บทที่ 69
ฝานฉางอวี้ขุดเศษดินเศษหินในค่ายทหารมาเป็นเวลาสามวันแล้ว เนื่องจากมีเจ้าหน้าที่ทหารคอยดูแลพวกเขาอย่างเคร่งครัด จึงไม่สามารถเดินไปรอบๆ ได้ตามต้องการ สิ่งเดียวที่สามารถสำรวจได้คือค่ายทหารที่พวกเขาอยู่ถูกกักไว้บนภูเขา
มีเจ้าหน้าที่ทหารหนึ่งคนต่อกลุ่มคนสิบคนที่เฝ้าดูเป็นพิเศษ และระบบของครัวเรือนก็ถูกนำมาใช้เช่นกัน หากคนหนึ่งในกลุ่มหลบหนี อีกเก้าคนจะถูกลงโทษไม่ว่าพวกเขาจะรู้เห็นหรือไม่ก็ตาม ดังนั้นไม่เพียงแต่เจ้าหน้าที่ทหารเท่านั้นที่เฝ้าดูอยู่ แต่ผู้ลี้ภัยที่ทำงานร่วมกันก็เฝ้าดูกันและกัน มันไม่ง่ายเลยที่จะหลบหนี
แต่นอกเหนือจากนั้น เจ้าหน้าที่ทหารเหล่านี้มีวินัยอย่างมาก และไม่กีดกันอาหารหรือคุกคามสตรีในค่ายทหาร
ในทางตรงกันข้าม บุรุษบางคนในหมู่ผู้ลี้ภัยมักจะมองสตรีในหมู่ผู้ลี้ภัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา และผิวปากและพูดสิ่งที่น่ารังเกียจ
โชคดีที่ค่ายทหารแยกบุรุษและสตรีออกจากกัน ครั้งเดียวที่ผู้คนในค่ายทหารทั้งสองแห่งสามารถโต้ตอบกันได้คือเมื่อพวกเขารวมตัวกันเพื่อขุดเศษดินและหินบนภูเขาและรับประทานอาหาร
สำหรับสตรีที่มีสามีหรือบิดาและน้องชายอยู่ในหมู่ผู้ลี้ภัยด้วย แทบไม่มีคนอันธพาลมายั่วยุพวกนางเลย แต่สตรีที่อยู่คนเดียวที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นเด็กสาวหรือสตรีที่แต่งงานแล้ว ต่างก็ตกเป็นเป้าหมายของคนพาลที่พูดจาลามก
มีแม้กระทั่งคนพาลที่ล่อลวงสตรีคนเดียวให้เข้าร่วมกลุ่มเพื่อขุดดิน ไม่มีอะไรมากไปกว่าการขุดดินเหมือนเดิม แต่ไม่จำเป็นที่เราจะต้องถูกเอารัดเอาเปรียบจากพวกอันธพาลเหล่านั้น
ฝานฉางอวี้เป็นคนหน้าตาดี และนางตกเป็นเป้าหมายเมื่อมาที่นี่ครั้งแรก แต่นางไม่รู้ตัวเลย
ในเวลานั้นไม่มีใครเต็มใจที่จะรวมกลุ่มกับนาง เป็นเพราะคนพาลเหล่านั้นที่วางแผนจะทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมาน หลังจากที่รู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะขุดดินและหินเพื่อให้อิ่มท้อง พวกเขาตั้งใจจะทำให้ฝานฉางอวี้พึ่งพาพวกเขาและเชื่อฟังพวกเขา
โดยไม่คาดคิดฝานฉางอวี้เป็นตัวประหลาด ไม่เพียงแต่นางไม่ได้พึ่งพาพวกเขาตามที่พวกเขาต้องการ แต่นางยังกลายเป็นคนที่แข่งขันกับพวกเขาอย่างดุเดือดที่สุดเพื่อหาอาหารอีกด้วย
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ฝานฉางอวี้ตั้งใจขุดแต่ดินเท่านั้น และนางก็ได้ซาลาเปาเพิ่มอีกสองลูกสำหรับทุกมื้ออาหาร จนกระทั่งนางเห็นว่าชายร่างใหญ่ที่กำลังขุดดินได้รับน่องไก่ จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าซาลาเปาในมือของนางกับโจ๊กสีขาวดูจืดชืดเล็กน้อย นางรู้สึกเบื่อนิดหน่อยและอดไม่ได้ที่จะถามว่าทำไมเขาถึงได้น่องไก่มาด้วย
สตรีที่นั่งข้างฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก นอกจากขุดดินทุกวันแล้ว เขายังขนดินที่เขาขุดมาด้วย ดูเหมือนว่ามีทหารข้างบนที่ชื่นชมเขา และอยากให้เขาเข้าร่วมกองทัพ เพียงแต่ชายคนนั้นก็มีภรรยาและลูกๆ อยู่ที่นี่ด้วย เขาจึงเพียงขุดดินอยู่ที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าภรรยาและลูกๆ ของเขาจะมีอาหารเพียงพอ”
ฝานฉางอวี้กัดซาลาเปาแล้วถามว่า “ไม่เพียงแต่ต้องขุดดินเท่านั้น แต่ยังเคลื่อนย้ายมันด้วย ถ้าทำงานมากขึ้น ก็จะสามารถกินเนื้อสัตว์ได้ใช่ไหม?”
นางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เห็นหรือไม่ว่าตะกร้าใบนั้นใหญ่ขนาดไหน ถ้าใส่ตะกร้าที่เต็มไปด้วยดินและหินก็หนักเกือบสามร้อยชั่ง เจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นต้องแบกมันไปด้วยคนสองคน ถึงจะเคลื่อนย้ายได้ ชายคนนั้นเป็นคนเดียวในพวกเราที่สามารถเคลื่อนย้ายมันได้เพียงลำพัง”
เมื่อฝานฉางอวี้เดินกลับไปหาชายชราพร้อมชามโจ๊ก หลังจากฟังชายชราจบบทใหม่ของคัมภีร์หลุนอวี่ว์ นางก็พูดว่า “พรุ่งนี้เรากินเนื้อกันบ้างดีไหม?”
ชายชราดูไม่มีความสุขและสูดจมูก “ข้ากำลังสอนเจ้าเกี่ยวกับขงจื๊อและเม่งจื๊อ แต่สิ่งที่เจ้าคิดได้ก็คือความอยากอาหาร?”
ฝานฉางอวี้เกาศีรษะและพูดด้วยความเขินอาย “ข้าได้ยินท่านพูดว่า ‘ถ้าใจดีกับตัวเองแต่เอาแต่โทษคนอื่นก็จะห่างไกลจากความผิดในทุกๆ เรื่อง เราควรโทษตัวเองให้มากขึ้นและโทษคนอื่นให้น้อยลง’ ข้าจำมันได้ถูกต้องหรือไม่”
หลังจากที่เขาพูดจบ นางก็อดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง “ท่านไม่อยากกินเนื้อสัตว์เลยเหรอ?”
ลำคอของชายชรากลืนน้ำลายลงอย่างแรง เขาหลับตาและตำหนิ “ไม่มีรสนิยม”
ฝานฉางอวี้ไม่โกรธหลังจากเรียนเสร็จแล้ว นางก็กระตือรือร้นมากเมื่อขุดดินและหินในช่วงบ่าย ก่อนหน้านี้นางทำงานตามปริมาณอาหารของนางเอง และนางก็ได้ซาลาเปาเพิ่มอีกสองลูก นางก็เริ่มขยับงานขึ้นเพื่อจะกินเนื้อ นางจึงขุดดินตลอดบ่ายและหยิบตะกร้ามาสิบห้าตะกร้าแล้วบอกเจ้าหน้าที่ทหารว่านางจะขนเอง
เจ้าหน้าที่ทหารที่ดูแลพวกนางคิดว่านางบ้าไปแล้ว พวกเขาชี้ไปที่ตะกร้าที่เต็มไปด้วยก้อนหินแล้วพูดว่า “เจ้ารู้ไหมว่าตะกร้านี้หนักกี่ชั่ง ตะกร้าใบนี้สามารถบดขยี้ขาของเจ้าได้ ถ้ามันตกใส่เจ้า!”
จากนั้นชายชราก็รู้ว่าฝานฉางอวี้หมายถึงอะไรเมื่อนางถามเขาว่าเขาอยากกินเนื้อสัตว์ตอนเที่ยงหรือเปล่า เขากังวลว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับนางซึ่งนางเป็นเด็กหญิงตัวคนเดียว เขาจึงเข้ามาทำหน้าตายและเรียกนางว่า “ไร้สาระ! ซาลาเปาสองลูกกับโจ๊กหนึ่งชามยังไม่พอสำหรับเจ้าเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบคำพูดของชายชรา แต่ถามเจ้าหน้าที่ทหารว่า “ถ้าข้าขนตะกร้าหินสิบห้าตะกร้านี้ลงจากภูเขาแล้ว คืนนี้ข้าจะได้กินน่องไก่ไหม”
การเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าผู้ลี้ภัยทั้งหมด หลังจากที่ฝานฉางอววี้ถามคำถามออกไป เห็นได้ชัดว่านางฝันเฟื่องไปเอง เจ้าหน้าที่ทหารตอบนางว่า “ไม่ต้องพูดถึงถึงตะกร้าสิบห้าใบ ถ้าเจ้าถือตะกร้านี้ไปถึงที่ตีนเขาได้ ข้าจะให้รางวัลเจ้าเป็นไก่ทั้งตัว!”
เห็นได้ชัดว่าฝานฉางอวี้ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง
ด้วยความโชคดี ผู้ลี้ภัยที่ยังคงขุดหินโดยหันหลังให้ฟ้าก็หยุดเคลื่อนไหวและมองมาทางนี้ จับมือที่จับจอบแล้วพูดคุยกันเอง
สตรีที่พูดคุยกับฝานฉางอวี้ตอนเที่ยงมีสีหน้าเป็นกังวล นางคงไม่คาดหวังว่าฝานฉางอวี้จะมีความคิดเช่นนั้นและกลัวว่านางจะทำร้ายตัวเอง
การขมวดคิ้วของชายชราเกือบจะกลายเป็นปม และเขาจ้องมองที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ยัยหนู อย่าไร้สาระ!”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารไม่คิดว่าฝานฉางอวี้จะกล้าแบกมันจริงๆ เมื่อเขาเห็นนางตกตะลึงและเงียบงัน เขาก็คิดว่านางหวาดกลัวและเยาะเย้ยนางด้วยวาจา “เจ้ายังจะแบกมันอยู่หรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้พูดกับชายชรา “ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องกังวล”
นางวางจอบลงแล้วเดินไปหาหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารแล้วพูดว่า “ท่านเจ้าหน้าที่ทหาร รักษาคำพูดของท่านด้วย”
ยังคงเป็นเรื่องยากเล็กน้อยสำหรับนางที่จะยกของหนักสามร้อยชั่งด้วยมือเดียว แต่การยกมันขึ้นบนหลังนั้นไม่ยากจริงๆ
ทุกคนขมวดคิ้วหรือมองดูราวกับพวกเขากำลังชมการแสดงอยู่ พวกเขาเห็นหญิงสาวร่างสูงวางเท้าแน่นบนพื้นเรียบ และสายรัดบนตะกร้าก็พาดอยู่บนไหล่ของนางแน่น ส่วนบนของรองเท้าจมลงดินเล็กน้อยเมื่อนางแบกตะกร้าหนักสามร้อยชั่งนั้นไว้บนหลัง
ฉากนั้นทุกคนก็อยู่ในอาการอ้าปากค้าง พวกอันธพาลยืนอ้าปากค้างราวกับเห็นผี โชคดีที่พวกเขาไม่ได้พูดจาไร้สาระกับสตรีผู้นั้นในวันแรกที่นางมาที่นี่ มิเช่นนั้นเกรงว่าคงจะโดนนางทุบเป็นหัวหมูไปแล้ว
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาได้ยินจากผู้ใต้บังคับบัญชาว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งขุดดินหินอย่างขยันขันแข็งและได้รับซาลาเปาเพิ่มอีกสองลูกทุกครั้ง
แต่การขุดดินและหินต้องใช้ทักษะและความอดทน และทุกคนก็สามารถทำได้ แต่การจะแบกตะกร้าหินหนักขนาดนี้ มีนแม่ทัพเพียงไม่กี่คนในค่ายทหารเท่านั้นที่สามารถทำได้
ฝานฉางอวี้แทบจะไม่ใช้ไม้ค้ำยันเลย นางแค่จับสายตะกร้าที่ไหล่ด้วยมือทั้งสองข้างแล้วเดินลงไปตามภูเขาทีละก้าวอย่างมั่นคง มันไม่ได้ดูง่าย แต่ก็ดูไม่ยากเย็นนัก
จนกระทั่งฝานฉางอวี้จากไปไกล โลกทั้งโลกและภูเขาหินก็ยังคงเงียบสงบ
ชายชรามองไปที่แผ่นหลังของฝานฉางอวี้ และเริ่มคิดอย่างมีวิจารณญาณ เขาใช้มือบิดหนวดเคราแพะสีเทาและพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา “ด้วยกระดูกเช่นนี้ ถ้านางเป็นบุรุษ ย่อมกลายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่..…”
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารแจกอาหารในตอนเย็น ฝานฉางอวี้ก็ได้ไก่ย่างมาทั้งตัวตามที่คาดไว้ นางหาสถานที่เงียบสงบพร้อมชามโจ๊กและนั่งยองๆ กับชายชรา นางดึงน่องไก่ตัวใหญ่ออกมาแล้วยื่นให้เขา ชายชราไม่ได้รับมัน สีหน้าของเขาดูซับซ้อน เมื่อมองดูนาง “สำรวจทางเป็นอย่างไรบ้าง”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองชายชรา “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าไปสำรวจทาง”
ผู้เฒ่าลดเปลือกตาที่ย่นลง ดวงตาเฒ่าของเขาก็ชัดเจน “ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อขุดดินและหิน เจ้าจะมองดูภูมิทัษน์และการจัดกำลังทหารในบริเวณนี้อย่างใจเย็น เมื่อพบผู้คนเจ้าจะถามคำถามมากมายที่นี่และที่นั่น เจ้าเห็นคนกินเนื้อไปเมื่อสองวันก่อน ทำไมวันนี้เจ้าถึงทนไม่ได้? เพียงแต่เจ้าสำรวจภูมิทัศน์ใกล้เคียงและการป้องกันทางทหารแล้ว และเจ้าต้องการดูการวางกำลังทหารที่อื่น”
บทสนทนาของพวกเขาเบามาก และไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าชายชราเข้าใจแผนการของตนแล้ว ฝานฉางอวี้ก็พูดว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่แอบหนีไปและก่อปัญหาให้กับท่าน ข้าจะแบกก้อนหินไปจนเขื่อนสร้างเสร็จ ข้าแค่อยากรู้ว่าเราต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขื่อนใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว อีกไม่นานเราคงได้รับการปล่อยตัว”
หากนางต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีครึ่งปี นางคงไม่สามารถทนต่อช่วงเวลานั้นได้
ชายชราตะคอกและพูดว่า “เจ้าใช้วิธีโง่ๆ นี้เพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของการสร้างเขื่อน ให้ข้าบอกเจ้าก็ได้ว่าเขื่อนจะต้องทำให้เสร็จก่อนที่ฝนตกหนักครั้งแรกในฤดูใบไม้ผลิจะมาถึง”
ฝานฉางอวี้งง “เพราะเหตุใด”
ชายชราหรี่ตามองนางแล้วพูดว่า “หนึ่งเจ้าไม่ได้จ่ายค่าแรกเข้าให้ข้า และสองเจ้าไม่ได้ยกน้ำชาให้ข้าในฐานะอาจารย์ เจ้าแค่ถามข้าเกี่ยวกับเนื้อหาหนังสือสี่เล่ม ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย?”
ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ้อ” และหยุดถามคำถามอย่างตรงไปตรงมา เขาแทะขาไก่มันๆ อ้วนๆ ที่นางมอบให้ชายชราและเขาไม่ต้องการ
เมื่อชายชราเห็น เขาก็จ้องมองนางด้วยความโกรธและพูดว่า “เจ้าหมูโง่ เจ้ามีสติปัญญาเล็กน้อยเพียงเท่านี้หรือ!”
ฝานฉางอวี้ถูกเขาดุอย่างหาสาเหตุไม่ได้ และมันไม่ง่ายเลยที่จะทะเลาะกับชายชราหน้าบูด นางเม้มริมฝีปากและถอยห่างจากด้านข้างหนึ่งก้าว และยังคงกัดน่องไก่ต่อไปโดยไม่สนใจเขา
ชายชราเริ่มโกรธมากยิ่งขึ้น หน้าอกของเขาสั่นเทาไปหมด และเขาก็ตะโกนว่า “แม้แต่น้ำชาคารวะก็ไม่รู้จักหรือ?”
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่ชายชราพูดตอนนี้หมายความว่าเขาต้องการให้นางมาเป็นศิษย์ของเขา
ฝานฉางอวี้ชั่งน้ำหนักอยู่ในใจ หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง นางก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ “จริงๆ แล้วข้าไม่ใช่คนประเภทที่จะชอบเรียน แต่มารดาของข้าเคยกล่าวไว้ว่าการเรียนรู้เพิ่มเติมนั้นดีเสมอ จากนั้นข้าก็อ่านสิ่งเหล่านั้นโดยมีเพียงความรู้เพียงบางส่วนเท่านั้น ข้ารู้สึกเสียใจที่ขอให้ท่านสอนหนังสือโดยเปล่าประโยชน์ มีเงินอยู่ในห่อผ้าที่เจ้าหน้าที่ทหารยึดไป ถ้าสร้างเขื่อนเสร็จเมื่อไหร่ข้าจะจ่ายให้ท่านเอง”
เหตุผลหลักคือหากกลายเป็นลูกศิษย์ของเขา นางจะต้องดูแลชายชราคนนี้ในอนาคต หลังจากที่ฝานฉางอวี้ได้ยินเขาดุด่าลูกศิษย์ของเขามาเนิ่นนาน นางก็รู้สึกว่าเขาคาดหวังให้ลูกศิษย์ของเขาเลี้ยงดูเขาในวัยชรา แต่ลูกศิษย์ของเขากลับกลายเป็นคนเนรคุณ เขาจึงอยากหาลูกศิษย์คนใหม่ไว้คอยดูแลเขาอีกครั้ง
แต่นางยังคงต้องตามหาน้องสาวของนาง และจะอยู่ที่นี่นานเกินไปไม่ได้ และโดยธรรมชาติแล้วนางไม่สามารถดูแลชายชราได้ตลอดเวลา
เมื่อชายชราได้ยินว่าความคิดริเริ่มของเขาที่จะรับลูกศิษย์ถูกปฏิเสธ เขาก็เหลือบมองที่ฝานฉางอวี้และกลายเป็นคนดื้อรั้นและพูดว่า “เจ้ารู้ไหมว่ามีคนใช้เงินหลายพันตำลึงเพื่อขอให้ข้ารับเขาเป็นลูกศิษย์ แต่ข้าไม่ยอมรับพวกเขา?”
ฝานฉางอวี้เคี้ยวน่องไก่เสร็จแล้ว กัดกระดูกไก่แล้วพูดด้วยความตกใจ “การเป็นอาจารย์ ทำกำไรได้ขนาดนี้เลยหรือ?”
ชายชรา “……”
ใบหน้าชราที่มีรอยย่นของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ เขาหลับตาและพูดด้วยความโกรธ “ช่างเถิด ช่างเถิด ก็แค่ไม้ผุที่แกะสลักไม่ได้!”
ฝานฉางอวี้คิดถึงสกุลจ้าวที่โดดเดี่ยวเช่นกัน หลังจากที่รู้ว่าชายชราคนนี้โกรธมากเพียงเพราะนางปฏิเสธที่จะเป็นศิษย์ของเขา นางรู้สึกว่าชายชราที่แปลกประหลาดคนนี้ค่อนข้างน่าสงสาร เขาเป็นคนอารมณ์ไม่ดีและไม่มีลูก คงจะดีไม่น้อยหากเขาพบใครสักคนที่จะดูแลเขาไปจนตาย
นางคิดถึงเหยียนเจิ้งในเวลาที่ไม่เหมาะสม และทันใดนั้นนางก็ตระหนักได้ว่าอารมณ์ไม่ดีของเหยียนเจิ้งก็เหมือนกับอารมณ์ของชายชราประหลาดคนนี้ทุกประการ
ถ้าเหยียนเจิ้งปากพ่นพิษแบบนี้ต่อไป เขาคงไม่ลงเอยเหมือนชายชราคนนี้เมื่อเขาแก่ตัวลงใช่ไหม?
ฝานฉางอวี้หยุดความคิดแปลกๆ ในใจของนาง และเหลือบมองชายชราแปลกๆ ที่มีใบหน้าเย็นชาและปฏิเสธที่จะคุยกับนางอีกต่อไป นางฉีกไก่ย่างครึ่งหนึ่งแล้วใส่ลงในชามซาลาเปานึ่งของเขา นางถอนหายใจแล้วหยิบไก่ที่เหลือกลับเข้าค่ายทหารที่พวกสตรีพักอยู่
คืนนั้น มีฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิและมีฝนตกหนัก
น้ำฝนรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ บนพื้นดินฝานฉางอวี้มองดูสายฟ้าที่สว่างสดใสและพร่างพรายที่ส่องผ่านรอยร้าวในประตูและหน้าต่าง ฟังเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องจากภายนอก และเสียงร้องของเด็กๆ ในค่ายทหาร และมักจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่ในใจ
นางลุกขึ้นนั่งและเมื่อเท้าแตะพื้นนางก็รู้สึกว่านางก้าวลงไปในแอ่งน้ำ จริงๆ แล้วมันคือน้ำฝนที่สะสมอยู่บนพื้นในค่ายทหาร
เมื่อนึกถึงสิ่งที่ชายชราพูด เขื่อนต้องสร้างให้เสร็จก่อนฝนตกในฤดูใบไม้ผลิ ฝานฉางอวี้นึกถึงสิ่งที่นางเห็นในตอนกลางวันเมื่อช่วงบ่ายขณะขนดินและหินไปที่ปากเขื่อน และรู้สึกว่ามันคล้ายกับสิ่งที่ชายชรากล่าว
นางหวังว่าเจ้าหน้าที่ทหารจะปล่อยพวกนางไปในวันพรุ่งนี้ แต่ภายใต้ฝนที่ตกหนักและฟ้าร้อง ดูเหมือนว่าจะมีความเคลื่อนไหวอื่นอยู่ข้างนอก
ฝานฉางอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตัดสินใจสวมเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตูเพื่อดู
ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะหลบหนี สถานที่ที่พวกเขาถูกคุมขังไม่ใช่กระโจม แต่เป็นบ้านที่มีกำแพงดินที่เจ้าหน้าที่ทหารขอมาจากผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่แต่แรกแต่หนีไปทางใต้
ในเวลากลางคืนประตูถูกลงกลอน
ฝานฉางอวี้มาถึงประตูท่ามกลางสายฝน นางพบว่าเจ้าหน้าที่ทหารที่เดิมเฝ้าอยู่ด้านนอกนั้นไม่อยู่ ไม่ไกลจากบ้านที่บุรุษถูกกักตัวอยู่ ดูเหมือนมีคนเอาของหนักๆ จากข้างในมาพังประตู
นางตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่ค่ายทหาร และคืนฝนตกหนักก็เป็นโอกาสที่ดีสำหรับพวกเขาในการหลบหนีเช่นกัน
ไม่มีของแข็งใดๆ อยู่ในห้องยกเว้นเตียง ฝานฉางอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถอยหลังไปสองก้าว และวิ่งรีบไปข้างหน้าเพื่อเตะประตูอย่างแรง ทำให้ประตูไม้พังลงทันที
ฝานฉางอวี้เพิกเฉยต่อสตรีในห้องที่มีสีหน้าต่างกัน และรีบวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก โดยมุ่งหน้าตรงไปที่ค่ายทหารซึ่งเป็นที่เก็บข้าวของของนาง
มีคนตอบสนองอย่างรวดเร็วและรีบออกไป
คนในค่ายทหารเห็นดังนั้นก็หยุดทุบประตู หลังจากนั้นไม่นาน ประตูและกรอบประตูก็ถูกกระแทกออกไป และไปยังค่ายทหารฝั่งตรงข้ามเพื่อตามหาภรรยาและลูกๆ
ในช่วงเวลาหนึ่ง ค่ายที่ผู้ลี้ภัยถูกควบคุมตัวอยู่ในความสับสนวุ่นวาย และทุกคนต่างก็เรียกชื่อกันเพื่อตามหาญาติ
ฝานฉางอวี้ตัวคนเดียวและพบถุงผ้าของนางอย่างรวดเร็ว นางเบียดกับฝูงชนและออกจากค่ายทหารที่เก็บของ นางเห็นชายชราก้าวออกจากค่ายทหารที่เขาถูกคุมขัง
เสื้อผ้าเปียกแนบอยู่กับร่างกายของเขา ทำให้เขาดูผอมบางมากยิ่งขึ้น
เดิมทีฝานฉางอวี้ต้องการที่จะหนีไป แต่นางคิดว่าแม้ว่าเขาจะมีนิสัยแปลกๆ แต่เขาสอนหนังสือสี่เล่มให้นางอย่างจริงจัง มีคำพูดในหมู่ผู้คนว่า ‘เป็นอาจารย์วันเดียว มีพระคุณเทียบเท่ากับบิดา’ สิ่งที่เขาสอนตัวนาง ก็ยังถือว่ามีความสำคัญมากกว่าครึ่ง
ฝานฉางอวี้กัดฟัน และในที่สุดก็รีบวิ่งเข้าไปในสายฝนพร้อมกับห่อผ้าและพูดกับชายชราว่า “ข้าจะแบกท่านหนีไปเอง”
ก่อนที่ชายชราจะตอบอะไร เขาก็ถูกโยนขึ้นไปบนหลังของฝานฉางอวี้ ตัวของเขาเปียกโชกเหมือนไก่ฟ้าคอยาว แต่เขาก็ยังยืนกราน “ข้าเดินเองได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกข้าไว้บนหลัง!”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเขามีอารมณ์แปลกๆ ดังนั้นนางจึงไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเขาในเวลานี้ นางจำภูมิทัศน์ของค่ายทหารได้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา นางจึงรีบหนีไปที่ทางสายหลักพร้อมกับชายชราบนหลังของนาง
ในบางครั้งก็มีสายฟ้าฟาดลงมา และน้ำก็หยดลงมาจากเปลือกตาของฝานฉางอวี้ นางเห็นศพของทหารจำนวนมากนอนอยู่บนพื้น และฝนบนพื้นก็มีสีแดงจางๆ
ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาแต่ไกล กระโจมยังคงลุกไหม้ และดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้กัน
ชายชราดูไม่มีความสุขและพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น ข้าเกรงว่าพวกกบฏจะรู้เรื่องการสร้างเขื่อนที่นี่เพื่อกั้นน้ำ”
ฝานฉางอวี้ท่ามกลางฝนตกหนักพยายามลืมตาขึ้นเพื่อมองทางและถามว่า “เจ้าหน้าที่ทหารเหล่านี้ถูกกลุ่มกบฏสังหารหรือ?”
ชายชรากล่าวว่า “นับตั้งแต่สร้างเขื่อน หน่วยสอดแนมที่กลุ่มกบฏส่งมาตรวจสอบบริเวณนี้ก็ไม่เคยได้กลับไปอีกเลย เพราะเหตุนี้คงทำให้กลุ่มกบฏทราบจึงส่งกองทัพเข้ามาโจมตี จุดประสงค์คือเพื่อปกป้องหน่วยสอดแนมให้เขานำข่าวกลับมา!”
ฝานฉางอวี้งง “เกี่ยวอะไรกับการสร้างเขื่อน”
ชายชราพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม “เจ้าเคยเห็นเขื่อนกั้นน้ำใดบ้างที่จะสร้างเสร็จภายในสิบวันครึ่งเดือน? เขื่อนนี้สร้างขึ้นอย่างเร่งรีบเพื่อปิดกั้นน้ำชั่วคราว พวกกบฏล้อมรอบเมืองหลูด้วยกองทัพห้าหมื่นนาย หากน้ำในเขื่อนไหลลงไปปลายน้ำในเวลาที่เหมาะสม เมืองหลูก็จะสามารถเอาชนะกองทัพกบฎห้าหมื่นนายได้โดยไม่ต้องใช้ทหารแม้แต่คนเดียว หากกลุ่มกบฏรู้ล่วงหน้าว่าพวกเราสร้างเขื่อนที่ต้นน้ำ อาจทำให้กองทัพของพวกเขาจมน้ำตาย เจ้าคิดว่ากลุ่มกบฏยังจพตกหลุมพรางเราอยู่หรือไม่?”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เข้าใจว่าทำไมเจ้าหน้าที่ทหารจึงต้องการกักขังพวกนางเอาไว้
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การช่วยชีวิตตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ด้วยเกรงว่านางจะถูกค้นพบ นางกล่าวขออภัยและถอดชุดเกราะด้านนอกของทหารจี้โจวสองนายที่เสียชีวิตออก แล้วสวมให้กับตัวนางเองและชายชรา
เมื่อเห็นม้าอีกตัวอยู่ข้างหน้า มันกำลังก้มศีรษะลง และดันแม่ทัพที่นอนอยู่บนพื้นด้วยจมูกของมัน
ฝานฉางอวี้รีบไปเอาม้า โดยคิดว่าม้าของนางก็ถูกเจ้าหน้าที่ทหารยึดไป ดังนั้นนี่จึงถือเป็นการชดเชยจากค่ายทหาร
นางกำลังจะออกไป แต่ถูกชายร่างเปื้อนเลือดที่ล้มลงบนพื้นคว้าไว้ เขาคงจำชุดทหารจี้โจวบนตัวของนางได้ มีเลือดอยู่ในลำคอ และเขาพยายามดิ้นรนที่จะพูดว่า “มีหน่วยสอดแนมสามคนที่หนีไปได้ จากถนนหลูโข่ว ไปเร็ว……ไล่ตามไป…”
พูดจบแล้วเขาก็ตายไปแบบนั้น
แม้ว่านางจะมีประสบการณ์ชีวิตและความตายมามากมาย แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังคงขนลุกมากในคืนฝนตกนี้
ชายชรายืนเงียบๆ ท่ามกลางสายฝนโดยเอามือไพล่หลัง
ฝานฉางอวี้จูงม้าและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามว่า “ท่านยังจะมากับข้าหรือไม่?”
ชายชรามองฝานฉางอวี้ท่ามกลางสายฝนและถอนหายใจ “ถ้าเจ้าเป็นบุรุษ ข้าจะให้เจ้าข้ามน้ำข้ามภูเขาและสกัดกั้นสังหารหน่วยสอดแนมกบฏทั้งสามคนที่ถนนหลูโข่วอย่างแน่นอน ชีวิตและความตายของประชาชนเกี่ยวข้องกับการอยู่รอดของเมืองหลู รวมทั้งเมืองจี้โจวด้วย แต่แม้ว่าเจ้าจะมีวรยุทธ์ แต่เจ้าก็ยังเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งเท่านั้น ข้าจะนำข่าวนี้กลับไปที่ค่ายทหาร”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นเราลากันตรงนี้”
นางขึ้นหลังม้าและเตะท้องม้าอย่างแรง ม้าวิ่งไปทางถนนหลักในระยะไกล ฝนตกลงมากระทบแก้มของนางและเลื่อนลงมาที่คางของนาง สายฟ้าที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้าสะท้อนถึงดวงตาของนาง
นางต้องการตามหาฉางหนิงและใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเมื่อก่อน
การต่อสู้และสิ่งอื่นๆ เป็นสิ่งที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงเท่านั้นที่ควรกังวล ความรับผิดชอบในการอยู่รอดของเมืองไม่สามารถตกอยู่กับนางได้ นางเป็นแค่สตรี เป็นประชาชนธรรมดา
แต่โศกนาฏกรรมในอำเภอชิงผิงและตำบลหลินอันยังคงอยู่ในใจของนาง การปล้นสะดมของพวกโจรทำให้สถานที่ทั้งสองแห่งนี้กลายเป็นเมืองที่ตายแล้ว หากผู้คนที่ถูกส่งมาจากค่ายทหารตามไม่ทันหน่วยสอดแนม แผนการจะล้มเหลวและเมืองหลูจะถูกทำลาย แล้วผู้คนที่นั่นจะเป็นอย่างไร?
ฝานฉางอวี้เหวี่ยงแส้ม้าอย่างแรง และม้าก็วิ่งอย่างดุเดือดท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ฝนและลมหนาวกระทบใบหน้าของนาง ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างมาก
ในขณะนั้น คนหลายๆ คนก็แวบเข้ามาในจิตใจของนาง รวมถึงเจ้าหน้าที่หวังและภรรยาของเขาที่เสียชีวิต เพื่อนบ้านในตรอกทางตะวันตกของเมือง ช่างไม้จ้าว และเหยียนเจิ้งที่ยังคงอยู่ในเมืองหลู……
จริงๆ แล้วนางเองก็เคยสังหารคนไปหลายคนแล้ว แต่เหตุการณ์นองเลือดในอำเภอชิงผิงและตำบลหลินอันยังคงทำให้นางหวาดกลัวเมื่อนางคิดถึงเรื่องนี้
บางที……ถ้านางไล่ตามเขาไป นางอาจสามารถป้องกันไม่ให้หน่วยสอดแนมทั้งสามนำข่าวกลับไปได้ใช่หรือไม่
ฝานฉางอวี้หายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง และในที่สุดก็ดึงสายบังเหียนเพื่อหยุดม้าศึก นางไม่ได้เอาห่อผ้าของตัวเองไป แต่เอามีดเขียงสองสามอันข้างในไป คาดสายรัดข้อมือของนาง เหมือนเสือดาวที่ออกไปล่าสัตว์ท่ามกลางฝนตกหนัก หันม้าเปลี่ยนทิศทางไปยังถนนหลูโข่ว
เมืองหลู
ต่างจากฝนตกหนักทางต้นน้ำของจี้โจว มีเพียงฝนตกเล็กน้อยในตอนกลางคืนในเมืองหลู
เฮ่อจิ้งหยวนยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองดูโครงร่างที่คลุมเครือของภูเขาในระยะไกล และถามว่า “ล่อกลุ่มกบฏไปถึงไหนแล้ว”
รองแม่ทัพด้านข้างตอบว่า “หน่วยสอดแนมมารายงานว่ากลุ่มกบฏไปถึงต้นแม่น้ำแล้ว แต่พวกเขาก็ระมัดระวังมากและไม่ได้เข้าไปลึกเกินไป”
เฮ่อจิ้งหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แขวนธงของข้าแล้วล่อศัตรูต่อไป”
มีคนรับคำสั่งลงไปทันที ประตูเมืองถูกเปิดออก และมีการปล่อยหน่วยสอดแนมบนหลังม้าเพื่อรายงานข่าว
เฮ่อจิ้งหยวนเหลือบมองไปทางต้นน้ำของแม่น้ำอู แม้ว่าจะมองไม่เห็นสิ่งใดบนใบหน้าของเขา แต่มือของเขาที่วางอยู่บนกำแพงเมืองก็กำแน่น
หากแผนการนี้ล้มเหลว เมืองหลูจะมีกองกำลังเหลือเพียงสามหมื่นนายที่ต้องปกป้องศัตรู และทหารมากกว่าหนึ่งหมื่นนายเป็นทหารเกณฑ์ใหม่ที่ได้รับคัดเลือกเมื่อไม่นานมานี้ และพวกเขามีทักษะไม่สมบูรณ์ด้วยซ้ำ
ฝนที่โปรยปรายก็ตกลงมาราวกับสายฝนของเยี่ยนโจว
เซี่ยเจิงยืนอยู่บนทางลาดต่ำบนหลังม้า มองดูสถานการณ์การต่อสู้ด้านล่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คบเพลิงพันกัน และบางครั้งเขาก็มองเห็นไม่ชัดเจนเนื่องจากกระแสลมและฝนในแสงไฟ ว่าเป็นธงเยี่ยนโจวหรือธงฉงโจว
เม็ดฝนที่ควบแน่นจากละอองฝนตกลงมาจากคางของเขา เขาเพียงแต่เฝ้าดูธงหยานโจวที่พุ่งจากส่วนหนึ่งไปยังอีกส่วนหนึ่งในแสงไฟโดยไม่ทำให้ขนตาของเขาสั่น
กงซุนหยินใช้พัดขนนกป้องกันฝนที่ตกลงมาและถามว่า “ถ้าเจ้าไม่ลงไป กองทัพฉงโจวจะไม่เข้าไปในหุบเขาอีเซียน”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เราได้ซุ่มโจมตีในหุบเขาอีเซียน พ่อลูกแซ่สุยจะไม่ซุ่มโจมตีที่อื่น รอให้พวกเขาล่อเหยื่อก่อน”
กงซุนหยินเงยหน้าขึ้นมองอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า “เจ้าต้องงับเหยื่อและล่อพวกเขาเข้าไปในหุบเขาอีเซียนหรือ”
เซี่ยเจิงไม่ออกความเห็น
กงซุนหยินคิดถึงเหยื่อของเซี่ยเจิง เขาหรี่ตาลงและกำลังจะพูด แต่ในขณะนี้ สถานการณ์การต่อสู้ด้านล่างเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม่ทัพหนุ่มคนหนึ่งออกมาจากกองทัพฉงโจว ด้วยม้าสีขาวและหอกสีเงิน เขาอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หวาดกลัวการสังหารในสนามรบจนร้องไห้ เขาตะโกนอย่างเย่อหยิ่งต่อหน้ากองทัพเยี่ยนโจวที่ตกำลังรบอยู่ด้านหน้า “อู่อันโหวอยู่ที่ไหน? ออกมา? ไม่งั้นตาย!”
กงซุนหยินขมวดคิ้วและมองไปที่ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้ากองทัพฉงโจวท่ามกลางแสงไฟแล้วพูดว่า “คล้ายกับเจ้าในอดีตเล็กน้อย”
เซี่ยเจิงเหลือบมองเบาๆ “สายตาของเจ้าแย่ลงตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ก่อนที่กงซุนหยินจะทันได้โต้ตอบ เขาได้หยิบง้าวที่วางอยู่บนพื้นแล้วขี่ม้ากระโจนลงไปตามทางลาด เสื้อคลุมสีดำที่อยู่ข้างหลังเขาก็ถูกลมพัดปลิวไปในสายฝนราวกับเมฆสีดำอันแข็งแกร่ง