บทที่ 71
ทหารม้าหลายสิบนายกระจัดกระจายและวิ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดาร น้ำขุ่นท่วมกีบม้า และกองทัพฉงโจวที่อยู่ข้างหลังพวกเขาก็เข้าโจมตีพวกเขาอย่างรวดเร็ว
เพื่อที่จะนำกองทัพฉงโจวเข้าไปในหุบเขาลึก เซี่ยเจิงจงใจสั่งให้ทหารม้าของเขาหลายสิบคนหลบหนีเพื่อทำให้คู่ต่อสู้ประมาทศัตรู
สุยหยวนชิงถูกมัดไว้กับหลังม้าด้วยวิธีมหาเงื่อนห้าบุปผา[1] เขามีกระดูกซี่โครงหักจำนวนหนึ่งและหน้าอกของเขาถูกบีบรัดอย่างแรงจนเขารู้สึกเจ็บปวด แน่นอนว่าเขารู้ว่ากองทัพฉงโจวที่อยู่ข้างหลังเขาจะต้องไล่ตามเขามาอย่างแน่นอน และจะไม่มีทางหวนกลับไปได้ แต่เขาถูกมัดไว้ และกองทัพเยี่ยนโจวก็แสร้งทำเป็นล่าถอยเพื่อล่อศัตรู ไม่มีทางที่เขาจะสามารถกอบกู้สถานการณ์ได้
เขาอดทนต่อความเจ็บปวดสาหัสที่หน้าอกและหัวเราะเยาะ “ท่านโหวถูกหอกปีกนกสีทองของข้า แทงทะลุอวัยวะภายใน แต่ยังสามารถทนต่อความเจ็บปวดและขี่ม้าได้เป็นเวลานานขนาดนี้ ผู้แซ่สุยนับถือจริงๆ”
หอกของเขาเจาะทะลุช่องว่างในชุดเกราะของเซี่ยเจิงใต้แขนของเขา แต่เซี่ยเจิงทำตัวสงบมาก แม้แต่ทหารที่ขี่ม้าอยู่กับฉางหนิง ก็คิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และคนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึง
หลังจากที่สุยหยวนชิงพูด พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซี่ยเจิง
จุดประสงค์ของสุยหยวนชิงคือเพื่อทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพ หลังจากที่เซี่ยเจิงล้มลง ทั้งกลุ่มก็ไร้ผู้นำ อาจมีความหวังกลับมาในการต่อสู้ครั้งนี้
ฟ้าร้องคำราม และเสื้อคลุมที่เปียกโชกของเซี่ยเจิงก็ติดอยู่กับชุดเกราะของเขาและห้อยลงมาที่หลังม้า เขาหันศีรษะเล็กน้อย ท่าทางของเขาตั้งตรง ใบหน้าด้านข้างของเขาดูเหมือนแกะสลักจากหยกเย็นภายใต้สายฟ้าสีขาว ดวงตาของเขายกขึ้นครึ่งหนึ่ง และเขาพูดอย่างไม่เป็นทางการ “ดูเหมือนว่าหัวหอกของซื่อจื่อจะทำมาจากขี้ผึ้ง ครั้งต่อไปเมื่อเจ้าไปสนามรบ อย่าลืมเปลี่ยนเป็นเหล็กเสียล่ะ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการถากถาง
ทหารม้าทุกนายหัวเราะออกมาดังๆ และใบหน้าของสุยหยวนชิงก็ดูน่าเกลียด “ผู้แซ่สุยจะดูว่าท่านโหวจะสามารถทนได้นานสักแค่ไหน”
เซี่ยเจิงเหลือบมองสุยหยวนชิงอย่างเย็นชาที่ และพูดกับทหารม้าที่อยู่กับเขา “สุยซื่อจื่อมีจิตใจดี ปล่อยเขาลงจากหลังม้าแล้วเดินไป”
เมื่อสีหน้าของสุยหยวนชิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารู้แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกับที่เขาพูดว่า ‘ลงจากหลังม้าแล้วเดินไป’
ทหารม้าต่างส่งเสียงตะโกนตามที่คาดไว้ และเขาถูกโยนลงไปในโคลนโดยมือถูกมัดไว้ โคลนที่ผสมกับฝนกระเด็นไปทั่วร่างกายของเขา และบางส่วนก็กระเด็นเข้าตาของเขา ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก่อนที่เขาจะลุกขึ้นได้ ทหารม้าก็กระโดดขึ้นมาและเฆี่ยนม้าของพวกเขา
สุยหยวนชิงถูกเชือกลากท่ามกลางสายฝน แม้ว่าเขาจะมีชุดเกราะปกป้อง แต่หลังของเขากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ซี่โครงที่หักในอกของเขาดูเหมือนจะไม่ตรงแนวมากขึ้น ม่านเหงื่อเย็นบนหน้าผากของเขาเลื่อนลงมาผสมกับสายฝนและกลิ่นเลือดก็อบอวลไปทั่วริมฝีปากและฟัน
เซี่ยเจิงขี่ม้าของเขาอยู่ด้านหน้า เขามองลงไปที่เสื้อคลุมตัวในของเขาที่ถูกย้อมด้วยเลือดเข้มผ่านสายฟ้า
สถานการณ์ของเขาไม่ได้ดีนัก แม้ว่าการแทงของสุยหยวนชิงจะไม่เจาะเข้าไปในอวัยวะภายใน แต่ก็ทำให้กระดูกหักได้ นอกจากนี้เลือดยังหยุดไหลได้ยากเนื่องจากถูกฝน เขาเวียนศีรษะเล็กน้อยหลังจากเสียเลือดมากเกินไป
แต่กองทัพฉงโจวกำลังตามมาจากทางด้านหลัง และตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะหยุดอย่างแน่นอน
ทางเข้าหุบเขาอีเซียน มองเห็นได้ไม่ชัดต่อหน้าพวกเขา ในตอนกลางคืน มันดูเหมือนฟันที่อ้าปากค้างของยักษ์ที่หลับใหล เมื่อกองทัพฉงโจวไล่ตามมาที่นี่ เห็นได้ชัดว่ามีการซุ่มโจมตีอยู่ข้างใน และการเดินขบวนของพวกเขาก็กลายเป็นช้ามาก
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินรายงานของหน่วยสอดแนม เปลือกตาของเขาก็หนัก และทันใดนั้นเขาก็ตกลงมาจากหลังม้า เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทหารม้าหลายคนของเขาก็หยุดสายบังเหียนอย่างรวดเร็ว เขาลงจากม้าแล้ววิ่งไปช่วยเขา “ท่านโหว!”
สุยหยวนชิงถูกม้าศึกลากไปตลอดทาง รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงไปทั่วทั้งร่างกาย เขาอยากจะเยาะเย้ยเซี่ยเจิง แต่เขาไม่มีแรงจะพูดอะไรอีก
กับดักของหุบเขาอีเซียนถูกตรวจพบอย่างรวดเร็วโดยหน่วยสอดแนมของกองทัพฉงโจว และพวกเขาก็รีบกลับไปพร้อมกับข่าว
แม่ทัพที่เป็นผู้นำการไล่ล่าในฉงโจวก็ขี่หลังเสือแล้วก็ยากจะลงได้เช่นกันเช่นกัน หากเขาหยุดที่ช่องเขาอีเซียนและล้มเหลวในการนำตัวสุยหยวนชิงกลับไป เขาจะถูกฉางซิ่นอ๋องลงโทษอย่างแน่นอน
แต่ถ้าเขาไล่ตามเข้าไปในหุบเขาอีเซียนและถูกซุ่มโจมตีและกองทัพทั้งหมดถูกกวาดล้าง ศีรษะของเขาเพียงศีรษะเดียวก็ไม่เพียงพอที่จะให้ตัด
แต่ข่าวที่หน่วยสอดแนมนำกลับมานั้นเหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายอย่างไม่ต้องสงสัย ทหารที่กลับมารายงานข่าวว่าเซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บจากสุยหยวนชิงจริงๆ
เมื่อมีโอกาสช่วยเหลือสุยหยวนชิง และจับเป็นอู่อันโหว แม่ทัพฉงโจวซึ่งนำกองกำลังจึงได้ตัดสินใจอย่างรวดเร็วโดยใช้ทหารม้าเพื่อเปิดทางและสั่งให้กองทัพรุกคืบด้วยความเร็วสูงสุด
ตอนนั้นเองที่องครักษ์ส่วนตัวของเซี่ยเจิงหลายคนค้นพบว่าเขาได้รับบาดเจ็บจริงๆ และเขาถูกแทงที่ด้านขวาของซี่โครง บาดแผลเริ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ ไปทางซ้าย ซึ่งน่าตกใจมาก
ฝนตกหนักมากยารักษาแผลโอสถทองคำสองขวดถูกโรยให้เขา ทหารฉีกชายเสื้อของเขาออกและพันผ้าพันแผลไว้อย่างเร่งรีบ แต่เลือดยังคงไหลออกมาจากบาดแผล
ทหารม้าที่ให้ความสนใจกับความเคลื่อนไหวของกองทัพฉงโจวที่อยู่ข้างหลังเขาหันกลับมาบนหลังม้าและพูดว่า “ทหารม้าทั้งหมดในกองทัพฉงโจวกำลังมาทางนี้”
ทหารม้าหลายสิบคนตื่นตระหนกเล็กน้อยอยู่พักหนึ่ง เซี่ยเจิงซึ่งกำลังนั่งหลับตาอยู่ท่ามกลางสายฝนเพื่อรักษาบาดแผลได้เปิดเปลือกตาของเขาในขณะนี้ เขาสวมชุดเกราะด้านนอกเหมือนคนปกติแล้วลุกขึ้นนั่งบนหลังม้าแล้วพูดว่า “คราวนี้เราต้องทำได้……พวกกบฏได้ถูกนำเข้าสู่หุบเขาอีเซียนอย่างสมบูรณ์แล้ว และพวกเขาจะเข้าไปในหุบเขาตามแผนที่วางไว้!”
ทหารม้าหลายคนที่ตกตะลึงในที่นั้นต่างมองหน้ากัน พวกเขาแทบจะไม่สามารถบอกได้ว่าเซี่ยเจิงกำลังจะทำสงครามจริงๆ หรือหลอกลวงกลุ่มกบฏฉงโจว หลังจากที่พวกเขาตระหนักว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ พวกเขาทั้งหมดก็ขึ้นหลังม้าและติดตามเซี่ยเจิงไปบนหลังม้า
พวกเขาเดินทางด้วยความเร็วเต็มที่ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจึงไม่ได้ทรมานสุยหยวนชิงอีก
เมื่อสุยหยวนชิงถูกวางลงบนหลังม้า จู่ๆ เขาก็เข้าใจเจตนาของเซี่ยเจิงที่เขาตกจากหลังม้าทันที เขากระทำมันโดยตั้งใจ!
เขาได้รับบาดเจ็บ ไม่ต้องพูดถึงแม่ทัพฉงโจวที่เป็นผู้นำกองทัพในครั้งนี้ แม้ว่าตัวเขาจะเป็นผู้นำกองทัพด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่พลาดโอกาสทองครั้งนี้!
หลังม้าสั่นสะเทือน และสุยหยวนชิงก็ถูกกระแทกจนตาขาวของเขาเต็มไปด้วยสีแดง เมื่อเขามองขึ้นไปที่ภูเขาที่สลับซับซ้อนข้างทาง ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกปกคลุมไปด้วยชั้นโลหิตจางๆ
เขามองไปที่เซี่ยเจิงที่ยังคงขี่ม้าอยู่ข้างหน้า และครู่หนึ่งเขาก็สงสัยว่าเซี่ยเจิงไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือ?
เขาไม่รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บของเซี่ยเจิงนั้นเบากว่าของเขาเองแม้แต่น้อยนิด แต่ตัวเขากลับรู้สึกเจ็บปวดมากจนรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะหลายครั้ง ส่วนเซี่ยเจิงแทบจะไม่แสดงอาการผิดปกติใดๆ เลย ยกเว้นตอนเขาตกจากหลังม้าเพื่อจงใจลวงศัตรู
ในขณะที่เขากำลังคิด ทหารม้าก็ผ่านโค้งไปแล้วและยิงธนูส่งสัญญาณขึ้นสู่ท้องฟ้า
ชั่วครู่หนึ่ง ก้อนหินกลิ้งลงมาทั่วทั้งหุบเขาราวกับฟ้าผ่า ทหารม้าฉงโจวที่กำลังจะไล่ตามพวกเขาไปในระยะใกล้ถูกลูกธนูและก้อนหินกลิ้งลงมาตามหน้าผาบนทางภูเขาแคบๆ พวกเขาถอยกลับไป แต่ถูกทหารราบที่เพิ่งเข้ามาในหุบเขาขวางไว้ ข้างนอกไม่มีทางที่จะถอยกลับ แต่จำนวนทหารราบที่ถูกม้าที่หวาดกลัวเหยียบย่ำจนตายมีมากกว่าผู้ที่ถูกก้อนหินทับตาย
เสียงฟ้าร้องที่เกือบจะทำให้ท้องฟ้าถล่มไม่สามารถกลบเสียงกรีดร้องในหุบเขาได้ สุยหยวนชิงนอนอยู่บนหลังม้าและมองไปยังกองทัพฉงโจวที่เสียชีวิตและบาดเจ็บในระยะไกล ฝ่ามือของเขาถูกเจาะด้วยตะปูและมีเลือดไหลล้นระหว่างนิ้ว
เขาจะล้างแค้นนี้อย่างแน่นอน
หลังจากที่ทหารม้าฉงโจวตกใจและเหยียบย่ำทหารราบจำนวนมากจนเสียชีวิตในหุบเขา แม่ทัพที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็ขี่ม้าอย่างรวดเร็วเพื่อควบคุมสถานการณ์และทำให้สถานการณ์คงที่ ทหารม้าไม่ได้รับอนุญาตให้ล่าถอยและรีบรุดไปข้างหน้าทันที เพื่อลดความน่าจะเป็นที่จะโดนก้อนหินกลิ้งลงมาตามภูเขา
ทหารราบที่อยู่ไม่ไกลจากหุบเขารีบหันหลังกลับและล่าถอย
อย่างไรก็ตาม ทหารม้าฉงโจวรีบเร่งไปที่ทางออกของหุบเขา แต่มีพลธนูเป็นแถวที่ซุ่มยิงอยู่
กองทัพเยี่ยนโจวอีกกองหนึ่งออกมาจากด้านหลังขบวนทหารราบที่ยังเข้าไม่ถึงหุบเขาทั้งหมด ขบวนทหารนั้นไม่เป็นระเบียบเบื้องหลังขบวนทหารราบ ทหารที่รอดพ้นจากหุบเขาต่างตกตะลึงและเห็นการต่อสู้กันอย่างดุเดือดด้านนอกและพวกเขาก็เกือบจะวิ่งหนี
แม่ทัพฉงโจวที่เป็นผู้นำกองทหารรู้ดีว่าเขาหนีไม่พ้นความผิดจากผลของการสู้รบ เขาแค่อยากจะรักษากองทหารไว้และล่าถอยให้มากที่สุด เขาถูกบังคับให้ต้องต่อสู้กับทหารราบเยี่ยนโจวที่ถูกสกัดกั้นไว้ทางด้านหลัง และตามแผนของเขาเขาให้ทหารด้านล่างตะโกนว่า “อู่อันโหวตายแล้ว” เพื่อทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพเยี่ยนโจว
แผนนี้ได้ผลจริงๆ กองทัพเยี่ยนโจวซึ่งยังคงแข็งกร้าวในตอนแรกเริ่มอ่อนแอลงท่ามกลางเสียงร้อง “อู่อันโหวตายแล้ว”
บนภูเขาเมื่อเซี่ยเจิงได้ยินว่าหน่วยสอดแนมมารายงาน ไม่ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บหรืออะไรก็ตาม เขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับง้าวของเขา แพทย์ทหารก็ไม่กล้าที่จะหยุดเขา กงซุนหยินผลักเขากลับไปแล้วพูดว่า “แผลที่เจ้าเด็กแซ่สุยแทงเจ้านั้นเลวร้ายมาก ถ้ามันลึกไปมากกว่านี้ มันจะทะลุไปถึงอวัยวะภายในของเจ้า ดังนั้นเจ้าจะลงจากเขาไปทั้งสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร”
นี่คือถ้ำที่ทหารพบในภูเขา แม้ฝนไม่ตก แต่ลมหนาวพัดเข้ามาและไอน้ำยังคงแข็งตัวทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน
ต้นไม้ในป่าเปียกโชกไปด้วยฝน และทหารด้านล่างก็หาฟืนไม่เจอ
เซี่ยเจิงถอดชุดเกราะของเขาออกและสวมเพียงชุดคลุมด้านในเท่านั้น หน้าอกของเขาเปิดกว้าง รอยหอกที่แหลมคมปาดจากหน้าอกขวาของเขาไปยังหน้าอกซ้ายของเขา ทำให้เกิดรูอย่างรุนแรง และยังไม่มีเวลาพันผ้าพันแผลด้วยซ้ำ
เขาพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม “ฉือเย่ว์เป็นแม่ทัพเก่าแก่ใต้บังคับบัญชาของฉางซิ่นอ๋อง เขารบมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ควรประมาท เราต้องไม่ปล่อยให้เขาทำให้ขวัญกำลังใจของทหารหายไป และโต้กลับทหารและม้าจำนวนหนึ่งหมื่นนายของเราที่ตีนเขา”
ยังมีทหารราบในฉงโจวสองหมื่นนายที่สะสมอยู่ที่ตีนเขา หากกองทัพฉงโจวตอบโต้ ทหารม้าหนึ่งหมื่นนายที่พวกเขาโจมตีจะต้องถูกทิ้ง
กงซุนหยินมองไปที่ชุดเกราะที่เขาถอดออกและกองไว้ข้างๆ แล้วพูดว่า “ข้ามีแผน หาทหารที่คล้ายกับเจ้า สวมชุดเกราะแล้วขี่ม้าไปที่ตีนเขา เพื่อรักษาขวัญและกำลังใจของกองทัพ ท่ามกลางความมืดมิด ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเป็นเจ้าหรือไม่ ฉือเย่ว์เป็นคนระมัดระวัง เขาได้เรียนรู้บทเรียนแล้วเมื่อเขาตกหลุมพรางของเจ้าและเข้าไปในหุบเขา ถ้าเขาเห็นเจ้าปรากฏตัวที่ตีนเขาอีกครั้ง เขาจะไม่กล้าต่อสู้อีก”
รองผู้บัญชาการที่ยืนเคียงข้างก็บอกว่าแผนนี้เป็นไปได้
เซี่ยเจิงชั่งน้ำหนักครั้งแล้วครั้งเล่าและพยักหน้าในที่สุด
แพทย์ทหารยังคงพันแผลของเขาต่อไป กงซุนหยินก็มองไปที่ฉางหนิงซึ่งถูกห่อด้วยเสื้อคลุมแห้งของเขาเองและเอนกายพิงผนังถ้ำ นอนหลับสนิท ใบหน้าของเด็กนั้นดูดีแม้ว่าผมของนางจะชี้ฟูก็ตาม หลังจากผมเปียกน้ำแล้วเช็ดให้แห้ง มันก็จะฟูๆ เหมือนผมของเด็กๆ ดูเหมือนไก่ขนฟูตัวเล็กๆ ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกประหลาดและเอ็นดู
ใบหน้าของนางแดงมากจนดูผิดปกติ กงซุนหยินเอื้อมมือออกไปและพบว่าฉางหนิงไม่ได้หลับไป แต่มีไข้หลังจากโดนฝนทั้งคืน
เขารีบพูดกับแพทย์ทหาร “หลังจากพันแผลแล้ว มาตรวจให้เด็กคนนี้หน่อย”
เซี่ยเจิงหันศีรษะและเห็นสีแดงบางๆ บนใบหน้าของฉางหนิง และพูดกับแพทย์ทหารที่พันผ้าพันแผล “ไปตรวจเด็กก่อน”
แพทย์ทหารไม่มีทางเลือกนอกจากปล่อยให้เซี่ยเจิงกดผ้าพันแผลไว้ด้วยตัวเองในขณะที่เขาตรวจชีพจรของฉางหนิง
เดิมทีกงซุนหยินวางแผนที่จะเข้าไปช่วยเซี่ยเจิง แต่เขาเห็นว่าเซี่ยเจิงก้มศีรษะลง ใช้ฟันกัดปลายผ้าพันแผลข้างหนึ่ง และผูกปมอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าเขาเคยทำเช่นนี้บ่อยครั้งมาก่อน
เขาต้องการทราบข่าวเกี่ยวกับฝานฉางอวี้ เดิมทีเขาคิดว่าสตรีที่สามารถเชือดหมูได้คงจะตัวใหญ่และเอวหนา เมื่อเซี่ยเจิงกลับมาจากการช่วยชีวิตคนในอำเภอชิงผิงครั้งที่แล้ว เขาก็ถามทหารเป็นการส่วนตัวว่าพวกเขาเคยเห็นสตรีผู้นั้นหรือไม่
คำตอบของทหารทำให้กงซุนหยินงุนงงมาก พวกเขาบอกว่านางหน้าตางดงาม และสามารถเหวี่ยงชายที่เป็นผู้ใหญ่ได้ด้วยมือเดียวไปไกลหลายฉื่อ
กงซุนหยินนึกไม่ออกว่านางเป็นสตรีแบบไหน
ครั้งหนึ่งเขาเคยรู้สึกว่าทหารของเซี่ยเจิงบางทีก็อาจจะเป็นเหมือนกันกับเซี่ยเจิง ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าสตรีผู้นั้นหน้าตาดี
เมื่อเขาได้พบกับฉางหนิงในคืนนี้และรู้ว่านางเป็นน้องสาวของฝานฉางอวี้ กงซุนหยินก็สงสัยในการคาดการณ์ก่อนหน้านี้ของเขา ใบหน้าของน้องสาวโดดเด่นมาก ดังนั้นพี่สาวก็คงหน้าตาดีเหมือนกัน
แล้วที่ทหารพูดก่อนหน้านั้นเรื่องหญิงเชือดหมูหน้าตางดงาม ก็เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?
เขาเริ่มสงสัยเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของฝานฉางอวี้มากขึ้นเรื่อยๆ
กล่องยาของแพทย์ทหารบรรจุยารักษาบาดแผลและโรคหวัดไว้มากมาย หลังจากตรวจชีพจรของฉางหนิงแล้ว เขากังวลว่าเด็กน้อยคนนี้จะทนไม่ไหว เขาจึงไปหาทหารเพื่อพยายามก่อไฟเพื่อต้มยา
เหลือเซี่ยเจิงและกงซุนหยินสองคนที่เหลืออยู่ในถ้ำ เขากระแอมไอเล็กน้อยและพูดกับเซี่ยเจิง “เจ้าได้ช่วยเด็กคนนี้ไว้อย่างสมบูรณ์ หากเจ้าไปพบนพี่สาวของนางด้วยอาการบาดเจ็บเช่นนี้ หญิงสาวคนนั้นคงเศร้าใจมากจนหลั่งน้ำแน่นอน!”
เซี่ยเจิงจ้องไปที่ม่านฝนโดยไม่ตอบ
กงซุนหยินไม่ต้องการพูดชัดเจนเกินไป ดังนั้นเขาจึงทำได้แต่ถามแบบอ้อมๆ “เจ้าวางแผนจะจัดการกับเด็กคนนี้อย่างไร”
เซี่ยเจิงเหลือบมองที่ฉางหนิงซึ่งมีผ้าเช็ดหน้าวางอยู่บนหน้าผากโดยแพทย์ทหาร “พี่สาวของนางอยู่ที่จี้โจว เมื่อนางหายจากไข้แล้ว ข้าจะส่งนางกลับไปที่จี้โจว”
กงซุนหยินถามว่า “เจ้าไม่ไปเองเหรอ?”
ทันใดนั้นเซี่ยเจิงก็หันมามองเขา และความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาก็ถูกมองผ่าน กงซุนหยินรีบยืดตัวขึ้น โบกพัดและมองไปที่ม่านฝนด้านนอกถ้ำ “ไอ้หยา ฝนตกหนักมาก ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ตอนนี้กองทหารฉงโจวห้าหมื่นนายที่ล้อมรอบเมืองหลูคงถูกฝังไว้ใต้น้ำแล้ว”
เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไปและไม่สนใจเขา แต่คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลู
[1] - มหาเงื่อนห้าบุปผา - เป็นวิธีมัดคน โดยผูกเชือกรอบคอ แล้วพันเชือกไว้ด้านหลัง เพื่อผูกมือไพล่ไว้ด้านหลัง CR.เฟสบุค KitAng