บทที่ 68
ในวันที่ฝานฉางอวี้ออกเดินทาง เจิ้งเหวินฉางก็รีบเขียนจดหมายถึงเฮ่อจิ้งหยวนอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ เฮ่อจิ้งหยวนรู้ว่าฉางหนิงถูกจับไปแล้ว จึงส่งจดหมายตอบกลับไป โดยบอกให้เขาหาวิธีที่จะทำให้ฝานฉางอวี้สงบ
เจิ้งเหวินฉางยังไม่รู้ว่าใครลักพาตัวฉางหนิง เพื่อจะให้คำอธิบายแก่ฝานฉางอวี้ก่อน เขาจึงโกหกว่าอาจเป็นผู้ค้ามนุษย์ที่ลักพาตัวผู้หญิงและเด็กในเมืองจี้โจว
เขาคิดว่าฝานฉางอวี้จะสามารถรอได้อย่างสบายใจ ให้เจ้าหน้าที่ทางการบุกทลายรังของผู้ค้ามนุษย์ แต่ไม่คาดคิด แม่นางคนนั้นถือมีดแล่เนื้อและติดตามเจ้าหน้าที่ทหารเข้าไปในรังของผู้ค้ามนุษย์เพื่อตามหาน้องสาวของนาง
จากแผนการเดิมที่จะทลายรังหลายแห่งให้หมดภายในหนึ่งหรือสองเดือนก็ลดลงเหลือครึ่งเดือน ซึ่งทำให้เจิ้งเหวินฉางรู้สึกช้ำใจมาก
ทางการมักจะเสนอค่าหัวให้กับผู้ที่ช่วยจับอาชญากรคนสำคัญเสมอ เนื่องจากฝานฉางอวี้ได้รับค่าหัวมากมายและมีประวัติที่ยอดเยี่ยมในการเอาชนะโจรหมู่บ้านชิงเฟิง และปกป้องผู้คนมากกว่าหนึ่งโหลในละแวกนั้น ตอนนี้นางจึงมีชื่อเสียงตามท้องถนนและเป็นที่รู้จักกันในนามไซซีเชือดหมู
มีคำพูดในหมู่โจรที่อ่อนแอที่มีอยู่ในเมืองจี้โจว ว่าถ้าหากได้พบสาวงามถือมีดเขียง อย่าได้มีความคิดริเริ่มใดๆ ที่ไม่ควรคิด และปล่อยให้นางผ่านไป มิเช่นนั้น……ก็ถึงคราวเคราะห์แล้ว
และมีแม้กระทั่งสาวชาวบ้านบางคนเมื่อต้องเดินทางไปไกล จะซื้อมีดเขียงติดตัวไว้เป็นเครื่องราง ซึ่งมันก็ใช้ได้ผลจริงๆ จึงมีความต้องการซื้อมีดเขียงตามร้านตีเหล็กและร้านขายมีดมีมาระยะหนึ่งแล้ว
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้รับจดหมาย เขาก็มีอารมณ์ที่ละเอียดอ่อน
ก่อนที่เซี่ยเจิงจะจากไปพร้อมทหารใหม่สองหมื่นนาย เขาได้ขอให้ตนดูแลฝานฉางอวี้ ซึ่งอยู่ห่างไกลในจังหวัดจี้โจว ไม่คาดคิดว่าสถานการณ์จะพัฒนาไปในรูปการณ์นี้
เดิมทีเขาหวังว่าเด็กหญิงสองคนในสกุลฝานจะใช้ชีวิตแบบธรรมดาและไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆ เบื้องหลังสกุลฝาน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้
องครักษ์ส่วนตัวยืนอยู่นอกกระโจม และพวกเขาได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจลึกๆ
พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า พืชพรรณสองข้างทางของถนนก็แตกหน่อออกมา
ฝานฉางอวี้กำลังเคี้ยวอาหารแห้งและขี่ม้า นางไม่มีเวลาชื่นชมทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิ นางแค่รู้สึกแปลกใจ ที่นางไม่พบผู้ลี้ภัยเลยตลอดทาง เป็นไปได้ไหมที่ชาวบ้านที่ลี้ภัยได้หลบหนีไปในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาแล้ว?
อาหารแห้งติดคอเล็กน้อย เมื่อฝานฉางอวี้หยิบถุงน้ำออกมาดื่ม นางก็พบว่าเหลือน้ำไม่มากแล้ว
นางเหลือบมองลำธารที่ไหลขนานกับถนนแล้วลงจากหลังม้าไปตักน้ำ แต่น้ำตื้นมาก แทนที่จะต้องเอาถุงน้ำไปยังจุดที่หินกระจัดกระจายอยู่ในลำธารเพื่อรวบรวมน้ำ นางเพียงเอื้อมมือไปตักน้ำโดยตรง และนางสามารถเติมน้ำได้เพียงครึ่งถุงน้ำเท่านั้น
ฝานฉางอวี้จิบน้ำใสๆ สักสองสามอึก แล้วจึงเติมน้ำอีก และกำลังจะเดินทางต่อไป แต่มีชายคนหนึ่งในชุดขาดๆ เดินมาสะดุดล้มข้ามทางแยกหน้าถนน เมื่อเขาเห็นนางจากระยะไกล เขาก็ตะโกนว่า “แม่นาง ช่วยข้าด้วย!”
ฝานฉางอวี้คิดว่านางเจอโจร ดังนั้นนางจึงแขวนถุงน้ำไว้บนหลังม้าแล้วหยิบมีดตัดกระดูกออกมาทันที เมื่อชายคนนั้นกำลังจะมาถึง นางก็จ่อมีดไปที่เขาอย่างใจเย็น และทำให้ชายคนนั้นหยุดห่างออกไปสามฉื่อได้สำเร็จ..
ฝานฉางอวี้ไม่กล้าเชื่อใจใครอีกต่อไป นางเคยไปกับเจ้าหน้าที่ทางการเพื่อทำลายรังของผู้ค้ามนุษย์ เด็กสาวที่ถูกลักพาตัวไปจำนวนมากนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะความมีน้ำใจของพวกเขา จึงถูกหลอกให้ไปอยู่ในที่เปลี่ยวและถูกผู้ค้ามนุษย์จับใส่กระสอบแล้วลากออกไป
นางมองไปที่ชายคนนั้นแล้วถามว่า “เจ้าเจอโจรหรือ?”
ชายคนนั้นส่ายศีรษะ ซึ่งดูเหมือนถูกแดดเผาจากการทำงานหนักมาหลายปี เขาจับต้นขาด้วยมือทั้งสองข้างและอ้าปาก “เจ้าหน้าที่ทหารของราชสำนักไม่ใช่คนดี พวกเขาต้องการจับตัวประชาชนอย่างข้าเพื่อไปสร้างเขื่อน……”
เสียงกีบม้าที่วุ่นวายกำลังใกล้เข้ามา และชายคนนั้นก็ตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาขอร้องฝานฉางอวี้และพูดว่า “ข้าจะเข้าไปในพุ่มไม้ละซ่อนตัวสักพัก แม่นาง ได้โปรดอย่าบอกพวกเขาว่าข้าอยู่ที่ไหน หากข้าถูกจับไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่ตายภายใต้แส้ของเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้น แต่จะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กและคนแก่ที่บ้านล่ะ?”
เขาจริงใจมากจนแทบคำนับฝานฉางอวี้สองครั้งหลังจากพูดจบ และกระโจนเข้าไปในพุ่มไม้ในถนนสายหลัก
ฝานฉางอวี้แยกแยะข้อมูลที่ชายคนนั้นพูดและคิด ไม่น่าแปลกใจเลยที่กระแสน้ำจะยังตื้นขนาดนี้ในฤดูใบไม้ผลิ ปรากฎว่ามีการสร้างเขื่อนกั้นน้ำไว้เหนือน้ำ เป็นไปได้ไหมที่พวกลี้ภัยโดนจับไปสร้างเขื่อนด้วย?
นางไม่รีบร้อน มองดูม้าก้มศีรษะลงเพื่อกินหญ้าอ่อนที่เพิ่งเติบโตริมข้างทาง และยังเอื้อมมือไปเกาคอม้าด้วย
เมื่อเสียงกีบม้าที่วุ่นวายมาถึง จริงๆ แล้วมีคนขี่ม้ามากกว่าหนึ่งโหล เจ้าหน้าที่ทหารที่สวมชุดเกราะทั้งหมด เนื่องจากนี่คือทางแยกบนถนน ผู้นำของเจ้าหน้าที่ทหารจึงดึงบังเหียนและถามฝานฉางอวี้ “เห็นผู้ชายเดินผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่?”
ตอนนี้นางอยู่บนทางสายหลัก ดังนั้นมันคงผิดสังเกตเกินไปที่จะบอกว่านางไม่เห็นใครเลย
ฝานฉางอวี้พยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าเห็น”
ไม่มีความกลัวบนใบหน้าของนาง เจ้าหน้าที่ทหารบนหลังม้ามองเห็นมีดหลายเล่มอย่างชัดเจน และนางก็แต่งกายด้วยชุดขี่ม้าอันคล่องแคล่ว เจ้าหน้าที่ทหารมองว่านางเป็นหญิงที่กำลังเดินทาง และพวกเขาไม่สงสัยอะไรเลยเพียงแต่ถามว่า “เขาไปทางไหน?”
ฝานฉางอวี้ชี้ไปที่ทางแยกข้างๆ นางแล้วพูดว่า “ทางนี้”
ผู้ที่เป็นเหมือนหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารมองไปที่ฝานฉางอวี้ แต่ไม่ได้สั่งให้คนทั้งหมดไปตามถนนที่ฝานฉางอวี้ชี้โดยตรง แต่เขาสั่งให้คนสองนายตามต่อไปบนถนนที่ฝานฉางอวี้ชี้ ขณะที่เขาพาคนและม้าส่วนใหญ่ไปตามทางแยกอีกทาง
ฝานฉางอวี้เฝ้าดูเจ้าหน้าที่ทหารขี่ม้าออกไปโดยไม่แสดงสีหน้า แต่สิ่งที่นางคิดคือเหตุใดจึงแตกต่างจากที่เขียนไว้ในหนังสือนิทาน
หลังจากที่เจ้าหน้าที่ทหารไม่อยู่ในสายตาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็พูดกับพุ่มไม้ที่ชายคนนั้นซ่อนตัวอยู่ “ออกมา เจ้าหน้าที่ทหารไปหมดแล้ว”
ชายคนนั้นออกมาด้วยความเขินอายและกล่าวขอบคุณฝานฉางอวี้ “ขอบคุณแม่นางเป็นอย่างสูง”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าชี้ทางให้เจ้าหน้าที่ทหารทราบ แต่ก็ยังมีทหารสองนายที่ขี่ม้าไล่ตามทางสายหลัก ทำไมเจ้าไม่กลับเข้าไปในพุ่มไม้แล้วซ่อนตัวไปสักพักหนึ่งก่อนล่ะ ถ้าทหารเหล่านั้นไปข้างหน้าแล้วไม่พบใคร พวกเขาก็คงจะย้อนกลับมายังถนนสายนี้ต่อไป”
ชายคนนั้นขอบคุณนางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่มีความตั้งใจที่จะจากไป เขามองดูสัมภาระใบใหญ่ของฝานฉางอวี้ที่แขวนอยู่บนหลังม้าด้วยความเขินอาย และเลียริมฝีปากแห้งๆ ของเขาแล้วพูดว่า “แม่นาง เจ้ามีอะไรกินไหม? ข้าซ่อนตัวจากเจ้าหน้าที่ทหาร จึงไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว”
ฝานฉางอวี้ใส่อาหารแห้งมากมายไว้ในถุงผ้าของนาง นางเหลือบมองชายคนนั้นแล้วพูดว่า “ข้าจะเอาไปให้เจ้า”
เพื่อแก้ปมบนห่อผ้า จำเป็นต้องใช้สองมือ ฝานฉางอวี้เสียบมีดสับกระดูกลงในถุงหนังที่ห้อยอยู่บนหลังม้า และเอื้อมมือออกไปเพื่อปลดสัมภาระ
แขนที่เคล็ดของนางเกือบจะหายดีแล้ว เพื่อให้มือฟื้นตัวเร็วขึ้น นางแทบจะไม่ได้ใช้มือนั้นทำงานหนักเลยช่วงนี้
เมื่อฝานฉางอวี้หันกลับไปเอาอาหาร ท่าทางของชายคนนั้นที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์กลับกลายเป็นดุร้ายในทันที และกริชที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขาก็แทงนางที่ด้านหลัง
แต่มีเสียง “ติ๊ง” และดูเหมือนว่าปลายมีดจะแทงแผ่นเหล็ก ไม่สามารถดันไปข้างหน้าได้เลย ชายคนนั้นตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวในการแกะห่อสัมภาระ และหันศีรษะมามองชายคนนั้นอย่างเย็นชา “โกหกข้าเหรอ?”
ชายคนนั้นดูเคร่งขรึม ดึงกริชออกไปแล้วเหวี่ยงไปที่คอของฝานฉางอวี้อีกครั้ง นางเตะเขาอย่างแรงที่หน้าท้อง ทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าหนึ่งฉื่อ
นางไม่รู้ว่าอวัยวะภายในของเขาฉีกขาดเนื่องจากแรงเตะหรือไม่ แต่ชายคนนั้นไม่สามารถจับกริชได้อีกต่อไป เขาดิ้นอยู่บนพื้นโดยเอามือปิดท้องด้วยความเจ็บปวด
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะตัดสินใจเดินทางคนเดียว นางได้เตรียมการหลายอย่าง เช่น ขอให้ช่างตีเหล็กทำแผ่นเหล็กที่แข็งแกร่งมากสองแผ่น โดยวางแผ่นหนึ่งไว้ข้างหน้าและอีกแผ่นหนึ่งไว้บนหลัง นางกลัวเหตุไม่คาดคิดที่อาจเกิดจากการเดินทางทุกรูปแบบ
นางเดินถือมีดเขียงเข้ามาโดยตั้งใจจะมัดชายคนนั้น และโยนเขาออกไปเมื่อเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นย้อนกลับมา
มิเช่นนั้น นางเกือบจะปล่อยอาชญากรคนสำคัญหลุดลอยไป และยังหลอกลวงเจ้าหน้าที่ทหารที่จับกุมคนร้ายคนสำคัญด้วย และนางอาจถูกตั้งข้อหาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
โดยไม่คาดคิด เสียงกีบม้าวิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็วอีกครั้ง เมื่อผู้นำของเจ้าหน้าที่ทหารเห็นฝานฉางอวี้และชายคนนั้น สีหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก
ฝานฉางอวี้รีบพูดว่า “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้าถูกชายคนนี้หลอกลวง เขาบอกว่าเขาเป็นคนธรรมดาสามัญที่ถูกบังคับให้สร้างเขื่อน เขายังมีแม่แก่ๆ ภรรยา และลูกๆ รออยู่ที่บ้าน เขาขอร้องให้ข้าปกปิดที่ซ่อน แต่เขาคิดจะทำร้ายข้า ข้าจึงควบคุมตัวเขาไว้”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารมองดูนางอย่างเย็นชาแล้วสั่งทหารของเขา “มัดนางแล้วพาไปด้วยกัน”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างกังวล “ท่านเจ้าหน้าที่ นี่มันไม่ยุติธรรมจริงๆ! ข้าผิดที่เคยหลอกลวงท่านมาก่อน แต่ข้าก็ปราบอันธพาลคนนี้ด้วย พวกท่านยกเว้นความผิดให้ข้าไม่ได้หรือ?”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารตะคอกอย่างเย็นชา “นี่คือหน่วยสอดแนมของกองทัพฉงโจว ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นพวกเดียวกัน กำลังเล่นละครสมคบคิดกันอยู่หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าเขาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่เช่นนี้ และพูดอย่างเร่งรีบ “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้ามีเอกสารทะเบียนบ้าน ข้ามาจากจี้โจว ข้าไม่ใช่หน่วยสอดแนมจริงๆ!”
ขณะที่นางพูดนางก็หยิบเอกสารทะเบียนบ้านออกมา เนื่องจากเจ้าหน้าที่ทหารไม่อนุญาตให้นางเข้าใกล้ นางจึงทำได้เพียงแสดงให้หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารไกลๆ เท่านั้น
หลังจากเห็นสิ่งนี้แล้ว หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารก็ถามว่า “ในเมื่อเจ้ามาจากจี้โจวและมีสงคราม ทำไมเจ้าถึงยังไปชายแดนซีเป่ย?”
จากถนนสายนี้จะสามารถไปที่ฉงโจวหรือเยี่ยนโจวก็ได้ ฝานฉางอวี้กลัวว่าจะถูกมองว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดและไม่กล้าพูดว่านางจะไปฉงโจว นางพูดว่า “ข้ากำลังจะไปเยี่ยนโจวเพื่อตามหาญาติของข้า”
สงครามดังกล่าวทำให้ผู้คนจำนวนมากต้องพลัดถิ่น และเป็นเรื่องยากที่จะเดินทางไปเมืองอื่นๆ ในเวลาเช่นนี้
สีหน้าของหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารไม่อ่อนลง “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้ฆ่าคนแล้วเอาเอกสารทะเบียนบ้านนี้มา”
เขาหันหัวม้าแล้วสั่งด้วยเสียงหยาบ “เอาตัวไป!”
ฝานฉางอวี้ “……”
ทำไมถึงโชคไม่ดีขนาดนี้!
เมื่อถูกธนูและหน้าไม้ล้มอรอบ นางจึงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมและวางมีดลง พวกเขามัดมือนางแล้วพานางกลับไปที่ค่ายทหาร
ฝานฉางอวี้รู้เพียงว่ากองทหารและม้าประจำการอยู่ในหลู แต่นางไม่รู้ว่ากองทหารนับหมื่นประจำการอยู่ครึ่งทางของจี้โจว และมีการสร้างเขื่อนขนาดใหญ่
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ถูกนำตัวกลับไปที่ค่ายทหาร นางก็ถูกขังอยู่ในห้องขังชั่วคราว ม้า สัมภาระ และมีดเขียงของนางทั้งหมดก็ถูกยึดออกไป แม้แต่แผ่นเหล็กสองแผ่นที่นางสวมใส่ในร่างกายก็ถูกยึดไประหว่างการตรวจค้นร่างกาย
เจ้าหน้าที่ทหารที่ดูแลนางให้อาหารแก่นางทุกวันซึ่งประกอบด้วยน้ำและอาหารแห้งจากถุงผ้าของนางเอง นางถูกขังแล้วและยังต้องควักของกินของตนเองอีก ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้ถึงกับต้องทนทุกข์ และหดหู่มากขึ้น
สองวันต่อมานางถูกนำตัวออกจากห้องขัง พวกเขาพบว่านางไม่ใช่คนโกหก แต่พวกเขาไม่ได้ปล่อยนางไป นางยืนอยู่กับผู้คนที่ชุดขาดวิ่น และได้รับจอบและตะกร้ามา ทหารให้นางไปขุดดินและหิน เพื่อทำงาน ถ้าขุดไม่ได้ถึงสิบตะกร้าในตอนเช้าก็จะไม่มีอาหารกลางวันให้กิน
ฝานฉางอวี้ตระหนักในเวลานี้ว่าคนเหล่านี้เป็นผู้ลี้ภัยที่เดินผ่านมาที่นี่และถูกบังคับให้อยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่ทหารกลัวว่าพวกเขาจะเล่าเรื่องการสร้างเขื่อนแม่น้ำ จึงให้พวกเขาขุดดินและหินอยู่ที่นี่
ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ยังคงเต็มใจทำงานใช้แรงเหล่านี้เพื่อที่จะมีอาหารเลี้ยงชีพ
ส่วนฝานฉางอวี้ถูกควบคุมตัวเพราะเจ้าหน้าที่ทหารกลัวว่านางจะผ่านฉงโจวระหว่างทางไปเยี่ยนโจว และทำให้ข่าวการสร้างเขื่อนหลุดลอยออกไป
นางไม่รู้ว่าเหตุใดการสร้างเขื่อนจึงลึกลับมากขนาดนี้ และนางยังคงกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของฉางหนิง นางคิดว่าตอนนี้เมื่อนางออกไปข้างนอกได้แล้ว อย่างน้อยนางก็สามารถขุดดินและหินบนภูเขาเพื่อทำความเข้าใจภูมิทัศน์โดยรอบ เพื่อที่นางจะได้สามารถวางแผนการหลบหนี
เมื่อนางมาถึง คนอื่นๆ รวมตัวกันเป็นกลุ่มแล้ว ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย แต่ไม่มีใครสนใจนางเลย เมื่อพูดถึงว่าการกินข้าวขึ้นอยู่กับการทำงาน ผู้หญิงที่มีมือและเท้าที่แข็งแรงเห็นว่าฝานฉางอวี้มีรูปร่างผอมเพรียวทั้งๆ และกลัวว่านางจะไม่สามารถทำงานไหว ดังนั้นพวกนางจึงไม่ต้องการรวมกลุ่มกับฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้คิดว่าการขุดตะกร้าดินและหินสิบตะกร้าด้วยตัวเองในตอนเช้าคงไม่ใช่เรื่องยาก แต่เจ้าหน้าที่ทหารเห็นว่าไม่มีใครรวมกลุ่มกับนางและชายชราผอมแห้ง เขาจึงบอกให้นางรวมกลุ่มกับชายชราโดยตรง พวกเขาอาจคิดว่าคนหนึ่งเป็นผู้หญิงอ่อนแอและอีกคนเป็นคนไม่มีเรี่ยวแรง ดังนั้นเจ้าหน้าที่ทหารจึงให้พวกนางขุดดินและหินแค่ห้าตะกร้าเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ถือตะกร้าและจอบแล้วติดตามกองทัพขนาดใหญ่ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อขุดดินและหิน ชายชราหายใจไม่ออกขณะถือจอบของตัวเอง เขาไม่ได้หยุดพูดเลยตลอดทางและด่าว่าเจ้าหน้าที่ทหาร แต่ละคำที่ออกมาก็สุภาพและมากความหมาย แม้แต่เจ้าหน้าที่ทหารก็ไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงอะไร ไม่ต้องพูดถึงคนที่ไปขุดดินและหินด้วยกัน
ฝานฉางอวี้ยังเก็บหนังสือสี่เล่มที่มีคำอธิบายประกอบโดยเหยียนเจิ้งไว้ในกระเป๋าของนาง นางจะอ่านบางเล่มเมื่อนางมีเวลาว่าง
นางเห็นว่าชายชราแทบจะพูดจนหายใจไม่ออก นางนึกถึงช่างไม้จ้าวที่อยู่ในกองทัพในวัยเดียวกัน นางทนไม่ไหวแล้วจึงใช้จอบเป็นมีดตัดกิ่งไม้หนาๆ ออกมา และใช้พลั่วตัดกิ่งไม้และปลายไม้ค้ำยันให้ท่านผู้เฒ่า
ชายชราเหงื่อออกจนเปียกเปลือกตา เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ไม่ได้มอบไม้ค้ำยันให้ผู้หญิง เขาจึงพูดอย่างดื้อรั้น “ข้าจัดการเองได้”
ผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างเห็นจึงพูดว่า “แม่นาง อย่าไปสนใจชายชราผู้นี้เลย เขามีนิสัยแปลกๆ!”
ฝานฉางอวี้สามารถบอกได้ว่าชายชราคนนี้เป็นคนปากร้าย ดังนั้นนางจึงยิ้มและไม่ใส่ใจ
เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่เพื่อขุดดินและหิน ฝานฉางอวี้แข็งแกร่งมากและขุดดินได้ห้าตะกร้าโดยแทบไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ เจ้าหน้าที่ทหารที่กำลังนับอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะมองนางด้วยสายตาพิเศษ
ไม่จำเป็นต้องหามเศษดินเศษหินเพราะเจ้าหน้าที่ทหารสองคนพร้อมไม้ค้ำจะเป็นคนหาบไปเอง
หลังจากเสร็จงานช่วงเช้า คนอื่นๆ ก็ยังคงขุดดินอยู่ ฝานฉางอวี้ไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างเปิดเผย ดังนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นขุดดินไปขณะก็คุยกับชายชรา “ท่านผู้เฒ่า ท่านเป็นบัณฑิต ทำไมถึงถูกพามาที่นี่ได้”
ชายชราพูดด้วยความโกรธ “ข้าได้ยินมาว่าเยี่ยนโจวยืมทหารจำนวนสองหมื่นจากจี้โจว ดังนั้นข้าจึงเดาว่าพวกเขาจะต้องสร้างเขื่อนที่ต้นน้ำลำธารของแม่น้ำอู ข้าอยากจะมาดูว่าเขื่อนนั้นถูกสร้างขึ้นอย่างไร แต่โดนทหารเหล่านี้จับมาสร้างเขื่อน!”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า ท่านสามารถไปเข้าร่วมเรื่องน่าสนุกใดๆ ก็ได้ในอนาคต แต่ไม่ควรเข้าร่วมในสงครามและการสร้างเขื่อน”
ชายชราถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนที่มาดูความตื่นเต้นและถูกจับได้ เขาโกรธมากจนระบายลมออกจากปากาและจ้องมอง และไม่สนใจฝานฉางอวี้อีกเลย จนกระทั่งถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน
ฝานฉางอวี้มีช่วงเวลาที่ดีในการขุดดินและหินแปดตะกร้าในตอนเช้า เมื่อนางรับประทานอาหาร นางก็ได้รับคำชมจากเจ้าหน้าที่ทหาร และได้รับซาลาเปาเพิ่มอีกหนึ่งลูก นางมอบมันให้กับชายชรา แต่ชายชรามองดูซาลาเปา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจกับมันมากนัก
นางแข็งแกร่งกว่าคนอื่นๆ และมีความอยากอาหารมากขึ้นโดยธรรมชาติ นางรู้ว่าการขุดดินและหินมากขึ้นจะได้รับอาหารมากขึ้น นางจึงขุดอีก12 ตะกร้าในช่วงบ่ายและรับซาลาเปาอีกสองลูกได้สำเร็จ
ชายชรายังคงสบถด่าต่อไปอย่างสุภาพ ไม่ว่าจะเจ้าหน้าที่ทหารที่นี่ หรือด่าเด็กสารเลวหรืออะไรทำนองนั้น
ฝานฉางอวี้ถือชามโจ๊กและซาลาเปาไว้ในปากแล้วถามอย่างสงสัย “ที่ท่านด่านั่นคือลูกชายของท่านเหรอ?”
ชายชราเหลือบมองนางไปด้านข้างแล้วพูดว่า “นับเป็นลูกครึ่งหนึ่ง”
ฝานฉางอวี้อุทาน “อ๋า ที่แท้ป็นลูกเขยของท่าน”
ชายชราเริ่มเป่าลมออกจากปากและจ้องมอง “นั่นคือลูกศิษย์ของข้า! ยัยหนูแสนโง่เขลา!”
ฝานฉางอวี้อาจคุ้นเคยกับลิ้นพิษของเหยียนเจิ้งในอดีต ดังนั้นนางจึงไม่โกรธชายชราที่ปากแข็งแต่ใจอดี แต่กลับให้ความเคารพต่อความรู้ของเขามากขึ้นเล็กน้อย นางพูดอย่างไร้ยางอาย “เมื่อก่อนท่านเป็นอาจารย์ด้วยเหรอ ข้ากำลังเรียนคัมภีร์หลุนอวี่ว์ด้วยตัวเอง ข้าขอถามท่านหน่อยได้ไหม?”
เมื่อชายชราได้ยินว่านางเรียนรู้ด้วยตนเอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองนางด้วยความประหลาดใจ “เรียนรู้ด้วยตนเอง?”
ฝานฉางอวี้ดูเศร้าหมองแต่พูดด้วยรอยยิ้ม “สามีเก่าของข้าก็เป็นเป็นผู้มีความรู้เช่นกัน เขาจากไปก่อนที่เขาจะสอนหนังสือทั้งสี่เล่มให้ข้าจบ แต่เขาทำคำอธิบายประกอบให้ข้าศึกษาด้วยตนเอง”
ชายชรารู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายที่นางเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย หายากที่เขาจะสูญเสียความเย่อหยิ่งและพูดว่า “ขอแสดงความเสียใจด้วย”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักและพูดอย่างรวดเร็ว “เขายังไม่ตาย เขาถูกจับตัวไปเป็นทหาร”
ชายชราโกรธมากจนเคราขดอยู่ที่มุมปาก “แล้วเจ้าทำไมทำท่าทางเหมือนเขาตายไปแล้วเล่า!”
ฝานฉางอวี้ “……”
เยี่ยนโจว
เทือกเขาเยี่ยนที่อยู่ห่างไกลนั้นสูงขึ้นราวกับกระดูกสันหลังของมังกรในตอนกลางคืน และน้ำแข็งและหิมะที่ยังไม่ละลายบนยอดเขาสามารถมองเห็นได้เป็นสีขาวอมเทาอย่างคลุมเครือ
กระโจมทหารหลายพันกระโจมตั้งอยู่ที่เชิงเขา เตาอั้งโล่ที่รองรับด้วยขาตั้งกระจัดกระจายอยู่ตามกระโจมทหาร
ในกระโจมของกองทัพ เซี่ยเจิงมองไปที่การวางแนวป้องกันทางทหารของเยี่ยนโจวและฉงโจวบนแผนที่ โดยชี้ไปที่สถานที่ด้วยปลายนิ้วของเขาและพูดกับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา “ฉงโจวส่งทหารห้าหมื่นนายไปล้อมเมืองหลู แต่กองทหารที่เหลืออีกห้ามหมื่นนายก็ไม่ควรประมาท ถึงเวลานั้น ข้าจะไปล่อศัตรูด้วยตนเอง แล้วเจ้าจะเป็นผู้นำพากองกำลังซุ่มโจมตีที่หุบเขาอีเซียน……”
ทันใดนั้นเขาก็เอามือปิดหน้าและจาม
แม่ทัพที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะยาวด้วยความเคารพต่างตกตะลึง
แม้ว่าน้ำแข็งและหิมะบนภูเขาเยี่ยนจะละลายไปแล้ว แต่ก็ยังหนาวมากเมื่อถึงเวลากลางคืน
เซี่ยเจิงเปลี่ยนเป็นชุดเป็นเสื้อตัวบางแล้ว เขามีไหล่กว้างและเอวแคบ และมีใบหน้าเหมือนหยก
เขาขมวดคิ้วและยังคงประจำการต่อไป หลังจากพักสักครู่ ทหารก็เข้ามาเติมชาและนำเสื้อคลุมหนาๆ มาให้เขา
เวี่ยเจิงมองไปที่ทหารที่ถือเสื้อคลุมด้วยสีหน้าเย็นชา ทหารพูดเบาๆ ว่า “คืนนี้อากาศหนาวและมีน้ำค้างหนา ท่านโหวระวังจะเป็นหวัด”
เซี่ยเจิง “……ออกไป”