากและพาตัวไป กระบวนการทั้งหมดเงียบและรวดเร็วราวกับการแสดงหุ่นเงาเงียบๆ
อวี๋เป่าเอ๋อร์นั่งอยู่บนโต๊ะเตี้ยซึ่งเขาฝึกคัดลายมือ จ้องมองฉากนี้ด้วยความงุนงง หยดหมึกจากปลายพู่กันตกลงบนกระดาษ ทำให้การคัดตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขาเกือบจะฝึกเสร็จแล้วมีรอยเปื้อน
คนที่นั่งหลังโต๊ะมองใบหน้าซีดเซียวของเขาด้วยสายตาเย็นชา และจู่ๆ ก็พูดอย่างรุนแรง “ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังข้า มารดาของเจ้าก็จะลงเอยเหมือนนาง”
เห็นได้ชัดว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ตกใจมาก เขาป่วยเป็นเวลาหลายวันหลังจากกลับมาจากการฝึกเขียนพู่กันกับสุยหยวนฮวาย เขาร้องไห้หามารดาของเขาตลอดเวลาที่ฝันร้าย
หลังจากที่นางหลานหนีออกมาจากตำหนักตงกง นางได้แต่งงานกับพ่อค้าผู้มั่งคั่งเพื่อพัฒนาอิทธิพลภายนอกให้กับสุยหยวนฮวาย เมื่อสุยหยวนฮวายถูกไฟคลอกอย่างรุนแรง นางไม่ได้อยู่กับเขา เมื่อนางเห็นอวี๋เป่าเอ๋อร์ นางรู้สึกเหมือนได้เห็นพระนัดดาน้อยผู้นั้น ตอนนั้นนางดูแลเขาและเกิดความรู้สึกสงสารในใจ นางไปขอร้องสุยหยวนฮวานให้อวี๋เป่าเอ๋อร์ได้พบมารดาของเขา แต่ทั้งหมดที่นางได้รับก็คือความคิดเห็นประชดประชันของสุยหยวนฮวาย “การฆ่าสาวใช้ด้วยไม้โบย ทำให้เขาป่วยเหรอ? ป้าหลานลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่ข้าอายุเท่าเขา ต้องประสบกับเพลิงไหม้ในตำหนักตงกงด้วยซ้ำ”
นางหลานมองไปที่การเยาะเย้ยในดวงตาสีเข้มของสุยหยวนฮวาย และในที่สุดก็ไม่กล้าอ้อนวอนให้อวี๋เป๋าเอ๋อร์อีก
สามวันต่อมา อวี๋เป่าเอ๋อร์ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นมา แต่อารมณ์ของเขาเริ่มแย่ลงมาก เขาไม่ชอบพูด และเขาไม่สนใจคนอื่นมากนัก สิ่งเดียวที่เขาทำทุกวันคือฝึกเขียนพู่กัน
นางหลานกลัวว่าเด็กคนนี้จะเก็บกด นางจึงสั่งให้คนรับใช้หาเด็กที่เฉลียวฉลาดมาเป็นเพื่อนเล่นขออวี๋เป่าเอ๋อร์
แต่อวี๋เป่าเอ๋อร์คงเพิกเฉยต่อเด็กเหล่านั้นและเพียงทำงานของเขาต่อไป
เมื่อจ้าวสวินอยู่ในอำเภอชิงผิง เขาได้รับคำสั่งให้ติดตามทุกการเคลื่อนไหวของอวี๋เฉียนเฉียน เมื่อรู้ว่าสองแม่ลูกมีการติดต่อกับสกุลฝาน เขาจึงเสนออย่างกล้าหาญต่อ ถ้าพวกเราเชิญบุตรสาวของสกุลฝานมาจะทำให้อวี๋เป่าเอ๋อร์ดีขึ้นไหม?”
เห็นได้ชัดว่านางหลานลังเล “ตอนนี้เด็กเป็นที่รู้จักไปทั่วในฐานะบุตรสาวของอู่อันโหว และอยู่ภายใต้การดูแลอย่างเข้มงวดโดยผู้คนในจวนอ๋อง ข้าจะไปพานางมาเป็นเพื่อนเล่นกับคุณชายน้อยได้อย่างไร?”
จ้าวสวินกล่าวว่า “ซื่อจื่อสนิทสนมกับฝ่าบาทและซื่อจื่อก็ยังชอบคุณชายน้อยด้วย ถ้าท่านแม่ไม่ลอง จะรู้ได้อย่างไรว่าซื่อจื่อจะไม่เห็นด้วย”
นางหลานมองดูบุตรชายของนางครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “สวินเอ๋อร์ แม้ว่านี่จะทำไปเพราะเห็นแก่คุณชายน้อย แต่เจ้าก็ยังต้องถามฝ่าบาทก่อน”
จ้าวสวินก้มศีรษะลงทันที “ลูกกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณชายน้อย ดังนั้นจึงกังวลไปครู่หนึ่ง”
นางหลานกล่าวว่า “ตอนนี้รากฐานของสกุลจ้าวทั้งหมดอยู่ในมือของเจ้าแล้ว การตัดสินใจของเจ้าเกี่ยวข้องกับการอยู่รอดของสกุลจ้าว อย่าสับสน”
จ้าวสวินพูดด้วยความเคารพ “ลูกจะจดจำคำสั่งสอนของท่านแม่”
เมื่อนางหลานไปขอร้องสุยหยวนฮวายอีกครั้ง เขามีความอยากอาหารไม่ดีมาโดยตลอดและมักไม่ค่อยรับประทานอาหารอย่างสนใจมากนัก บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาชิมอาหารทุกจานก่อนที่เขาจะขยับตะเกียบ
นางลานเหลือบมองอาหารแปลกๆ บนโต๊ะ และรู้ว่าอาหารเหล่านี้ทั้งหมดเป็นฝีมือของอวี๋อี้เหนียง บุคคลนั้นดูอ่อนปวกเปียกเหมือนแป้ง แต่อารมณ์ของนางกลับดื้อรั้นอย่างน่าประหลาดใจ นางหลานเคยปะทะกับนางมาก่อน แต่นางก็ไม่ได้อ่อนข้อให้เลย
การแสดงความปรารถนาดีต่อสุยหยวนฮวายอย่างกะทันหันอาจหมายความว่านางรู้เกี่ยวกับอาการป่วยของอวี๋เป่าเอ๋อร์ และต้องการใช้โอกาสนี้พบกับเด็ก
ที่พักของอวี๋อี้เหนียงมีบ่อน้ำล้อมรอบ และข่าวจะเข้าไปถึงนางได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้านั้นตั้งใจ
นางหลานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว นางยังไม่เข้าใจว่าสุยหยวนฮวายคิดอย่างไรกับอวี๋อี้เหนียง เมื่อสุขภาพของเขาแย่ลง นางก็กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา นางจึงเลือกสตรีให้เขาหลายคน
สุยหยวนฮวายเข้าใจความหมาย แต่เขารู้สึกรังเกียจในใจ เพื่อที่จะไม่ให้สายเลือดของเขาหายไป เขายังต้องเลือกคนคนหนึ่งที่จะให้กำเนิดทายาท
บางครั้งนางหลานก็คิดว่าตอนนั้นสุยหยวนฮวายไม่ไว้ใจนางอีกต่อไปแล้ว
แต่ถ้าให้เลือกอีกครั้ง นางก็จะยังทำอย่างนั้น นางเป็นคนสนิทของชายารัชทายาท ถ้าพระนัดดาสิ้นพระชนม์ นางจะต้องให้พระนัดดารักษาสายเลือดไว้และสานต่อการแก้แค้น มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่นางสามารถทำได้ ถึงจะคู่ควรกับดวงวิญญาณของชายารัชทายาทบนสวรรค์
ในบรรดาสาวใช้กลุ่มแรกที่สดใสและมีเสน่ห์สุยหยวนชิงไม่ชอบพวกนางทั้งหมด และเขาเลือกแค่อวี๋อี้เหนียงซึ่งขี้ขลาดเหมือนกระต่าย แต่ยังเชื่อฟังอีกด้วย
เพียงว่านางกลัวอารมณ์หงุดหงิดของเขา อวี๋อี้เหนียงเป็นคนขี้กลัวมาก หลังจากที่นางเข้านอน นางจะมีอาการมึนงง และต่อมานางก็ป่วยหนัก ทุกคนในจวนแอบคุยกันว่านางกลัวสุยหยวนฮวาย จึงแสร้งทำเช่นนั้น
สุยหยวนฮวายจัดการกับคนที่กำลังพูดคุยอยู่ และเขาก็ต้องการจัดการกับอวี๋อี้เหนียงด้วย แต่เมื่อแพทย์วินิจฉัยชีพจรของอวี๋อี้เหนียง เขาก็พบว่าชีพจรของนางมีครรภ์
อวี๋อี้เหนียงรอดชีวิตมาได้ แต่หลังจากที่นางหายจากอาการป่วยแล้ว นิสัยของนางดูเปลี่ยนไป ประพฤติตัวดีแต่ภายนอก แต่มีความคิดมากมายอยู่เบื้องหลัง นางจะหนีเมื่อมีโอกาส และเมื่อนางถูกจับได้ ไม่ว่าสุยหยวนฮวายจะโกรธแค่ไหน นางก็จะพยายามทำให้แน่ใจว่านางจะใช้ชีวิตอย่างสบายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เมื่อนางมีอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรง นางก็จะทำอาหารด้วยตัวเองในครัวเล็กๆ แม้ว่านางจะถูกขัง นางก็กินและดื่มดูแลร่างกายของนางอย่างดี และไม่เคยปฏิบัติต่อตัวเองไม่ดีเลย แต่เมื่อมีโอกาสนางก็จะหนีเหมือนกระต่ายอีกครั้ง
อวี๋อี้เหนียงพาลูกวัยเจ็ดเดือนหนีไปได้สำเร็จเมื่อไม่กี่ปีก่อน นางเกลี้ยกล่อมสุยหยวนฮวายให้ไปที่จ้วงจื่อเพื่อพักผ่อนสักพัก
นางทำอาหารด้วยตัวเองแต่กลับวางยานอนหลับทุกคน นางม้วนเครื่องประดับทองและเงินแล้วหนีไปพร้อมกับสาวใช้ที่ไว้ใจได้และผู้คุ้มกัน
สุยหยวนฮวายตื่นขึ้นมาพร้อมกับทุกคนในจ้วงจื่อ เขาเอาแต่สบถว่านางไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าสาวใช้ราคาถูก แต่เขาระดมคนเกือบทั้งหมดเพื่อตามหานาง การค้นหากินเวลาห้าหรือหกปีก่อนที่เขาจะพบบุคคลนั้นในที่สุด ในสถานที่เล็กๆ ที่ตำบลหลิงอัน
นางหลานคิดว่าหลังจากที่เขาจับอวี๋อี้เหนียงและบุตรชายของนางได้ ด้วยนิสัยใจคอของเขา เขาอาจจะเก็บบุตรชายไว้ไม่เก็บมารดา แต่เขาแค่แยกพวกนางแม่ลูกไว้เท่านั้น และไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกนางไม่ดี รวมทั้งไม่ได้ถามคำถามใดๆ เลย มีเพียงคำพูดเหน็บแนมเป็นครั้งคราว และดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก นางหลานไม่เข้าใจว่าเขากำลังคิดทำอะไรอยู่พักหนึ่ง
ขณะที่สุยหยวนฮวายกำลังกินข้าวอยู่ เขาสังเกตเห็นนางนายหลานยืนอยู่ด้านข้างและหยุดพูดไปสักพักจึงถามว่า “ป้าหลานมีเรื่องจะพูดกับข้าหรือ?”
นางหลานไม่รู้ว่าควรพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับอวี๋เป่าเอ๋อร๋ในเวลานี้หรือไม่ ดังนั้นนางจึงกัดฟันและพูดว่า “อาการของคุณชายน้อยยังไม่ดีขึ้น บ่าวได้ยินมาจากสวินเอ๋อร์ว่าอวี๋อี้เหนียงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับสกุลฝานเมื่อครั้งนางอยู่ในอำเภอชิงผิง บ่าวขอบังอาจถามว่า……ในเมื่อบุตรสาวคนเล็กของสกุลฝานก็อยู่ในจวนเช่นกัน แล้ว……ทำไมไม่ให้นางเป็นเพื่อนเล่นของคุณชายน้อยชั่วคราว เพื่อดูว่าอาการคุณชายน้อยจะดีขึ้นหรือไม่”
สุยหยวนฮวายไม่คิดว่าฉางหนิงจะสามารถจะกลับไปแบบมีชีวิตได้อีกครั้ง
เขาอาจจะอารมณ์ดีหลังจากทานอาหารอย่างจุใจ แต่เขาไม่อยากให้สตรีผู้นั้นได้พบบุตรชายของนางได้เท่าที่นางต้องการ เขาจับคางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ป้าหลานมีความคิดที่ดี ไปหาน้องชายกันเถิด”
เมื่อนางเดินออกจากห้อง นางหลานยังคงไม่เต็มใจที่จะเชื่อว่าวันนี้สุยหยวนฮวายดูเหมือนจะพูดง่ายกว่าเมื่อก่อนมาก?
สุยหยวนชิงส่งฉางหนิงไปที่จวนฉางซิ่นอ๋อง และโยนนางลงไปให้บ่าวรับใช้อย่างสบายๆ โดยบอกให้พวกเขาดูแลนางให้ดี ห้ามปล่อยให้นางหิวตายหรือหนาวตาย ซุยหยวนฮวาย และนางหลานไปขอนางมาเป็นเพื่อนเล่นให้กับอวี๋เป่าเอ๋อร์ และสุยหยวนชิงก็ตอบตกลงโดยไม่ถามมากความ
ป้าหลานตามบ่าวรับใช้ไปหาฉางหนิง เมื่อนางเปิดประตูโรงไม้ นางก็พบเด็กหญิงตัวเล็กๆ ซุกตัวอยู่ในกองฟาง นางดูเหมือนไม่ได้สระผมมาหลายวันแล้ว บนศีรษะของนางยุ่งเหยิงและใบหน้าของนางสกปรก แก้มของนางยังคงเป็นสีแดงเล็กน้อยจากอากาศหนาวเย็น แต่ดวงตาของนางกลับมืดมนอย่างน่าประหลาดใจ นางมองพวกเขาด้วยความชัดเจนและความระมัดระวังเหมือนลูกกวาง
นางหลานมาจากวัง นางได้เห็นความงามนับไม่ถ้วนมากมายในชีวิตของนาง และเมื่อนางเห็นสาวน้อยคนนี้ นางก็ต้องประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง
จี้โจว
ฝานฉางอวี้เตะหัวขโมยที่เฝ้าประตูออกไป โดยฟันมีดสับกระดูกเหล็กสีดำในมือของนางจนมีประกายไฟพุ่งออกมา และตัวล็อคที่ประตูห้องขังก็ตกลงไปที่พื้น
เจ้าหน้าที่ทหารที่อยู่ข้างหลังหายใจไม่ออกและไล่ตามมาทัน “แม่นาง อย่าวิ่งเร็วเกินไป ข้างหน้ามีโจรมากมาย……”
เมื่อพวกเขาเห็นโจรคร่ำครวญนอนอยู่บนพื้น เจ้าหน้าที่ทหารก็ชะงักกับคำพูดครึ่งหลัง
ฝานฉางอวี้เพิกเฉยต่อเจ้าหน้าที่ทหารที่อยู่ข้างหลัง และเข้าไปในคุกใต้ดินอันมืดมิด นางดูเด็กที่ถูกวางยาอยู่ข้างในและเรียกชื่อของฉางหนิง
ปัจจุบันมีคดีเด็กหลายรายถูกลักพาตัวอย่างกะทันหันเกิดขึ้นในเมืองจี้โจว เจ้าหน้าที่ทหารที่ดูแลคดีกล่าวว่ากลุ่มผู้ค้ามนุษย์กำลังใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อลักพาตัวเด็ก
ฝานฉางอวี้กังวลว่าฉางหนิงก็ถูกผู้ค้ามนุษย์ลักพาตัวไปเช่นกัน ด้วยความหวังอันริบหรี่ นางจึงติดตามเจ้าหน้าที่ทหารเพื่อทำลายรังของผู้ค้ามนุษย์ในทุกวันนี้
แต่ไม่พบฉางหนิง และชื่อเสียงของนางในการฆ่าคนด้วยมีดเขียงแพร่ออกไป ทุกครั้งที่นางทลายรังโจรที่เด็กหรือผู้หญิงถูกลักพาตัวไปค้ามนุษย์ นางมักจะเป็นผู้นำเพราะนางกล้าหาญเกินกว่าศัตรู แต่นางไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของทางการ ทางการจึงสามารถตอบแทนนางได้เพียงเงินก้อนใหญ่เท่านั้น
ฝานฉางอวี้เฝ้าดูตั๋วเงินในกระเป๋าของนางที่หนาขึ้นทุกวัน แต่ยังไม่มีข่าวจากฉางหนิง และนางก็กังวลอย่างมาก
หลังจากที่ทางการสอบปากคำผู้ค้ามนุษย์ นางก็ได้รู้ว่าเด็กบางคนถูกขายไปยังเมืองต่างๆ แล้ว ตราบใดที่พวกนางมีลักษณะที่ตรงกับฉางหนิง นางก็จะตามหาต่อไป ฝานฉางอวี้มอบตั๋วเงินเหล่านั้นไว้ครึ่งหนึ่งให้กับป้าจ้าวและถือตั๋วเงินอีกครึ่งไปด้วย พร้อมด้วยมีดแล่เนื้อหลายอันไว้บนหลังของนาง โดยวางแผนที่จะเดินทางผ่านเมืองหลวงสำคัญหลายแห่งเพื่อตามหาฉางหนิง
เพื่อให้ง่ายต่อการหาใครสักคน เจ้าหน้าที่ทางการแนะนำให้นางหาคนมาวาดภาพเหมือนของฉางหนิง
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็นึกได้ว่ามีภาพวาดที่วาดเสร็จแล้วในบ้านของนาง ซึ่งนักศึกษาคนนั้นเคยวาดไว้ให้ในช่วงปีใหม่ และนางก็ใส่กรอบและแขวนไว้ในบ้านของนางและฉางหนิง
เมื่อนางกลับไปที่บ้านเพื่อหามัน นางกลับหาภาพวาดนั้นไม่เจอ
ฝานฉางอวี้หมกมุ่นอยู่กับสิ่งต่างๆ ก่อนหน้านี้จนนางไม่ได้นึกถึงภาพวาดนั้นเลย เมื่อภาพวาดนั้นหายไป นางก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
ภาพวาดนั้นไม่ใช่ผลงานของศิลปินชื่อดัง ใครจะมาที่นี่เพื่อขโมยมันไป?
นอกจากนี้ ตำบลหลินอันโดยพื้นฐานแล้วยังเป็นตำบลที่ตายแล้วหลังจากการกวาดล้างอำเภอชิงผิง แทบจะไม่มีใครมาที่ตำบลนี้ แม้ว่าจะมีบางคนที่ต้องการหาเงิน พวกเขาก็ควรไปขโมบของที่บ้านของครอบครัวที่ร่ำรวย
ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และต้องตกใจเมื่อรนึกได้ว่าคนเดียวที่สามารถดึงภาพวาดออกไปได้คือคนที่ถูกนางลักพาตัวไปในคืนนั้น เขาอาจจะกลับมาอีกครั้งและกลับมาเพื่อหาคนที่ซ่อนตัวอยู่ในบ่อน้ำ!
มีตัวนางเอง ฉางหนิงและเหยียนเจิ้งอยู่ในภาพวาด เป็นเรื่องง่ายที่คนนอกจะเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน
หลังจากที่ทุกคนในหมู่บ้านชิงเฟิงถูกจับกุม มีเพียงคนคนนั้นและโจรหญิงเท่านั้นที่หลบหนีไปได้ เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาลักพาตัวฉางหนิงตามภาพวาดเพื่อแก้แค้นตัวนางเอง
ฝานฉางอวี้คิดว่าเจ้าสารเลวน้อยนั้นไม่ได้อยู่ที่จี้โจว เดิมทีเขาเป็นเจ้าหน้าที่ทหารในฉงโจว และตอนนี้เขาอาจจะกลับไปที่ฉงโจวแล้ว
เมื่อพบทิศทางในการตามหาบุคคลนั้น นางจึงซื้อม้าตัวหนึ่งในวันนั้นและไปที่ฉงโจวเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้