บทที่ 72
ต้นน้ำจี้โจว
เขื่อนถูกระเบิดขึ้น และน้ำสีเหลืองขุ่นก็ล้นก้นแม่น้ำ ทำให้เกิดกระแสน้ำปั่นป่วนเนื่องจากฝนตกหนัก
พายุฝนเป็นเหมือนน้ำตก หลังจากการสู้รบนองเลือด สิ่งที่เหลืออยู่ในค่ายคือศพและความเงียบอันน่ากดดัน
ทหารที่รอดชีวิตกำลังจัดการสนามรบท่ามกลางสายฝน ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่กลางสายฝนพร้อมกับแม่ทัพที่รับผิดชอบในการสร้างเขื่อนกั้นน้ำ เมื่อมองดูเสียงคำรามของน้ำท่วมและทหารเกณฑ์ที่เสียชีวิตในคืนนั้น ใบหน้าของเขามีสีหน้าหนักใจจนอธิบายไม่ได้
หลังจากนั้นไม่นาน แม่ทัพก็ถามชายชราว่า “ท่านราชครู ท่านคิดว่ามันจะมีประโยชน์หรือไม่หากปล่อยน้ำที่ท่วมออกไปทางท้ายเขื่อน”
ชาบชราที่ติดอยู่ในค่ายนี้กับฝานฉางอวี้เป็นเวลาหลายวันก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากราชครูเถาที่ลาออกจากราชการ และใช้ชีวิตอย่างสันโดษมาหลายปี
เม็ดฝนเลื่อนลงมาที่เปลือกตาที่มีรอยย่นของเขา เขาวางมือไว้ด้านหลังแล้วมองดูท้องฟ้าแล้วพูดว่า “แค่ทำให้ดีที่สุด ทุกอย่างขึ้นอยู่กีบลิขิตฟ้า”
ทหารที่กำลังทำความสะอาดสนามรบอยู่ข้างหน้าก็หยุดการเคลื่อนไหวและมองไปในทิศทางเดียวและพูดคุยกันเล็กน้อย ราชครูเถาและหัวหน้าค่ายทหารมองไปยังแหล่งที่มาของเสียงและเห็นสตรีผู้หนึ่งขี่ม้ามาอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายฝนอันมืดมิด
ท่ามกลางสายฟ้าแลบและฟ้าร้อง เมื่อสตรีผู้นั้นเข้ามาใกล้ ทุกคนเห็นชัดเจนว่ามีทหารม้าหลายคนติดตามนาง ทุกคนสวมชุดทหารจี้โจว และบนหลังม้าของพวกเขามีศีรษะเปื้อนเลือดหลายศีรษะที่ถูกชะล้างออกไปเพราะฝนตกหนัก
สตรีผู้นั้นคือฝานฉางอวี้
ราชครูเถาคาดเดาอะไรบางอย่างได้ และเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาของเขามีความประหลาดใจสามส่วน ความชื่นชมสามส่วน และความภาคภูมิใจสี่ส่วนต่อต้นกล้าอ่อนต้นนี้
ทหารม้าหลายนายมาถึงแล้ว ทหารบนหลังม้าก็ลงจากหลังม้าและคุกเข่ากลางสายฝนเพื่อรายงานสถานการณ์ของกองทัพ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่อาจระงับสีหน้ายินดีได้ “ท่านแม่ทัพ พวกเราได้ไล่ล่าหน่วยสอดแนมทั้งสามที่หลบหนีไป แต่เมื่อไปถึงก็ต้องแปลกใจมากที่พบว่าพวกเขาถูกแม่นางผู้นี้สกัดกั้นและสังหารไปแล้ว! พวกเราได้นำศีรษะของหน่วยสอดแนมกลับมาด้วยขอรับ”
แม่ทัพที่รับผิดชอบดูแลการสร้างเขื่อนต่างตกตะลึง และใบหน้าของเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวท่ามกลางสายฝน ประสานมือไปที่ฝานฉางอวี้แล้วกล่าวว่า “แม่นางขัดขวางไม่ให้ทหารหน่วยสอดแนมกลับไปรายงานข่าว ซึ่งนับเป็นการช่วยชีวิตทหารและพลเรือนหลายพันคนในเมืองหลู ข้าผู้เป็นแม่ทัพขอขอบคุณแม่นางแทนทหารและประชาชนทุกคน”
ฝานฉางอวี้นำม้าศึกสีน้ำตาลแดงที่นางแย่งมาจากทหารสอดแนมแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ กล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าน้อยได้รับการไหว้วานจากท่านแม่ทัพที่ดูแลเหมืองหินก่อนหน้าที่เขาจะเสียชีวิต”
เม็ดฝนหล่นลงมากระทบเปลือกตาของแม่ทัพ เขาถอนหายใจและพูดอย่างเศร้าๆ “นั่นคือแม่ทัพอันติ้งเป่ย”
อันติ้งเป่ย? ฝานฉางอวี้คิดว่า นี่เป็นชื่อที่แม่ทัพที่ยิ่งใหญ่สมควรได้รับจริงๆ
ทหารที่เสียชีวิตในคืนฝนตกนี้ไม่ว่าจะเป็นแม่ทัพหรือทหารธรรมดาก็สามารถพักผ่อนได้อย่างสงบ โดยสามารถรับรู้ว่าการต่อสู้ในคืนนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์
คราวนี้นางกลับมาเพื่อรับห่อผ้าของนางคืนเป็นหลัก เพื่อที่จะขึ้นภูเขาไปสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสาม นางจึงวางห่อผ้าไว้บนหลังม้า เมื่อนางกลับมาม้าไม่ได้อยู่ที่เดิมที่นางขึ้นไปบนภูเขาอีกต่อไป เมื่อคิดว่าม้าแก่รู้ทางและคงจะกลับเข้าค่ายทหารแล้วนางจึงตามทหารม้าที่ไปไล่ล่าหน่วยสอดแนมกลับมาที่ค่ายด้วย
หลังจากทักทายกันสั้นๆ ฝานฉางอวี้ก็อธิบายจุดประสงค์ของการเดินทางมาที่นี่ของนาง แต่ค่ำคืนนี้วุ่นวายเกินไป และไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีม้าตัวหนึ่งวิ่งกลับจากข้างนอกหรือไม่
แม่ทัพที่ดูแลได้จัดกระโจมแยกต่างหากให้กับฝานฉางอวี้ ให้นางพักผ่อนชั่วคราว และสั่งให้คนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาหาห่อผ้าให้นาง
ฝานฉางอวี้เดินเข้าป่าข้ามภูเขาในคืนที่ฝนตก เสื้อผ้าของนางสกปรกและเปียกโชก นางจึงขอบคุณเขาและตอบตกลง
ในค่ายทหารไม่มีเสื้อผ้าที่เหมาะกับนาง ดังนั้นแม่ทัพจึงสั่งให้มอบเครื่องแบบทหารชุดใหม่ให้กับนาง โดยชุดดังกล่าวมีขนาดเล็กที่สุด และพอดีกับฝานฉางอวี้
ทันทีที่นางจัดของเสร็จ นางก็แทบรอไม่ไหวที่จะไปที่คอกม้าในค่ายเพื่อตามหาห่อผ้าของนาง ราชครูเถาก็มาหานางแต่ไม่ได้เจอ
คืนนั้นฝนตกหนัก และถึงแม้ข่าวดีถูกส่งกลับมาแล้ว แต่กองทัพก็ยังไม่สามารถพักผ่อนได้ พวกเขาจัดการสนามรบเพื่อค้นหาผู้บาดเจ็บ และขุดหลุมศพเพื่อฝังทหารที่เสียชีวิตในการสู้รบ
แม้แต่คอกม้าก็ยุ่งมาก ม้าศึกบางตัวก็ถูกฟันบาดเจ็บและบางตัวก็เหยียบของมีคมระหว่างการต่อสู้ หมอรักษาสัตว์ในค่ายทหารมีงานยุ่งพอๆ กับแพทย์ทหาร และไม่แม้แต่จะมีเวลาดื่มน้ำเลย
ฝานฉางอวี้กำลังถามเจ้าหน้าที่ว่าม้าศึกของแม่ทัพอันอยู่ที่ไหน เแต่นางได้ยินเสียงเก่าแก่และคุ้นเคย “มีเศษไม้ติดอยู่ที่กีบม้าตัวนี้ ช่วยเอาคีมมาให้ข้าด้วย”
ฝานฉางอวี้มองดูและดีใจมาก และรีบตะโกนเรียก “ท่านลุงจ้าว!”
ช่างไม้จ้าวกำลังมองดูบาดแผลของม้าศึก เมื่อเขาได้ยินเสียงของฝานฉางอวี้ เขาคิดว่าเขาได้ยินผิด เขามองออกไปด้วยสายตาชราๆ ของเขา และเห็นว่านั่นคือฝานฉางอวี้จริงๆ เขาประหลาดใจอย่างมากและพบว่านางสวมชุดทหาร และสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
เขาสั่งเจ้าหน้าที่ทหารที่ช่วยยกขาม้าขึ้นว่า “ไปเอาคีมมาให้ข้าที”
หลังจากที่เจ้าหน้าที่ทหารออกไปแล้ว เขาก็เรียกให้ฝานฉางอวี้เข้ามาช่วย เจ้าหน้าที่ที่พาฝานฉางอวี้ไปที่คอกม้ากำลังจะปฏิเสธ แต่ฝานฉางอวี้บอกว่านางกับช่างไม้จ้าวมาจากบ้านเกิดเดียวกัน และนางก็ก้าวเข้าไปพูดคุยอย่างอบอุ่น
ช่างไม้จ้าวเกือบหน้าแดงด้วยความโกรธ และถามฝานฉางอวี้ด้วยเสียงต่ำ “ทำไมเจ้าถึงมาเป็นทหาร? หากใครรู้ว่าเจ้าเป็นหญิง เจ้าจะถูกตัดหัว!”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแห้งแล้ว นางก็ปล่อยผมออกแล้วเช็ดมันก่อนที่จะมัดขึ้นอีกครั้ง
นี่คือค่ายทหาร นางสวมชุดทหาร นางไม่สามารถปล่อยผมของนางหรือมวยผมแบบหญิงสาวได้ ดังนั้นนางไม่ได้จงใจแกล้งทำเป็นบุรุษ แต่เพราะจิตวิญญาณที่กล้าหาญหว่างคิ้วของนาง เมื่อมองดูนางจึงดูเหมือนมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าที่ละเอียดอ่อน
เมื่อเห็นว่าช่างไม้จ้าวเข้าใจผิด ฝานฉางอวี้จึงรีบสรุปโดยย่อเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นช่วงนี้
ช่างไม้จ้าวรู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่านางไม่ใช่หญิงที่ปลอมตัวเป็นชายเพื่อเข้าร่วมกองทัพ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาได้ยินว่าอำเภอชิงผิงถูกโจรกวาดล้างและภรรยาของเขาได้รับบาดเจ็บ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง และใช้แขนเสื้อเพื่อซับน้ำตา
หลังจากดูแลอาการบาดเจ็บที่กีบหน้าของม้าแล้ว ทั้งสองก็หาสถานที่พูดคุยกัน
ฝานฉางอวี้ถามว่า “ลุงจ้าวได้รับมอบหมายให้สร้างเขื่อนด้วยเหรอ?”
ช่างไม้จ้าวถอนหายใจ “เดิมทีข้ากำลังสร้างอุปกรณ์ป้องกันอยู่ที่เมืองหลู ต่อมาข้าได้ยินมาว่าเยี่ยนโจวต้องการยืมกองกำลังสองหมื่นนาย กระดูกแก่ๆ เช่นข้าก็ถูกส่งมาที่นี่ด้วย หลังจากเดินป่ามาหลายวันกองทัพก็มาตั้งทัพอยู่ที่นี่ จากนั้นข้าจึงพบว่าจะมีการสร้างเขื่อนขึ้นที่นี่ พวกม้าก็ป่วยตลอดทาง และกีบเท้าของล่อที่แบกก้อนหินมักจะติดอยู่ในก้อนหินเป็นครั้งคราว และพวกมันจะต้องได้รับการดูแลจากแพทย์ ข้ามาที่นี่เพื่อเป็นหมอรักษาสัตว์เป็นหลัก”
ฝานฉางอวี้เคยอยู่ภายใต้การดูแลในส่วนของการขุดดินและหินมาก่อน นางไม่เคยไปที่พื้นที่ไกลจากตัวของค่ายทหารเลย แต่ช่างไม้จ้าวก็ไม่เคยไปที่ค่ายที่นั่น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยพบกันมาก่อน พวกเขากำลังถอนหายใจ
ฝานฉางอวี้นึกถึงเหยียนเจิ้งและถามอีกครั้ง “ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาตั้งแต่ลุงจ้าวเข้าค่ายทหาร มีข่าวเกี่ยวกับเหยียนเจิ้งบ้างหรือไม่?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ช่างไม้จ้าวเหลือบมองฝานฉางอวี้ด้วยความลังเลและพูดว่า “เขาเป็นหนึ่งในทหารที่แต่เดิมให้เยี่ยนโจวยืม ข้าให้คนส่งของทุกสิ่งที่เจ้าฝากให้ข้าไปให้เขาแล้ว เดิมทีข้าคิดว่าเขาเป็นเช่นนั้นกำลังสร้างเขื่อนที่นี่เช่นกัน แต่หลังจากสอบถามมาสองสามวัน ดูเหมือนว่าเขาจะถูกย้ายไปยังเยี่ยนโจว เยี่ยนโจวอยู่ใกล้กับแนวหน้า และพวกเขากำลังต่อสู้กับชาวเป่ยเจวี๋ย มันอันตรายกว่าในเมืองหลูในระดับหนึ่ง”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้หายใจเข้าอย่างเงียบๆ นางก็พูดว่า “ด้วยความสามารถของเขา เขาคงจะสามารถสร้างอนาคตที่ดีสำหรับตัวเขาเองได้”
ช่างไม้จ้าวไม่รู้ว่ามีจดหมายหย่าอยู่ในห่อผ้า เขาจึงยิ้มและพูดว่า “ถ้าเขาประสบความสำเร็จ ก็เป็นโชคของเจ้าเช่นกัน”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ตั้งใจที่จะปิดบังการหย่าของนางกับช่างไม้จ้าวอีกต่อไป นางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ลุงจ้าว เขาและข้าได้หย่ากันอย่างสันติแล้ว”
ช่างไม้จ้าวถือชามหินและดื่มน้ำอุ่นเพื่อป้องกันความหนาวเย็น เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เกือบจะทิ้งชามลง เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยย่นที่หว่างคิ้วแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”
ฝานฉางอวี้พูดตามความเป็นจริง “ตอนแรกมันเป็นการแต่งงานจอมปลอม เพียงเพื่อจัดการกับฝานต้าและรักษาทรัพย์สินของครอบครัว”
ช่างไม้จ้าววางชามน้ำลงและเงียบไปสักพักเพื่อแยกแยะข้อเท็จจริง จากนั้นเขาก็ถอนหายใจและพูดว่า “ยัยหนูฉางอวี้ ข้ามองไปที่เจ้าเด็กเหยียนเจิ้ง และดูเหมือนเขาจะปฏิบัตต่อเจ้าด้วยความจริงใจ คู่รักหนุ่มสาวมักจะมีความคิดตนเอง แต่หากพบกันอีกในอนาคต มันคงจะดีกว่าที่จะพูดคุยกันอีกครั้ง อย่าทิ้งเรื่องราวที่สับสนไว้”
ฝานฉางอวี้จำได้ว่าในวันที่เหยียนเจิ้งจากไป นางไม่มีคำพูดดีๆ กับเขาด้วยซ้ำ และนางรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ ดังนั้นนางจึงหลับตาลง
เจ้าหน้าที่ทหารที่อยู่ด้านนอกได้นำม้าศึกที่บาดเจ็บอีกตัวกลับมาและตะโกนให้ช่างไม้จ้าวไปดู
ฝานฉางอวี้พบห่อผ้าของนางและไปช่วยช่างไม้จ้าว เมื่อนางไม่มีอะไรทำ
ราชครูเถากำลังรออยู่ที่กระโจมทหาร แต่ไม่เห็นฝานฉางอวี้กลับมาเสียที เมื่อเขามาตามหานางด้วยตนเอง เขาเห็นนางกำลังช่วยหมอรักษาสัตว์แก่ๆ ยกขาม้าอยู่ในคอกม้าโดยไม่กลัวสกปรกเลย เวลาเผชิญหน้ากับมันความกระตือรือร้นและความแปลกแยกของนางแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ทันใดนั้นใบหน้าของราชครูเถาก็ดูน่าเกลียดเล็กน้อย เขาต้องการอบรมสั่งสอนยัยหนูคนนี้ แต่นางปฏิเสธที่จะเป็นศิษย์เขา แต่วิสัยทัศน์ของนางแย่มากจนนางต้องการเรียนรู้จากหมอรักษาสัตว์แก่ๆ หรือ?
เขายืนอยู่นอกคอกม้าและกระแอมไอหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม เสียงของคอกม้าและเสียงฟ้าร้องก็ช่วยกลบเสียงกระแอมไอของเขาได้สำเร็จ
เมื่อหมอรักษาสัตว์ดึงหัวธนูออกจากขาม้า จู่ๆ ม้าก็ตกใจไม่น้อย ไม่เพียงแต่เตะหมอรักษาสัตว์เท่านั้น มันยังวิ่งอาละวาดในคอกม้า ทำให้เสาไม้ในคอกล้มล้มลง ทำให้โรงม้าทั้งหมดพังทลายลง เวลาที่ม้าต่างหวาดกลัวมันจะวิ่งออกไปข้างนอกอย่างแตกตื่น และเจ้าหน้าที่ทหารก็ไม่สามารถหยุดพวกมันได้
ฝานฉางอวี้รีบลากช่างไม้จ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงคอกม้าที่พังทลาย เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมอง นางเห็นชายชรายืนอยู่อย่างโง่เขลาที่ประตู และมีม้าจะวิ่งชนเข้ากับเขา นางรีบวิ่งไปจับชายชราออกไปที่โล่งโดยไม่ต้องคิด
หลังจากที่ฝานฉางอวี้วางบุคคลนั้นลง นางก็ปาดฝนออกจากใบหน้าด้วยความลำบากและถามราชครูเถา “ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่”
ช่างไม้จ้าวถามว่า “นี่คือใครหรือ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นี่คือท่านผู้อาวุโสที่ข้าเพิ่งเล่าให้ท่านฟังอย่างไร ผู้อาวุโสที่ข้าพบขณะถูกกักตัวอยู่ที่นี่เพื่อชุดดินขุดก้อนหิน”
ราชครูเถาเกือบจะถูกฝานฉางอวี้อุ้มและวิ่งไป ในขณะนี้ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนและศีรษะของเขามึนงงเล็กน้อย ด้วยความกังวลเรื่องศักดิ์ศรีของเขา เขาจึงแสร้งยุ่งอยู่กับการจัดเสื้อผ้าและไม่อยากคุยกับนาง
เจ้าหน้าที่ฝึกม้าและทหารม้าที่ตื่นตกใจทั้งหมดก็สงบลง และตั้งกระโจมทหารไว้ใกล้ๆ เพื่อรักษาผู้บาดเจ็บชั่วคราว
ฝานฉางอวี้จะไปชวนช่างไม้จ้าวและราชครูเถาให้ไปหลบฝน แต่เมื่อเขาแตะแขนของช่างไม้จ้าว เขาก็ร้อง “โอ๊ย”
ฝานฉางอวี้รีบถาม “เมื่อครู่ท่านได้รับบาดเจ็บเพราะข้าหรือเปล่า?”
ช่างไม้จ้าวโบกมือ “กระดูกผุๆ ของข้าไม่มีประโยชน์ ตรงข้อต่อมักได้รับบาดเจ็บแค่สัมผัสนิดหน่อย”
ฝานฉางอวี้รู้ว่านางคงรีบดึงเขาอย่างแรง ทำให้ข้อต่อของชายชราเคลื่อน นางรู้สึกผิดและหาเก้าอี้ให้ช่างไม้จ้าวนั่งลงหลังจากเข้าไปในกระโจมทหาร
หมอรักษาสัตว์ที่ถูกม้าเตะได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ทหาร เขานอนอยู่ในกระโจมทหารเพื่อจัดกระดูกของเขา เขากรีดร้องอย่างน่าสมเพช ฝานฉางอวี้เห็นว่าต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่เขาจะได้พันแผลได้ นางจึงเทน้ำร้อนลงในอ่างบิดผ้าและวางไว้บนแขนของช่างไม้จ้าวก่อน
ราชครูเถาเข้ามาในกระโจมและยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน ดูฝานฉางอวี้ยุ่งอยู่กับการดูแลช่างไม้จ้าว แต่ตัวเขาถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตามลำพังโดยไม่ได้รับการปฏิบัติเหมือนช่างไม้จ้าวเลย และเขาก็ไม่พอใจมากจนหนวดเคราขดลงมาจากมุมปาก
เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับช่างไม้จ้าวแล้วพูดว่า “โอ๊ย” แต่เสียงของเขายังคงถูกบดบังจากหมอรักษาสัตว์ที่ถูกม้าเตะ
ฝานฉางอวี้ยุ่งจนหัวหมุน แต่เมื่อนางได้ยินเสียง นางก็หันกลับมาแล้วถามว่า “ท่านเป็นอะไรไป”
ราชครูเถาหลับตาลงแล้วพูดว่า “ข้าปวดศีรษะ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “คงจะเป็นเพราะลมและความหนาวเย็นที่เกิดจากฝน”
นางหันกลับมาและขอให้แพทย์ทหารตรวจชีพจรและสั่งยาให้เขา
ทหารองครักษ์ที่มากับราชครูเถารู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาและไม่กล้าปล่อยให้เกิดความผิดพลาด พวกเขารีบบอกว่าจะพาเขากลับไปที่กระโจมหลักและให้แพทย์ทหารรักษาเขา อย่างไรก็ตามราชครูเถาปฏิเสธที่จะออกไป
ดังนั้นแพทย์ทหารจึงต้องไปตรวจชีพจรของราชครูเถา เขาพบว่าชายชราหัวรั้นมีไข้ จึงรีบบอกให้ทหารกลับไปเอายาแก้หวัดมาต้มสักห่อ
มีคนไม่เพียงพอที่จะต้มยา ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงริเริ่มช่วยช่างไม้จ้าวและราชครูเถาต้มยา
เนื่องจากราชครูเถาปฏิเสธที่จะกลับไปยังกระโจมทหารที่แม่ทัพมอบหมายให้เขา เขาจึงต้องเบียดเข้าไปในกระโจมทหารที่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นว่าเขาและช่างไม้จ้าว ต่างก็เป็นชายชราเหมือนกัน ทหารจึงจัดเตียงไว้ให้พวกเขาใกล้ๆ กัน
ช่างไม้จ้าวเป็นคนชวนคุยอย่างใจดี แต่ราชครูเถามีอาการปวดหัวและมีไข้ และอารมณ์ของเขาก็เอาแน่เอานอนไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ ช่างไม้จ้าวเริ่มคุยกับเขา แต่เขาไม่สนใจเขา
เมื่อฝานฉางอวี้ไปต้มยา เขาที่ทนต่ออาการปวดศีรษะและพูดว่า “ต้มยาให้ข้าก่อน!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าชายชราเป็นเหมือนเด็กที่ต่อสู้เพื่อลำดับความสำคัญในเรื่องดังกล่าว นางพูดอย่างช่วยไม่ได้ “หม้อสองใบต้มพร้อมกัน ไม่มีลำดับความสำคัญ”
จากนั้นราชครูเถาก็เงียบไป
ช่างไม้จ้าวไม่ทราบถึงความเป็นปรปักษ์ที่อธิบายไม่ได้ของราชครูเถาที่มีต่อเขา และยังพูดคุยกับเขา “โชคดีของยัยหนูฉางอวี้ แม้จะอยู่ในกองทัพแต่ก็ยังสามารถพบนักปราชญ์เช่นท่านได้ และเป็นเพราะท่านเต็มใจที่จะมีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนี้ด้วยเช่นกัน”
หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ราชครูเถาก็รู้สึกสบายใจขึ้นและถามว่า “ท่านเป็นอะไรกับยัยหนูคนนั้น?”
ช่างไม้จ้าวกล่าวว่า “เราเป็นเพื่อนบ้านกันมากว่าสิบปีแล้ว ข้าเฝ้าดูเด็กนั่นเติบโตขึ้น เช่นเดียวกับหลานสาวของข้า”
ทันใดนั้น ราชครูเถาก็รู้สึกว่าชายชราที่ดูช่างพูดมากคนนี้กำลังแสดงความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับยัยหนูคนนั้นอย่างเงียบๆ เพื่อให้เขาดู? เมื่อนึกถึงความล้มเหลวในการรับลูกศิษย์ เขาก็หงุดหงิดและเงียบไป
ขณะที่เขาพูด ช่างไม้จ้าวก็ถอนหายใจอีกครั้ง “ช่างเป็นยัยหนูที่วิเศษจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ชีวิตของนางช่างน่าสังเวชมาก นางสูญเสียพ่อแม่และหย่าร้างกับสามีที่แต่งเข้ามาในครอบครัว ตอนนี้น้องสาวของนางก็ถูกใครก็ไม่รู้ลักพาตัวไป……”
เดิมทีราชครูเถาคิดว่าฝานฉางอวี้เข้มแข็งมากกว่าคนอื่นๆ หลังจากได้ยินช่างไม้จ้าว เล่าให้ฟังเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตของนาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารนางมากขึ้นเล็กน้อย และความโกรธที่นางปฏิเสธที่จะเป็นศิษย์ของเขาก็บรรเทาลงเล็กน้อย โดยพูดว่า “ข้ามีศิษย์ผู้หนึ่งรับราชการอยู่ในกองทัพ เขาถือได้ว่าเป็นบุตรของข้าครึ่งหนึ่ง หากยัยหนูนั่นไม่สามารถหาสามีที่ดีได้ในอนาคต ข้าจะขอให้เด็กสารเลวนั้นหาคนหนุ่มอนาคตไกลมีความสามารถมาแต่งงานกับนางเอง”
เมื่อช่างไม้จ้าวได้ยินว่าชายชราเต็มใจที่จะดูแลเรื่องสำคัญในชีวิตของฝานฉางอวี้ เขาก็รู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเขาคือผู้ค้ำจุนของฝานฉางอวี้ หลังจากขอบคุณเขาแล้ว ทั้งสองก็เป็นกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อปราศจากอคติเล็กๆ น้อยๆ นั้น ราชครูเถารู้สึกว่าถึงแม้หมอรักษาสัตว์ผู้นี้จะไม่รู้จักคำพูดเสียเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังเป็นคนรอบรู้ เมื่อได้ฟังเขาพูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาในฐานะหมอรักษาสัตว์และช่างไม้มาตลอดชีวิตของเขา เขาก็รู้สึกสนใจอย่างมากเช่นกัน
เมื่อฝานฉางอวี้กลับมาจากต้มยา นางเห็นว่าทั้งสองคนดูเหมือนจะรู้จักกันมาเป็นเวลานานและกำลังพูดคุยกันเป็นอย่างดี ซึ่งทำให้นางสับสนเป็นอย่างยิ่ง
นางไม่รู้ตัวเลยว่า พวกเขาได้เตรียมสามีที่ ‘อนาคตไกลมีความสามารถ’ ไว้ให้นางแล้ว
ในช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น รายงานการรบแห่งชัยชนะที่เมืองหลูก็ถูกส่งไปที่ค่ายของกองทัพเยี่ยนโจว เยี่ยนโจวได้ซุ่มโจมตีกองทัพฉงโจวในช่องเขาอีเซียน และได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ขวัญกำลังใจของกองทัพก็เพิ่มขึ้นอย่างมากและทั้งกองทัพก็เต็มไปด้วยความสุข
แต่เพียงเพราะฝนฤดูใบไม้ผลิทำให้เกิดโคลนถล่ม และตอนนี้กองทัพที่เหลือของเยี่ยนโจวก็ติดอยู่ในภูเขา หลังจากที่ฉางซิ่นอ๋องรู้ว่าเมืองหลูพ่ายแพ้และการยืมกองทหารของเยี่ยนโจวเป็นอุบาย เขาจึงนำทหารที่เหลือของฉงโจวไปล้อมหุบเขาอีเซียน โดยขู่ว่าจะดักจับกองทัพเยี่ยนโจวและอู่อันโหวบนภูเขา
หลังจากที่หัวหน้าค่ายได้รับข่าวที่หน่วยสอดแนมนำกลับมา เขาก็รีบเรียกผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดเพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีบรรเทาการปิดล้อม
ทหารสองหมื่นนายที่มาสร้างเขื่อนล้วนเป็นทหารใหม่ซึ่งแทบไม่มีประสบการณ์การต่อสู้เลย พวกเขารีบร้อนเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของกองทัพฉงโจวเมื่อคืนก่อน และหน่วยสอดแนมสามคนก็หลบหนีไปได้
หากพวกเขารีบไปที่หุบเขาอีเซียนเพื่อช่วยเหลือผู้คน และเนื่องจากฝนที่เพิ่งตกและมีโคลนถล่มบนภูเขา ภูมิประเทศมีความซับซ้อน หากพวกเขาบังเอิญเข้าไปในกับดักที่กองทัพฉงโจวกำหนดไว้ กองทัพทั้งหมดอาจถูกทำลายล้าง
เมื่อทุกคนสับสนว่าจะทำอย่างไร ราชครูเถาซึ่งฟื้นตัวจากความหนาวเย็นจากไข้ได้ลากร่างกายที่ป่วยของเขาเข้าไปในกระโจมหลักของกองทัพ และเสนอแผนการ ‘ล้อมเว่ยช่วยจ้าว’ [1]
เขากล่าวว่า “นำกำลังหลักของกองทหารสองหมื่นนายที่รวมตัวอยู่ที่ปากแม่น้ำมุ่งหน้าสู่ฉงโจว ล้อมไว้แต่ไม่ต้องโจมตี อย่ากลัวความเชื่อที่ว่าฉางซิ่นอ๋องจะไม่หันกลับมาปกป้องรังของตน เพราะท้ายที่สุดฉงโจวจะไม่เหลืออะไรเลย แม้ว่าเขาจะขึ้นไปบนภูเขาและสังหารกองทัพเยี่ยนโจว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น”
แม่ทัพกล่าวอย่างมีความสุข “นี่เป็นแผนที่ยอดเยี่ยม! ข้าน้อยจะสั่งจัดกระบวนทัพทันที!”
ราชครูเถายังไม่หายจากไข้ เขาไออย่างแหบแห้งอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสริม “กองทัพของเยี่ยนโจวที่เหลือที่ติดอยู่ในภูเขา คงมีอาหารและหญ้าม้าเหลือน้อยมาก เราต้องส่งคนไปส่งเสบียง”
เยี่ยนโจวต่อสู้ภาคสนามกับฉงโจวและไม่ได้นำเสบียงติดไปมากนัก และบังเอิญพวกเขาติดอยู่ในโคลนถล่มหลังจากได้รับชัยชนะ ทำให้ฉงโจวคว้าโอกาสอีกครั้ง
เมื่อได้ยินประเด็นดังกล่าวจากราชครูเถา เขาก็รีบพูดว่า “สิ่งที่ท่านราชครูกล่าวนั้นถูกต้อง! เพียงแต่ว่าการขนส่งเสบียงมีขบวนใหญ่เกินไป ไม่มีการรับประกันว่าหน่วยสอดแนมของฉงโจวจะไม่สังเกตเห็น ตอนนี้เราควรจัดสรรทหารจำนวนหนึ่งพันนายเพื่อส่งเสบียงฉุกเฉิน”
คำสั่งให้ระดมกำลังทหารและขนส่งเสบียงอาหารออกมาอย่างรวดเร็ว และกองทัพก็รวบรวมสิ่งของและเตรียมพร้อมที่จะแตกค่าย
ช่างไม้จ้าวต้องไปกับกองทัพล้อมฉงโจว เดิมทีฝานฉางอวี้ต้องการไปกับเขา แต่หนึ่งนางเป็นสตรี และสองยังมีผู้ลี้ภัยบางส่วนที่รอดชีวิตซึ่งอยู่ที่นี่ชั่วคราว หากพวกเขายังคงติดตามกองทัพต่อไป มันจะขัดต่อกฎเกณฑ์ทางทหาร
นางสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสามคน แต่แม่ทัพทำได้เพียงให้ค่าหัวแก่นางเท่านั้น แต่ไม่สามารถให้ตำแหน่งทางทหารหรืออะไรทำนองนั้นแก่นางได้
แต่นางก็สามารถเดินทางไปเพียงลำพังได้ แต่ตอนนี้ฝานฉางอวี้รู้สึกลังเลเล็กน้อย ฉางซิ่นอ๋องนำกองทหารของเขาไปที่ภูเขาเพื่อล้อมอู่อันโหว ฉงโจวจะต้องป้องกันอย่างแน่นหนา นางคงไม่สามารถเข้าไปในเมืองเพื่อตามหาฉางหนิงได้
ช่างไม้จ้าวกล่าวว่าเหยียนเจิ้งดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในพันคนที่กองทัพเยี่ยนโจวยืมตัวมา หลังจากการสู้รบ เกิดโคลนถล่มบนภูเขาเนื่องจากฝนตกหนัก ไม่รู้ว่าเหยียนเจิ้งตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่
นางควรไปที่หุบเขาอีเซียนเพื่อตามหาเหยียนเจิ้งก่อนหรือไม่?
เมื่อราชครูเถากลับมา เขาเห็นฝานฉางอวี้ยืนอยู่นอกกระโจมจึงถามนางว่า “ยัยหนู ข้าอยากจะร่วมทัพไปส่งเสบียงให้กับกองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขา เจ้าอยากไปกับข้าไหม”
ฝานฉางอวี้เพิ่งรู้ในช่วงสองวันที่ผ่านมาว่าแซ่ของชายชราแปลกๆ นี้คือแซ่เถา และเนื่องจากเขามีความสามารถและความรู้อย่างแท้จริง ดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นเจ้าหน้าที่ในกองทัพ แม้แต่แม่ทัพก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยความสุภาพ
นางมองไปที่ใบหน้าที่มีรอยย่นของราชครูเถา แล้วคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง และในที่สุดก็พยักหน้า
ไม่สำคัญว่านางจะได้พบเหยียนเจิ้งอีกครั้งหรือไม่ ถ้าเขาตาย นางก็จะฝังเขาและสร้างป้ายจารึกให้เขา
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เหลือคนในครอบครัวอีกแล้ว พวกเขาพบกันและกลายเป็นสามีภรรยากันในนามเพียงไม่กี่เดือน แต่จากนี้ไปนางจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้เขาในช่วงปีใหม่และทุกเทศกาล
แต่หากเขายังมีชีวิตอยู่ คงไม่สายเกินไปที่พวกเขาจะไม่แยกจากกันอีกจนแก่เฒ่า
กองทัพขนส่งเสบียงอาหารต้องออกเดินทางก่อน และช่างไม้จ้าวก็มาลาพวกเขา แต่สิ่งที่ทำให้ฝานฉางอวี้สับสนคือช่างไม้จ้าวกล่าวคำอำลากับชายชรามากกว่าพูดกับตัวนางเองเสียอีก
เพื่อหลีกเลี่ยงหน่วยสอดแนมของกองทัพฉงโจว กองทัพส่งเสบียงจึงต้องอ้อมไปบนภูเขา ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังพบกับหน่วยสอดแนมหลายกลุ่ม โชคดีที่มีพลธนูติดตามพวกเขามาด้วยและสังหารพวกเขา เพื่อป้องกันไม่ให้หน่วยสอดแนมของกองทัพฉงโจวสังเกตเห็นข่าวการเดินขบวนเร็วเกินไป
ฝานฉางอวี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่ทหารเกณฑ์ใหม่เหล่านี้ เนื่องจากนางสังหารหน่วยสอดแนมฉงโจวสามคน บางครั้งนางจะได้รับคำเชิญให้ไปกับพวกเขาเมื่อพวกเขาไล่ล่าหน่วยสอดแนม
นางใช้ธนูไม่เก่ง เมื่อนางเรียนรู้จากพลธนู นางแข็งแกร่งพอที่จะหักธนูได้ แต่ระดับความแม่นยำของนางแย่มาก โดยสามารถหยิบหินจากพื้นและปาไปยังแม่นยำกว่า
ฝานฉางอวี้กลัวที่จะสิ้นเปลืองอาวุธ ดังนั้นนางจึงหยุดเรียน หลังจากเห็นพลธนูยิงกระต่ายเพื่อใช้เป็นอาหารค่ำ นางก็กลายเป็นคนโลภเล็กน้อยและยกย่องความกล้าหาญของเขา
ทหารอาวุโสทั้งหมดหัวเราะและพูดว่า “แม่นางฝาน เจ้าไม่เคยเห็นท่านโหวของเรายิงธนูมาก่อน ทักษะการยิงธนูของท่านโหวน่าทึ่งมาก เขาไม่เพียงแต่ยิงกระต่ายได้เท่านั้น แต่ยังสามารถยิงใบหลิวได้ภายในระยะร้อยก้าว”
ฝานฉางอวี้เคยได้ยินเรื่องร้อยก้าวเจาะต้นหลิว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินเรื่องนี้ ใบหลิวเรียวมาก เขาจะยิงมันจากระยะร้อยก้าวได้อย่างไร
นางตกใจมาก แต่ภาพลักษณ์ของอู่อันโหว ผู้เก่งกาจในการพิชิตและต่อสู้ที่อยู่ในใจนางยิ่งสูงกว่าเดิม
หลังจากเดินทางมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว ในที่สุดก็มาถึงหุบเขาอีเซียน ฉางซิ่นอ๋องคงทราบข่าวว่ากองทหารสองหมื่นนายกำลังจะปิดล้อมฉงโจว ทหารและม้าที่เฝ้าภูเขาจึงถอยออกไปเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะเหลือไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าทหารนับพันที่มาส่งเสบียงอาหารจะสามารถรับมือได้
หากต้องการส่งเสบียงอาหารขึ้นไปบนภูเขา สำหรับแผนนี้ทำได้เพียงอาศัยความร่วมมือกันจากทั้งภายในและภายนอก จับกองทัพฉงโจวอย่างกะทันหัน แล้วบุกเข้าไป
แต่กองกำลังของพวกเขาอ่อนแอ และยังไม่รู้ว่าพวกเขาจะสามารถต้านทานได้หรือไม่จนกว่าผู้คนบนภูเขาจะค้นพบพวกเขาและร่วมมือกัน
เมื่อราชครูเถาและแม่ทัพหนุ่มที่เป็นผู้นำกองทัพต่างไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร พวกเขาก็ได้พบกับกำลังเสริมจากเยี่ยนโจว กองทัพทั้งสองรวมตัวกันรวมแล้วมีทหารสองถึงสามพันคน พวกเขารีบเร่งบุกขึ้นไปด้วยแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่จากทางสายหลักที่ตีนเขา ซึ่งมีกองทัพฉงโจวคอยเฝ้าอยู่
แน่นอนว่าการเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจของกองทัพเยี่ยนโจวที่เหลืออยู่บนภูเขา พวกเขาร่วมมือกับกำลังเสริมทันทีเพื่อโจมตีกองทัพฉงโจวจากด้านใน ในไม่ช้าพวกเขาก็บุกเข้าไปในภูเขา และอาหารทั้งหมด หญ้า และยารักษาโรคบางส่วน ก็ถูกส่งขึ้นไปบนภูเขา
กำลังเสริมที่ส่งเสบียงไม่ได้ตามพวกเขาขึ้นไปบนภูเขา เมื่อกองทหารที่เหลือบนภูเขาขนของเสร็จแล้ว กองทัพฉงโจวที่เฝ้าจุดอื่นก็รีบถอยออกไป พวกเขาถอยกลับอีกครั้งและเข้าไปในป่าทึบซ่อนตัวอยู่กับกองทัพฉงโจว จุดประสงค์คือเมื่อกองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขาด้านหลังโจมตีภูเขา พวกเขาสามารถตอบโต้จากภายนอกได้
เดิมทีฝานฉางอวี้เฝ้าดูการต่อสู้อยู่กับราชครูเถา เมื่อเห็นว่าการขนเสบียงขึ้นไปบนภูเขานั้นช้าแค่ไหน ฝานฉางอวี้ก็เริ่มวิตกกังวลและอดไม่ได้ที่เคลื่อนตัวไปขนพวกมันด้วยเช่นกัน หลังจากถือถุงอาหารขนาดใหญ่และเล็กขึ้นไปบนภูเขาเรียบร้อย เมื่อนางจะลงไปก็พบว่าเส้นทางออกถูกปิดกั้นอีกครั้ง นางและทหารคนอื่นๆ ที่ขนอาหารขึ้นภูเขาจึงสามารถอยู่ได้เฉพาะบนภูเขาเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ไม่ท้อแท้ เดิมทีนางวางแผนที่จะมาส่งเสบียง ก็เพื่อที่นางจะได้สอบถามเกี่ยวกับข่าวของเหยียนเจิ้ง
ทหารของเยี่ยนโจวที่ติดอยู่ในภูเขาไม่ได้กินอะไรเป็นเวลาสองวัน ตอนนี้เป็นแรกเริ่มของฤดูใบไม้ผลิ มีผักป่าไม่มากที่เติบโตบนภูเขา พวกเขาจึงต้องอาศัยการล่าสัตว์มาต้มน้ำแกง
เมื่อข้าวสุกแล้ว เหล่าทหารก็เริ่มปรุงอาหารอย่างจริงจังทันที
สถานการณ์ในค่ายผู้ป่วยยังไม่ค่อยดีนัก ทหารหลายคนมีไข้สูงเนื่องจากติดอยู่ในสายฝน แต่แพทย์ทหารนำยามาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ยังมีผู้ได้รับบาดเจ็บจากสงครามและโคลนถล่มอีกด้วย ไม่มียาห้ามเลือด มีเพียงผ้าคาดเอวที่ฉีกแล้วพันรอบแผล และนอนรวมกันอยู่ในกระโจมของทหารที่บาดเจ็บ
เมื่อยาพร้อมแล้ว แพทย์ทหารจึงรีบสั่งยาต้มให้กับทหารที่ได้รับบาดเจ็บ
ฝานฉางอวี้ทนไม่ได้ที่จะเห็นสภาพที่น่าสังเวชของทหารที่ได้รับบาดเจ็บเหล่านี้ พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นบิดาของใคร เป็นบุตรชายของใคร หรือเป็นสามีของใคร หรือพวกเขาจะสามารถกลับมามีชีวิตได้อีกครั้งหรือไม่
นางเคยดูแลฉางหนิงและเหยียนเจิ้งมาก่อน ดังนั้นนางจึงมีประสบการณ์ด้านการต้มยามาบ้าง เมื่อเห็นว่าแพทย์ทหารยุ่งเกินไป นางจึงอาสาช่วยต้มยา
หลังจากที่แพทย์ทหารได้รับยาแล้ว เขาก็มอบให้เซี่ยเจิงทันที นับตั้งแต่พวกเขาเผชิญกับโคลนถล่มเมื่อสองวันก่อน พวกเขาก็ติดอยู่บนภูเขา และกองทัพฉงโจวที่ส่งเสียงโห่ร้องให้โจมตีโต้กลับได้ปิดทางลงจากภูเขา เซี่ยเจิงแทบจะไม่ได้หลับเลยและได้กำหนดกลยุทธ์ร่วมกับกงซุนหยินเพื่อป้องกันศัตรู
อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขารุนแรงมาก แต่เนื่องจากการขาดแคลนยา จึงไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา และเขายังให้แพทย์ทหารใช้ยากับทหารที่บาดเจ็บสาหัสก่อน
สุขภาพของฉางหนิงก็ดีขึ้นเช่นกัน หลังจากกินยาในวันนั้น ไข้ของนางก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
สัตว์ที่ทหารล่ามาได้นั้นไม่มีเกลือหรือเครื่องปรุงรสอื่นๆ จึงทำให้น้ำแกงของมันมีกลิ่นคาวรุนแรง หลังจากดมกลิ่นแล้วนางก็อาเจียนและกินไม่ได้เลย เซี่ยเจิงจึงให้คนทำเนื้อย่างให้นาง และนางก็กินเพียงเล็กน้อยอย่างไม่เต็มใจ
กงซุนหยินรู้ว่าเซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บและไม่สะดวกที่จะดูแลฉางหนิง บางครั้งกองทหารของเขาจะมาหารือเรื่องต่างๆ ที่กระโจมของเขา ดังนั้นเขาจึงพาเด็กคนนั้นไปที่พักของเขาเพื่อให้ทหารช่วยดูแล
ในขณะนี้ แพทย์ทหารไปบอกให้เซี่ยเจิงเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขา หลังจากที่รู้ว่าทหารมีอาหารและยาเพียงพอแล้ว อาการวิงเวียนศีรษะที่เกิดจากการสูญเสียเลือดมากเกินไปและความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนเป็นเวลาสองวันก็เกิดขึ้น เซี่ยเจิงรู้สึกว่าเขาคงจะหลับสนิทถ้าเขาหลับตาลงจึงยกมือขึ้นกดหน้าผากของเขา ดวงตาของเขาแดงก่ำและพูดว่า “ข้าทนได้ ข้าจะให้ยาแก่ทหารด้านล่างก่อน มีคนมากเกินไปในกระโจมของทหารที่บาดเจ็บ ดังนั้นเราเคลื่อนย้ายทหารบางส่วนไปยังกระโจมหลักก่อน”
บนภูเขามีกระโจมทหารไม่เพียงพอ ทหารจำนวนมากตัดกิ่งไม้ในบริเวณนั้นและสร้างเป็นที่บังฝนชั่วคราว
แพทย์ทหารกังวลเกี่ยวกับสุขภาพของเซี่ยเจิงและรีบพูดว่า “ท่านโหว ตอนนี้ยาสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บเพียงพอแล้ว สุขภาพของท่านคือสิ่งสำคัญ……”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้นมองแพทย์ทหารคนนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาและเหนื่อยล้า เขาก้มศีรษะลงและคำพูดโน้มน้าวใจทั้งหมดก็ถูกปิดกั้นอยู่ในลำคอ
เขารู้อยู่แก่ใจว่าแม้ว่าท่านโหวของพวกเขาจะมีชื่อเสียงที่เลวร้าย แต่เขาก็รักทหารของเขามาก เขาถอนหายใจและออกจากกระโจมทหาร โดยคิดว่าเขาจะต้องขอให้ท่านกงซุนโน้มน้าวท่านโหว
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ กงซุนหยินเพียงขอให้ย้ายทหารที่บาดเจ็บไปยังกระโจมหลักหลังจากพันแผลเสร็จแล้วเท่านั้น
แพทย์ทหารปฏิบัติตามคำแนะนำด้วยความสับสน แล้วตระหนักว่ากงซุนหยินกำลังคิดว่าเมื่อเซี่ยเจิงเห็นทหารที่บาดเจ็บเหล่านั้นลดลง เขาจะเชื่อว่ายาจะเพียงพอ
เซี่ยเจิงหมดแรงมาก หลังจากที่แพทย์ทหารจากไป เขาก็ยกมือขึ้นและต้องการถูหน้าผากที่ปวดร้าวต่อไป แต่เขาทนความเหนื่อยล้าไม่ได้และผล็อยหลับไป ทหารที่บาดเจ็บก็ถูกย้ายเข้าไปในกระโจมหลัก และเขาก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว
ทหารวางเตียงทหารธรรมดาชั่วคราวหลายเตียงที่ทำจากกิ่งไม้ไว้ในกระโจมหลัก และบอกให้เซี่ยเจิงพักบนเตียงทหารที่ว่างสักพักหนึ่ง
เซี่ยเจิงพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเขานั่งอยู่ในที่นั่งหลัก และดึงดูดทหารที่ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากให้มองมาที่เขา
เขาได้รับบาดเจ็บที่หน้าอก การสวมชุดเกราะทหารจะกดทับแผลได้ จึงสวมเสื้อคลุมเพียงตัวเดียว
ทหารที่ได้รับบาดเจ็บส่วนใหญ่ที่เข้ามาในกระโจมเป็นทหารระดับล่าง พวกเขาแทบไม่เคยเห็นเซี่ยเจิงอย่างใกล้ชิด พวกเขาถูกย้ายไปยังกระโจมทหารที่นี่ด้วยความงุนงง เขาคิดว่าเซี่ยเจิงเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บเช่นกันและถูกย้ายมาที่นี่
เนื่องจากเซี่ยเจิงให้ยืมกระโจมหลักแก่ทหารที่ได้รับบาดเจ็บเหล่านี้เพื่อพักฟื้น โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่อยากให้พวกเขานอนลงด้วยความกลัวที่อยู่ภายใต้จมูกของเขา เขาบอกทหารว่าอย่าเปิดเผยตัวตนของเขา และจากนั้นเขาก็นอนลงบ้าง
พวกทหารกลัวว่าเขาจะเป็นหวัด แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะสวมเสื้อคลุมหนาๆ ให้เขา หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว พวกเขาจึงหาชุดทหารที่ขาดๆ มาสวมให้เขา
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ต้มยาเสร็จ นางรู้ว่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บกลุ่มหนึ่งถูกส่งไปที่อื่น จึงมาส่งยาให้ทหารแต่ละคน นางเป็นหญิงสาวคนหนึ่งและพวกเขาก็เขินอายเล็กน้อยและกระซิบอย่างแผ่วเบาว่าขอบคุณ
ทหารที่เฝ้าเซี่ยเจิง เมื่อเขามองออกไปข้างนอก และเมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้ ดวงตาของเขาก็ใหญ่เท่ากับระฆังทองแดง
หากเขาจำไม่ผิด นี่คือหญิงสาวที่ท่านโหวของพวกเขาไปบุกที่ถ้ำโจรในเขตอำเภอชิงผิงเมื่อไม่นานนี้ใช่ไหม?
นางมาปรากฏตัวที่นี่โดยสวมชุดทหารจี้โจวได้อย่างไร
ทันใดนั้นทหารก็นึกถึงเรื่องราวที่น่าสะเทือนใจเกี่ยวกับการตามหาสามีที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ เขามองไปที่เซี่ยเจิงที่กำลังหลับลึก และจากนั้นก็มองไปที่ฝานฉางอวี้ที่ยังคงส่งยาอยู่ เขาลังเลว่าจะปลุกท่านโหวของเขาดีหรือไม่
หลังจากที่เขาต่อสู้กับตัวเองป็นเวลานาน ฝานฉางอวี้ก็ยื่นชามยาให้เขา
เซี่ยเจิงคิดว่าแสงสว่างเกินไป เขาจึงนอนหันหน้าเข้าด้านใน และใบหน้าส่วนใหญ่ก็ถูกฝังอยู่ในเงามืด ฝานฉางอวี้จำเขาไม่ได้อยู่ชั่วขณะหนึ่ง เพียงแต่เห็นว่าเสื้อผ้าของเขาโชกไปด้วยเลือดไปครึ่งหนึ่ง และผ้าที่พันแผลรอบตัวเขาก็เปื้อนเลือดด้วย สีแดงมากมายและดูเหมือนว่าเขาจะหมดสติไปแล้ว
นางขมวดคิ้วและตะโกนออกไปข้างนอกกระโจม “ท่านแพทย์ทหาร บาดแผลของชายคนนี้ดูเหมือนจะปริออกและจำเป็นต้องพันแผลอีกครั้ง”
เกือบจะทันทีที่เขาได้ยินเสียงของนาง เซี่ยเจิงก็เปิดเปลือกตาของเขาขึ้นมา
ฝานฉางอวี้กำลังจะช่วยคนที่บาดเจ็บสาหัสตรงหน้าปรับท่าทางของเขา เมื่อหันไปข้างเตียง นางก็พบกับดวงตาของเซี่ยเจิงโดยไม่คาดคิด เห็นได้ชัดว่านางตกตะลึง และนางก็พูดอย่างไม่มั่นใจ “เหยียนเจิ้ง”
ทันทีที่นางเอ่ยชื่อของเขา และเห็นร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด ปลายจมูกของฝานฉางอวี้ก็รู้สึกแสบทันที
ปรากฎว่าเขาเกือบตายที่นี่จริงๆ
เซี่ยเจิงมองนางโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ คิ้วของเขาขมวดโดยไม่รู้ตัว แต่คนอื่นๆ ไม่สังเกตเห็นอะไรเลย มีเพียงคนที่รู้จักเขาดีเท่านั้นที่รู้ว่าเขาสับสน
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ทหารก็เคลื่อนตัวห่างออกไปเล็กน้อยอย่างเงียบๆ
ทหารที่ได้รับบาดเจ็บคนอื่นๆ คิดว่าฝานฉางอวี้พบสามีของนางที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ และพวกเขาก็จ้องมองอย่างอิจฉา
เซี่ยเจิงมองไปที่ฝานฉางอวี้เป็นเวลานาน และดูเหมือนจะยืนยันว่านางอยู่ที่นี่จริงๆ เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เจ้ามาที่นี่ทำไม เจ้ามาทำอะไรที่นี่”
เขาไม่ได้นอนมาสองคืนแล้วและเสียงของเขาก็แหบเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้ไม่เคยคิดว่านางจะได้เห็นเซี่ยเจิงอีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ นางมองดูคราบเลือดบนร่างกายของเขา ดวงตาของนางร้อนผ่าวอย่างอธิบายไม่ได้ และนางก็พูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเจ้า”
นี่คือความจริง นางรู้ว่าเขาอยู่ในกองทัพเยี่ยนโจวด้วย และนางกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา นางจึงตามกองทัพมาส่งเสบียงอาหาร
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินสิ่งนี้ รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงเล็กน้อย และจู่ๆ ดูเหมือนว่าหัวใจของเขาจะถูกตะขอเกี่ยวแน่น และเกิดอาการคันอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีบางอย่างต้องการอยู่ในก้อนเนื้อและเลือดนั้น ดวงตาสีเข้มของเขามองไปที่ฝานฉางอวี้ครู่หนึ่ง “ตามหาข้าหรือ?”
ฝานฉางอวี้ถอดผ้าพันแผลออกแล้ว และมองดูบาดแผลที่น่าสยดสยองผสมกับน้ำยาสมุนไพรและเลือดแห้งสีดำที่ทอดยาวไปทั่วหน้าอกของเขา ดวงตาของนางแดงขึ้น และนางก็ไม่สนใจที่จะตอบคำถามของเขา นางเม้มริมฝีปาก แล้วถามเขาอย่างเสียใจ “ทำไมถึงบาดเจ็บแบบนี้”
อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขานั้นน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่นางแบกเขากลับมาบ้าน
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเจิงเห็นแววตาของนาง ราวกับแสงยามเช้าที่ส่องประกายในป่าเขาที่มีหมอกหลังฝนตก อบอุ่น อ่อนโยน สดใส และน่าสงสาร
ตะขอที่หัวใจของเขารัดแน่น มันเจ็บและคันราวกับว่าบาดแผลกำลังงอกขึ้นมาใหม่ เขาขยับปลายนิ้วของเขาโดยไม่รู้ตัว เขามองไปทางอื่นแล้วพูดว่า “บาดแผลดูน่ากลัว แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น ไม่ถึงอวัยวะภายใน แค่นอนพักไม่กี่วันก็เกือบหายแล้ว”
แน่นอนว่าฝานฉางอวี้ไม่เชื่อคำพูดของเขา นางมองดูใบหน้าสีซีดของเขาที่ยังเปื้อนเลือด และจู่ๆ ก็รู้สึกเศร้าและพูดว่า “ไม่ต้องเข้าร่วมกองทัพแล้ว กลับไปกับข้า ข้าจะเชือดหมูเลี้ยงดูเจ้าเอง”
กงซุนหยินและแพทย์ทหารเพิ่งเดินเข้ามาในกระโจมและกำลังจะยกม่านขึ้น เมื่อพวกเขาได้ยินประโยคนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดชะงักชั่วคราว
[1] ล้อมเว่ยช่วยจ้าว - กลยุทธ์ที่มีหมายถึงการที่ศัตรูรวบรวมกำลังทหารและไพร่พลไว้เป็นจุดศูนย์กลาง ทำให้เกิดกำลังและความเข้มแข็งเพิ่มมากขึ้น ควรที่จะใช้กลยุทธ์ในการดึงแยกศัตรูให้แตกออกจากกัน เพื่อให้กำลังไพร่พลทหารกระจัดกระจาย คอยระแวดระวังมีความห่วงหน้าพะวงหลังแล้วจึงบุกเข้าโจมตี