บทที่ 70
กลิ่นของเลือด ดิน และคบเพลิงที่ลุกไหม้โชยมาท่ามกลางสายฝน
สุยหยวนชิงได้นำฉางหนิงบุกเข้าไปในขบวนกองทัพเยี่ยนโจว เขาใช้ประโยชน์จากแรงผลักดันของม้าและใช้หอกยาวในมือต่อสู้กับทหาร ใบหน้าของฉางหนิงเต็มไปด้วยเลือดและนางก็ร้องไห้จนคอแหบแห้ง
สุยหยวนชิงมีคราบเลือดบนใบหน้าของเขา แต่เขายิ้มอย่างโหดเหี้ยมและไร้เหตุผล เขายังมีอารมณ์ที่จะหยอกล้อฉางหนิง “เด็กน้อย ถ้าบิดาของเจ้าไม่มีความกล้าที่จะออกมาช่วยเจ้า เจ้าสามารถอยู่ที่จวนฉางซิ่นอ๋องของข้าต่อไปได้ หลานชายของข้าชอบเจ้ามาก ดังนั้นคงเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้าที่จะได้เป็นสาวใช้ตัวน้อยของเขา……”
ด้วยการแทงหอกในมือ เขาก็ล้มแม่ทัพอีกคนของกองทัพเยี่ยนโจวลงจากหลังม้า ขณะที่ปลายหอกกำลังจะสังหารแม่ทัพ จู่ๆ ง้าวก็พุ่งมาและขัดขวางหอกในมือเขา จากนั้นจึงโจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง สุยหยวนชิงรีบสกัดกั้นมันด้วยหอกของเขา แต่เขายังคงถูกแรงสั่นสะเทือนและแม้แต่ม้าของเขายังถอยหลังไปสองก้าวก่อนที่จะทรงตัวได้
เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เจ้าของง้าวพร้อมกับรอยยิ้มเร้าใจบนริมฝีปาก “ข้าคิดว่าท่านโหวผู้สูงศักดิ์จะไม่ปรากฏตัวซะแล้ว”
ฝนที่ตกปรอยๆ กลายเป็นฝนตกหนักในเวลานี้ เซี่ยเจิงอยู่ท่ามกลางสายฝน ในมือถือง้าวที่มีโลหิตไหลริน ดวงตาคู่หนึ่งมองไปที่สุย หยวนชิงอย่างเย็นชา แต่ไม่ได้ตอบโต้
เมื่อสุยหยวนชิงเห็นโลหิตบนง้าวของเขา เขาก็รีบหันศีรษะไปมองที่แขนของตนเอง แน่นอนว่ามีน้ำฝนบนเสื้อผ้าของเขาซึมเข้าไปในบาดแผล และเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก
เขาขมวดคิ้ว ช่างรวดเร็วจริงๆ
เซี่ยเจิงหัวเราะเยาะ “พาเด็กมาสนามรบ ซื่อจื่อช่างกล้าหาญยิ่งนัก”
สุยหยวนชิงถูกถากถางและใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่กระตือรือร้นที่จะต่อสู้อีกต่อไป และขี่ม้ากลับไปพร้อมกับฉางหนิงโดยตรง
ฉางหนิงหวาดกลัวกับการสังหารที่นางได้เห็นในคืนนี้ และนางก็ยังคงสับสนอีกทั้งตอนนี้ยังเป็นเวลากลางคืน นางไม่รู้ว่าคนที่มาคือเซี่ยเจิง หลังจากได้ยินเสียงของเซี่ยเจิง นางที่ถูกสุยหยวนชิงพากลับไปก็ร้องเสียงดัง “พี่เขย–”
นางถูกสุยหยวนชิงวางลงบนอาน แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะเอนกายเล็กๆ ของนางแล้วมองย้อนกลับไป ดวงตาของนางบวมจากการร้องไห้
สุยหยวนชิงดึงเด็กน้อยที่กำลังจะตกจากหลังม้ากลับไป แต่จู่ๆ สีหน้าของเขาก็ดูแปลกไปเล็กน้อย “เมื่อครู่เจ้าเรียกคนๆ นั้นว่าอะไรนะ”
เมื่อฉางหนิงเห็นเซี่ยเจิง นางก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น นางจ้องมองไปที่คนร้ายตัวใหญ่ตรงหน้าด้วยดวงตาบวมโตจากการร้องไห้ “พี่เขยของข้า จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
สุยหยวนชิงดูเหมือนเห็นผี “เจ้าไม่ใช่บุตรสาวของเขาเหรอ?”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินเสียงร้องของฉางหนิง เขาก็เตรียมขี่ม้าเพื่อไล่ตามไปแล้ว รองแม่ทัพที่ลุกขึ้นจากพื้นดินรีบพูดว่า “ท่านโหว เกรงว่าจะมีกับดัก”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงเล็กน้อยและมองไปที่สุยหยวนชิงที่กำลังหนี เขาสั่งให้ทหารองครักษ์ส่วนตัวเพียงไม่กี่คนติดตามเขาและพูดกับรองแม่ทัพ “เจ้าจะอยู่ที่นี่ ไม่ต้องตามข้ามา”
หลังจากพูดเช่นนี้ เขาก็เตะท้องม้าแล้วไล่ตามเขาไป
รองแม่ทัพต้องการพูดอะไรบางอย่างเพิ่มเติม แต่เขามองเห็นเพียงเสื้อคลุมสีดำของเซี่ยเจิง เท่านั้นที่ปลิวท่ามกลางลมหนาว
หัวลูกศรเฉียดผ่านหนังศีรษะของเขาในตอนกลางคืน สุยหยวนชิงต้องก้มลงเพื่อหลีกเลี่ยงลูกศรสีขาวที่ติดตามเขาเหมือนเงา ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เขาถูกเซี่ยเจิงไล่ล่าในอำเภอชิงผิงกลับมา ทำให้เขารู้สึกอับอาย
ฉางหนิงถูกเขากดลงบนหลังม้า เมื่อรู้ว่ามีคนมาช่วยนาง ฉางหนิงก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะต่อสู้กับสุยหยวนชิง ไม่ว่าจะดึงผมของเขาหรือกัดมือของเขาที่กุมบังเหียน
มีอาการปวดแสบปวดร้อนที่หลังมือของเขา และหยวนชิงก็ส่งเสียงฟู่เบาๆ จากนั้นบีบแก้มของฉางหนิงด้วยนิ้วชี้และนิ้วโป้งของมืออีกข้างเพื่อทำให้นางคลายฟัน และขู่ด้วยเสียงเย็นชา “ถ้าเจ้ายังกัดต่อไป ข้าจะเหวี่ยงเจ้าลงจากหลังม้าทันที ปล่อยให้เจ้าถูกกีบม้าเหยียบย่ำจนตาย!”
แก้มของฉางหนิงเจ็บจากการบีบของเขา และน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้
จากนั้นเขาก็ดึงมือของเขากลับ และในขณะที่วิ่งแข่งกับทหารม้าของฉงโจว และหลีกเลี่ยงลูกธนูที่อยู่ข้างหลังเขา เขาก็ชั่งน้ำหนักในใจว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในมือของเขาไม่ใช่บุตรสาวของเซี่ยเจิงด้วยซ้ำ มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงครั้งใหญ่เช่นนี้เพื่อช่วยนางหรือ?
แผนเดิมของพวกเขาคือการใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อให้เซี่ยเจิงเข้ามาซุ่มโจมตี แม้ว่าเซี่ยเจิงจะไม่ตาย แต่เขาก็ยังต้องถลกหนังของเขาออกมาให้ได้
แม้น้ำหนักของเหยื่อไม่มีค่าเท่าที่เขาคาดไว้ แต่เซี่ยเจิงยังคงงับเหยื่ออยู่ และทันใดนั้นสุยหยวนชิงก็เกิดลางสังหรณ์ที่เป็นลางไม่ดี
ตกลงว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้อง?
จากความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเซี่ยเจิง เซี่ยเจิงไม่ควรเป็นคนหุนหันพลันแล่นเช่นนี้
การกบฏของเสด็จพ่อของเขาไม่ใช่แผนวันสองวัน แต่มันเป็นการบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความไม่พอใจต่อราชวงศ์ที่ได้ถูกปลูกไว้นับตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของอดีตพระชายาในตำหนักตงกง
เสด็จพ่อของเขาคิดว่าการที่อดีตพระชายาต้องสิ้นพระชนม์ในกองไฟอย่างทุกข์ทรมานคือคำเตือนจากฮ่องเต้ เพื่อปกป้องตัวเอง เขาจึงเก็บตัวเงียบๆ มากว่าสิบปี
เพื่อที่จะจัดการกับเว่ยเหยียนเป็นเรื่องปกติที่จะหักดาบคมๆ ในมือของเว่ยเหยียนก่อน นับตั้งแต่เซี่ยเจิงมีชื่อเสียง เสด็จพ่อก็ได้ฝึกฝนให้เขาเป็นผู้ที่จะเอาชนะเซี่ยเจิง
ศาสตร์แห่งสงครามคือการรู้เขา รู้เรา เขาเลียนแบบทุกสิ่งที่เซี่ยเจิงเรียนรู้
เพราะเขาลอกเลียนแบบทุกสิ่งที่เซี่ยเจิงทำตลอดหลายปีที่ผ่านมา บางครั้งเขาจึงรู้สึกเหมือนว่าเขากลายเป็นเงาของเซี่ยเจิง
นอกเหนือจากตัวของเซี่ยเจิงเองแล้ว เขาคงจะเป็นคนเดียวที่รู้จักเขาดีที่สุดในโลกนี้
หากเขามีเลือดเนื้อของสตรีผู้นั้น ด้วยความเย่อหยิ่งของเซี่ยเจิง เขาอาจเสี่ยง
แต่นางเป็นเพียงน้องสาวของสตรีผู้นั้น สำหรับคนเช่นพวกเขา มันไม่คุ้มที่จะเสี่ยงกับชีวิตของทหารหลายพันคนจริงๆ
เป็นไปได้ไหมว่า……เขาประเมินเซี่ยเจิงสูงเกินไปจริงๆ?
ในช่วงเวลาแห่งความมึนงงนี้ ม้าศึกถูกธนูโจมตีที่ขาหน้า หลังจากส่งเสียงร้องแล้ว มันก็กำลังจะล้มไปข้างหน้าเนื่องจากเสียการทรงตัว สุยหยวนชิงรู้สึกตัวและคว้าฉางหนิงด้วยมือเดียวด้วยสีหน้าน่าเกลียด และโน้มตัวลงกับพื้นด้วยหอกยาวร่วมกับอีกฝ่าย
เซี่ยเจิงตามมาทันแล้ว เขายืนอยู่กลางทาง ขวางทางของสุยหยวนชิงพร้อมทหารองครักษ์ของเขา เขาค่อยๆ ดึงบังเหียนด้วยมือข้างหนึ่ง และยกง้าวของเขาขึ้นในแนวทแยงมุมกับอีกมือหนึ่ง เขามองดูสุยหยวนชิงด้วยดวงตาหยอกล้อ “ดูเหมือนว่าซื่อจื่อจะยังไม่ได้บทเรียนจากครั้งที่แล้ว ดังนั้นจึงได้ความจำสั้นเช่นนี้”
มีเสียง “บูม” ดังสนั่น แสงสายฟ้าสีขาวตัดโครงร่างที่คมชัดของใบหน้าของเซี่ยเจิง และค่ำคืนที่หนาวเหน็บก็เหมือนอยู่ข้างหลังเขา
เขาพาทหารม้าฉงโจวมามากกว่าหนึ่งโหล และความรู้สึกของการกดดันทำให้ทหารม้าบนหลังม้าหายใจลำบาก
สุยหยวนชิงรู้สึกตื่นเต้นมากด้วยคำพูดเหล่านี้จนเขาแทบจะระงับความโกรธในดวงตาของเขาไม่ได้ แต่เขาสงบลงอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้ม “ว่ากันว่าท่านโหวมีทักษะการขี่ม้าและการยิงธนูที่ไม่ธรรมดา ถือเป็นเกียรติสำหรับผู้แซ่สุยที่สามารถเรียนรู้จากท่านโหวได้ถึงสองครา”
ทหารหลายคนที่ติดตามเซี่ยเจิงเข้ามาในเวลานี้ ปิดกั้นเส้นทางการหนีของสุยหยวนชิงและพรรคพวกของเขา
สุยหยวนชิงไม่ได้ตื่นตระหนก เขาเอียงศีรษะมองเซี่ยเจิงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ผู้แซ่สุยคิดว่าท่านโหวไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาชีวิตของทหารมาเสี่ยง แต่เพื่อที่จะช่วยชีวิตของเด็กคนนี้ ท่านโหวเต็มใจทำเช่นนั้นหรือ”
เขาพูดและแตะผมที่เปียกฝนของฉางหนิง ราวกับว่าเขากำลังสัมผัสสัตว์ตัวเล็กๆ
นี่เป็นแผนการที่ชัดเจนในการทำให้เซี่ยเจิงแตกคอ โดยหวังว่าจะทำให้ทหารที่ติดตามเซี่ยเจิงรู้สึกไม่พอใจในตัวเขา
เซี่ยเจิงเพียงถามเขาว่า “ฝนฤดูใบไม้ผลินี้หนักหรือไม่?”
ฝนเริ่มรุนแรงมากขึ้น และหยาดฝนขนาดใหญ่ตกลงสู่พื้น ทำให้เกิดหลุมเล็กๆ ในโคลนท่ามกลางแสงไฟ
สุยหยวนชิงไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงพูดถึงฝนในตอนแรก เมื่อเขารู้ตัว ใบหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดทันที มีความโกรธในดวงตาของเขา เขายกปลายหอกขึ้นแล้วชี้ไปที่เซี่ยเจิง “เจ้ารู้เรื่องนี้มานานแล้วเหรอ? การยืมทหารสองหมื่นนายจากจี้โจวเป็นเรื่องโกหกหรือ?”
เซี่ยเจิงไม่ได้ตอบอันใด
สุยหยวนชิงกัดฟันแล้วมองดูเขา จากนั้นเขาก็หัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง “เอาเถิด ถึงเราแพ้สงครามที่เมืองหลู แต่การได้เล่นกับท่านโหว น่าพึงพอใจเสียกว่าการยึดเมืองหลูหรือเมืองจี้โจวเสียอีก”
เขาหยิบฉางหนิงขึ้นมาจากข้างหน้าอานม้าแล้วพูดอย่างเยาะเย้ยว่า “ท่านโหววางแผนได้ยอดเยี่ยมนัก ผู้แซ่สุยยอมรับความเต็มใจที่จะพ่ายแพ้ ดังนั้นชีวิตของเด็กคนนี้ก็ไม่ต้องเก็บไว้อีกต่อไปแล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็โยนฉางหนิงขึ้นไปและแทงนางด้วยหอกในมือ
ฉางหนิงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของเซี่ยเจิงเป็นประกาย และง้าวยาวของเขาขัดขวางอาวุธของสุยหยวนชิง เขาก้าวขึ้นบนหลังม้าและกระโดดขึ้นไปรับฉางหนิง เมื่อสุยหยวนชิงเห็นโอกาสนี้จึงแทงหอกยาวของเขาออกไปที่เกราะใต้รักแร้ของเซี่ยเจิง มันแทงเข้าในแนวทแยงมุม
หากไม่มีเกราะป้องกัน ปลายหอกคงเจาะเข้าไปในเนื้อและอาจถึงกระดูก แต่หลังจากนั้นสุยหยวนชิงก็รู้สึกถึงความรู้สึกทื่ออย่างเห็นได้ชัดในมือของเขา
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตาเซี่ยเจิงยังคงจับฉางหนิงไว้ในมือเดียว เมื่อเขาเห็นคนของเขาขี่ม้าเข้ามาใกล้ เขาก็โยนฉางหนิงไปให้ทหารของเขาโดยตรง เขากดที่ด้ามหอกลงด้วยมือข้างเดียวแล้วใช้มือข้างหนึ่งดึงมันออกจากเกราะของเขาแล้วโยนมันทิ้งลงไป หลังจากขึ้นหลังม้าแล้ว เขาก็เหวี่ยงง้าวไปทางสุยหยวนชิง
สุยหยวนชิงตกใจมากจนยกมือข้างหนึ่งขึ้นบนหลังม้าแล้วกระโดดขึ้นไปในอากาศเพื่อหลีกเลี่ยงง้าว อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดหวังว่าเซี่ยเจิงจะใช้ง้าวของเขาพยุงตัวกับพื้นและใช้กำลังกระโดดขึ้นและเตะเขาที่หน้าอก
เมื่อลูกเตะนั้นกระแทกเข้าที่ร่างกายของเขา สุยหยวนชิงก็รู้สึกว่าซี่โครงของเขาหัก และทันใดนั้นหน้าอกของเขาก็รู้สึกเหมือนถูกบีบและฉีก และกลิ่นเลือดก็อบอวลไปทั่วลำคอของเขา
เขาต้องการลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ แต่ง้าวก็ถูกกดลงบนคอของเขาแล้ว
ฝนตกหนักเกินไป และความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ดวงตาของพร่าเลือน เขาไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าสีหน้าของเซี่ยเจิงเป็นเช่นไรในขณะนี้
แต่สุยหยวนชิงตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเขาล้มเหลว และเขาก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
หลังจากที่เขาถูกจับ ทหารม้าฉงโจวก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ในไม่ช้าทหารม้าเยี่ยนโจวก็เข้ามามัดตัวสุยหยวนชิง
เซี่ยเจิงมองดูเขาแล้วพูดว่า “เอาตัวกลับไป”
ทหารองครักษ์หลายคนที่ติดตามสุยหยวนชิงเฝ้าดูเขาถูกพาตัวไป แต่ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้า หนึ่งในนั้นก็ขึ้นหลังม้าแล้วกลับไปรายงานข่าวในขณะที่เซี่ยเจิงและคนอื่นๆ ไม่สนใจ
เซี่ยเจิงสั่งทหารม้าหลายคน “ไปที่หุบเขาอีเซียนทันที”
เดิมทีเขากังวลว่าจะไม่สามารถล่อกองทัพของฉางซิ่นอ๋องเข้าไปในหุบเขาได้ แต่การจับเป็นสุยหยวนชิงจะมีประสิทธิผลมากกว่าการใช้ตัวเขาเป็นเหยื่อล่อ
คนกลุ่มหนึ่งขี่ม้ากลับ เซี่ยเจิงนั่งบนม้าหลังตรง แต่ริมฝีปากของเขาขาวซีดเล็กน้อย มือของที่ถือง้าวมีโลหิตไหลหยดออกมา
เสื้อคลุมชั้นในสีดำปกปิดสีของโลหิตได้สำเร็จ และฝนที่ตกหนักก็กลบกลิ่นคาวเลือดเอาไว้ พวกทหารยังไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติเกี่ยวกับตัวเขาเลย
ฉางหนิงกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าของทหาร นางรู้สึกหวาดกลัว หลังจากที่นางสงบสติอารมณ์ได้แล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้นและร้องไห้
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางและคิดว่าพวกเขาจะต้องผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยซากศพระหว่างทางกลับ ดังนั้นเขาจึงพูดกับทหารองครักษ์ของเขา “ปิดตาของนางไว้”