บทที่ 73
แพทย์ทหารเคยคุยกับฝานฉางอวี้มาก่อนและรู้ว่านางกำลังตามหาใครบางคน ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังกล่าวและรู้สึกเหงื่อแตกแทนฝานฉางอวี้ เนื่องจากท่านโหวก็อยู่ในกระโจมด้วย ถ้าเขาได้ยินฝานฉางอวี้บอกให้ทหารของเขาหนีไป ไม่รู้ว่าฝานฉางอวี้จะโดนลงโทษอย่างไร?
เขากำลังจะรีบเข้าไปในกระโจมเพื่อขัดจังหวะ แต่กงซุนหยินหยุดเขาไว้ เขาส่ายศีรษะมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่รู้จักบนใบหน้า และฟังการเคลื่อนไหวในกระโจมอย่างระมัดระวัง
แพทย์ทหารรู้สึกตื่นตระหนก เขาคิดว่าสตรีผู้นั้นแค่ทำผิดเพราะนางไม่รู้กฎเกณฑ์ของทหาร แต่ทำไมแม้แต่ที่ปรึกษาทางทหารก็ดูเหมือนเขาแค่มาดูความสนุกสนานและไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่?
เขายืนอยู่นอกกระโจมด้วยความกลัว เกรงว่าอีกครู่หนึ่งเขาจะได้ยินเสียงของเซี่ยเจิง สั่งให้คนเข้าไปในกระโจม ลากคนออกไปและลงโทษพวกเขาด้วยไม้โบยทหาร แต่เขาได้ยินเพียงเสียงตะโกนของทหารที่บาดเจ็บข้างในกระโจมเท่านั้น มีคนพูดว่า “พี่ชาย ถ้าข้าเป็นท่านคงรู้สึกว่าคุ้มค่าแล้ว ที่แม่นางผู้นี้เดินทางมาหลายพันลี้เพื่อตามหาท่าน!”
“ไม่รู้ว่าท่านสะสมบุญมากี่ชาติแล้ว หลังสงครามพวกเราแค่หวังว่าเราทุกคนจะได้กลับบ้านกันอีกครั้ง และเมื่ออายุมากขึ้น อาจหาคู่ครองที่ดีได้ยาก แต่ท่านโชคดี แม่นางผู้นี้มาหาท่านด้วยตนเอง!”
บางคนยังปลอบใจฝานฉางอวี้ “พี่สาว พวกเรารู้ว่าเจ้าเสียใจแทนสามีของเจ้า แต่อย่าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ในค่ายทหาร หากหนีทหาร อาจถูกตัดศีรษะ! ไม่ต้องกังวล เขาได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ แต่ยังรอดชีวิตมาได้ ในอนาคตเขาจะต้องโชคดีแน่”
แน่นอนว่าฝานฉางอวี้รู้ว่านางไม่สามารถให้เหยียนเจิ้งหนีทหารไปจริงๆ นางแค่มองดูบาดแผลอันน่าสยดสยองบนร่างกายของเขาและคิดว่าเขาถูกทหารพาตัวไปเพื่อไม่ให้ทำร้ายครอบครัวของนางและอีกเก้าครอบครัว นางรู้สึกเศร้าและมีความผิดอยู่ในใจจึงพูดออกไปด้วยความสิ้นหวัง
นางกำลังช่วยเซี่ยเจิงทำความสะอาดยาที่ตกค้างบนบาดแผลของเขาซึ่งไม่ได้เปลี่ยนมาหลายวันแล้ว กลิ่นเลือดและยาปะปนกันหลายวันทำให้เกิดกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ เนื้อใหม่และเนื้อเน่าจากบาดแผลปะปนกัน หากทายาซ้ำอีก เกรงว่าชั้นเนื้อเน่าจะลามมา ต้องขูดมันออก
น้ำตาหยดใหญ่ไหลออกมาจากดวงตาของนางโดยตรง จากนั้นฝานฉางอวี้จึงรู้ตัวว่านางกำลังร้องไห้
นางยกมือขึ้นและเช็ดดวงตาอย่างเชื่องช้า พยายามสงบสติอารมณ์ เมื่อนางเปิดปาก น้ำเสียงของนางยังคงแหบห้าว “ข้าไม่ได้ต้องการให้เขาหนีทหาร ข้า……”
นางมองไปที่เซี่ยเจิง น้ำตาอีกหยดหนึ่งร่วงลงมาจากบนใบหน้าของนาง และในที่สุดนางก็พูดเพียงสามคำด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าขอโทษ”
ถ้านางไม่ให้เขาแต่งงานปลอมๆ เขาก็คงจะไม่ถูกรวมอยู่ในรายชื่อในทะเบียนบ้าน
ถ้าไม่ใช่เพราะเขากลัวว่าจะทำร้ายนางและเพื่อนบ้านใกล้เคียง เขาคงไม่ถูกเจ้าหน้าที่ทหารพาตัวไป
เมื่อเห็นเขาได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ในสนามรบ ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเศร้า
เซี่ยเจิงยังไม่หายตกใจกับสิ่งที่นางพูดว่าจะเลี้ยงดูเขา เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นน้ำตาในดวงตาของนาง เขาเม้มริมฝีปากที่ซีดและแตกแล้วพูดว่า “อย่าร้องไห้”
เขารู้ว่าทำไมฝานฉางอวี้ถึงขอโทษ และยังรู้ถึงความรู้สึกผิดในใจของนางด้วย เขาต้องการบอกทุกอย่างกับฝานฉางอวี้ แต่เวลาและโอกาสไม่เหมาะสม เขาจึงทำไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฝานฉางอวี้ร้องไห้ เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบรัดอยู่รอบๆ หัวใจของเขา และรู้สึกเหมือนกำลังแช่ตัวเองอยู่ในน้ำพุร้อนอุ่นๆ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกและไม่คุ้นเคย
เขาต้องการเช็ดน้ำตาและกอดนางสักครั้ง แต่เขาไม่รู้ว่าเชือกที่ขึงในใจของเขาในช่วงนี้คลายลงหรือยัง ความเหนื่อยล้าและความเสียหายในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นสองเท่า และมือและเท้าของเขาดูเหมือนจะหนักเหมือนตะกั่ว เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะลุกขึ้นนั่งแม้ว่าจะเอนหลังก็ตาม
ฝานฉางอวี้เห็นว่าเขาต้องการขยับ นางจึงกดไหล่และผลักเขากลับ โดยพูดด้วยตาสีแดง “อย่าขยับ รอให้หมอมารักษาบาดแผลของเจ้า”
นางหันกลับมาตะโกนอย่างเร่งด่วนนอกกระโจมว่า “แพทย์ทหารอยู่ไหน แพทย์ทหารอยู่ที่นี่หรือเปล่า”
เซี่ยเจิงมองไปที่ใบหน้าด้านข้างของนาง ดวงตาของเขาตกลงไปที่มือของนางที่อยู่ข้างเตียง เขาคว้ามันไว้ด้วยปลายนิ้วอย่างลังเล แล้วพูดอีกครั้ง “อย่าร้องไห้”
ฝานฉางอวี้อต้านความพร่ามัวในดวงตาของนางและมองลงไปที่มือที่เขาจับนาง นางบีบมันกลับด้วยแรงทั้งหมดของนาง มันเย็นเล็กน้อยเนื่องจากความอ่อนแอของเขา แต่เมื่อนางจับมันไว้แน่น มันก็ดูเหมือนจะมีสัมผัสแห่งความอบอุ่น
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาจับมือกันนับตั้งแต่พบกัน
ราวกับเข้าใจโดยปริยายในระหว่างการจับมือนี้ ฝานฉางอวี้มองเขาด้วยสายตาที่ชัดเจนและหนักแน่นแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้ร้องไห้ อย่ากลัวเลย เรานำยาจำนวนมากขึ้นมาบนภูเขา แพทย์ทหารจะรักษาเจ้าได้อย่างแน่นอน”
เมื่อฝานฉางอวี้ตะโกนขอความช่วยเหลืออีกครั้ง แพทย์ทหารก็รีบมองไปที่กงซุนหยิน แต่เขาทำท่าดูเหมือนจะไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาอยากได้ยินและดูค่อนข้างผิดหวัง จากนั้นเขาก็พาแพทย์ทหารเข้าไปในกระโจมด้วยกัน
แพทย์ทหารรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง โดยแอบคิดว่าที่ปรึกษาทางทหารคนนี้เป็นคนหน้าตาดีแต่มีจิตใจชั่วร้ายจริงๆ ท่านโหวไม่ได้ลงโทษสตรีผู้นั้น แต่เขากลับทำท่าทางผิดหวัง!
กงซุนหยินมักจะสวมเสื้อคลุมสีขาวและถือพัดอยู่ในมือ ทำให้สามารถระบุตัวเขาได้ง่าย ทันทีที่เขาเข้าไปในกระโจม ทหารที่ได้รับบาดเจ็บก็เริ่มระมัดระวังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
กงซุนหยินยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดว่า “ทหารทุกนาย โปรดพักผ่อนเถิด ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อดูว่าอาการบาดเจ็บของพวกเจ้าเป็นอย่างไรและยาเพียงพอหรือไม่”
แต่ดวงตาของเขาเอียงไปทางฝานฉางอวี้อย่างเงียบๆ
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงดังกล่าว นางก็มองไปที่ประตู นี่เป็นครั้งแรกที่นางพบกงซุนหยิน และนางเห็นว่าเขาคงจะเป็นเจ้าหน้าที่ในค่าย อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นนางจึงไม่มีเวลาสนใจเขา นางมองตรงไปที่แพทย์ทหารที่อยู่ด้านข้างแล้วกล่าวว่า “ท่านหมอ ทางนี้!”
เมื่อนางเงยหน้าขึ้น กงซุนหยินก็เห็นใบหน้าของนางชัดเจน มีรอยยิ้มในดวงตาจิ้งจอกของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาประหลาดใจมาก
สตรีผู้นี้หน้าตาไม่เลว แต่ดูเผินๆ นางก็ดูใสซื่อจริงใจและหยิ่งผยอง และเมื่อมองแวบแรก นางดูเหมือนบุตรสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวยที่ไม่ได้รับความรักจากครอบครัว อีกทั้งมารดายังเสียชีวิตไปตั้งแต่เด็ก และไม่ได้รับการสนับสนุนจากบิดาผู้ให้กำเนิดของนาง และถูกพี่สาวน้องสาวคนอื่นๆ รังแกตั้งแต่เล็กจนโต
มันแตกต่างจากการดอกไม้ที่บอบบางที่คนเห็นแล้วสงสาร แต่เหมือนกับการอุ้มลูกหมาเชื่องๆ ข้างถนน แค่มองก็ทำให้คนรู้สึกใจอ่อนได้อย่างอธิบายไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อว่านางคือคนที่สามารถเชือดหมูด้วยมีดได้จริงๆ
กงซุนหยินนึกถึงคำพูดที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับนางมาก่อน และรู้สึกแปลกๆ ในใจ เขาจ้องมองไปที่แขนของฝานฉางอวี้ และคิ้วของเขาบิดเบี้ยว ด้วยแขนและขาที่บางเฉียบเช่นนี้ นางสามารถเหวี่ยงบุรุษร่างใหญ่ออกไปหลายจั้งได้อย่างไร?
เป็นไปได้ไหมที่ทหารเหล่านั้นจะพูดเรื่องไร้สาระ?
กงซุนหยินเหลือบมองทหารที่เคลื่อนตัวไปที่มุมกระโจม ทหารสบตาเขา เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายของเขา และสีหน้าของเขาก็สับสนมาก
กงซุนหยินเพียงแค่มองไปทางอื่น โดยไม่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบใดๆ จากท่าทางโง่เขลาของทหาร
แพทย์ทหารได้ถือกล่องยาไปที่ข้างฝานฉางอวี้แล้ว เขามองไปยังที่นั่งหลักอย่างระมัดระวังตั้งแต่ก้าวเข้าไปในประตู เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อไม่เห็นเซี่ยเจิง เขาคิดกับตัวเองว่าไม่แปลกใจเลยที่ไม่ได้ยินเสียงท่านโหวโกรธ
ในขณะที่เขาวางกล่องยาลงและพับแขนเสื้อขึ้น เมื่อเขากำลังจะตรวจชีพจร เขาจึงเห็นชัดเจนว่าใครนอนอยู่บนเตียงทหาร ขาของเขาก็อ่อนแรงทันที และจิตใจของเขาก็เต้นรัวทั้งตกใจและสับสน
ท่าน……ท่านโหว ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?
เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งที่สตรีผู้นี้เพิ่งพูดนั้น พูดกับท่านโหว?
แพทย์ทหารสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง
ฝานฉางอวี้เห็นแพทย์ทหารตัวแข็งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าหวาดกลัวจึงเรียกเขา “ท่านหมอ?”
แพทย์ทหารกลับมามีสติและเหลือบมองฝานฉางอวี้ เขากลืนน้ำลายหนืดๆ และสบตากับผู้บัญชาการทหารเซี่ยเจิง เมื่อเขานั่งบนเก้าอี้ไม้เรียบๆ ข้างๆ เพื่อตรวจชีพจร ไม่เพียงแต่มือของเขาที่สั่นมากจนแทบไม่รู้สึกถึงชีพจร แต่ขาของเขาก็สั่นเช่นกัน
เขาได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินมากเกินไป เขาจะไม่ถูกท่านโหวฆ่าคนปิดปากใช่ไหม?
ฝานฉางอวี้เห็นว่าแพทย์ทหารตัวสั่นไปทั้งตัว และกังวลว่าเขาตรวจชีพจรผิด เขาถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล “หมอทหาร ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
สักครู่หนึ่งเหงื่อบนหน้าผากของแพทย์ทหารก็เหมือนเม็ดลูกปัด เขายกแขนเสื้อขึ้นแล้วเช็ดมัรส่งเดช เซี่ยเจิงมองมาที่เขา เขาจึงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร……ไม่เป็นไร……”
หลังจากตรวจชีพจรได้ในที่สุด ฝานฉางอวี้ก็ถามถึงอาการของเซี่ยเจิงทันที แพทย์ทหารเช็ดเหงื่อของเขาแล้วพูดว่า “ท่าน……”
ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกไป เขาก็ตกใจเมื่อเห็นผู้คุ้มกันของท่านโหวกระพริบตา และแพทย์ทหารก็รีบเปลี่ยนคำพูด “ท่านทหารผู้นี้เป็นคนหนุ่ม อาการบาดเจ็บนี้อยู่ห่างจากอวัยวะภายในเพียงเส้นผมเท่านั้น มันอันตรายจริงๆ แต่เพราะสุขภาพดีแม้จะรักษาล่าช้าไปหลายวันแต่ก็ยังต้องกินยาให้ตรงเวลา ร่างกายถึงจะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง และเป็นเพราะเสียเลือดมากไป อาจจะรู้สึกเวียนหัวบ่อย……ทางที่ดีควรทานอาหารที่ไม่ใช่มังสวิรัติเพื่อเสริมสุขภาพของท่าน”
หลังจากตรวจชีพจรแล้ว เขาต้องการทำความสะอาดบาดแผลของเซี่ยเจิงและใส่ยาอีกครั้ง มือของแพทย์ทหารยังคงสั่นอยู่ เมื่อฝานฉางอวี้เห็นดังนั้นก็กลัวว่าเขาอาจทำร้ายเซี่ยเจิงโดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นนางจึงเสนอทำเอง
มือของแพทย์ทหารสั่นเพราะเขากลัว และเขาพยายามสงบสติอารมณ์ เขาไม่กล้าปล่อยให้เซี่ยเจิงเป็นอันตรายใดๆ และเขาไม่ไว้วางใจฝานฉางอวี้ที่ไม่มีประสบการณ์มากเพียงพอ
เซี่ยเจิงพูดขึ้นมาในเวลานี้ “ให้ภรรยาของข้าทำเถอะ”
จู่ๆ แพทย์ทหารก็ถูกพายุหมุนปั่นป่วนอีกครั้ง ปรากฏว่าสตรีผู้นี้คือฮูหยินท่านโหวที่เขาไม่เคยพบมาก่อน!
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเมื่อจู่ๆ นางได้ยินคำเรียกดังกล่าว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เคราของที่มุมปากของแพทย์ทหารยังคงสั่นเทาจนกระทั่งเขานั่งบนเก้าอี้เตี้ยใกล้ๆ และสั่งให้ฝานฉางอวี้ขูดแผล
เห็นได้ชัดว่ากงซุนหยินรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง เขาอ้างว่าเขากำลังมาดูแลทหารที่ได้รับบาดเจ็บและอยู่ในนี้อย่างสง่าผ่าเผย เขาได้รับการโจมตีหลายครั้งจากเซี่ยเจิงโดยที่เขาไม่ขยับ และสายตาของเขาจับจ้องไปที่ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงอยู่เสมอ
ฝานฉางอวี้หยิบกริชขึ้นมาแล้วนำไปลนบนเตาไฟ ความสนใจทั้งหมดของนางมุ่งเน้นไปที่เนื้อเน่าบนหน้าอกของเซี่ยเจิง โดยไม่ได้มองดูผู้คนรอบตัวนางเลย
ทหารมอบผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายสะอาดให้เซี่ยเจิงเพื่อกัด แต่เซี่ยเจิงไม่ต้องการมัน
ฝานฉางอวี้หยิบกริชขึ้นมา วางมืออีกข้างบนหน้าอกของเขาเบาๆ แล้วถามเขาว่า “เจ้ากลัวไหม?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าแค่ทำมันก็พอ”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกแสบที่เบ้าตาของนาง นางระงับความรู้สึกทั้งหมดในหัวใจของนางและมุ่งความสนใจไปที่การขูดเนื้อเน่าบนหน้าอกของเขาออกไป นางขยับปลายมีดอย่างมั่นคงและเม้มริมฝีปากแน่นมาก
เซี่ยเจิงเพียงมองไปที่ฝานฉางอวี้สักครู่ราวกับว่าอาการบาดเจ็บที่หน้าอกและชีวิตของเขาเองนั้นไม่มีอะไรเลย
เหงื่อไหลออกมาบนหน้าผากของพวกเขา แต่ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
เมื่อฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าฝ่ามือของนางมีเหงื่อออก นางหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือและด้ามกริชแบบไม่ตั้งใจ จากนั้นนางก็ขูดเนื้อเน่าในบาดแผลต่อไป
กล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเซี่ยเจิงนั้นแข็งราวกับก้อนหิน และเส้นเลือดตั้งแต่แขนจนถึงหน้าผากก็โป่งออกมา เหงื่อไหลออกมาจากเปลือกตาของเขา แต่เขาก็ไม่กระพริบตาเลย
ไม่มีใครพูดอะไรกันเลยทั่วทั้งกระโจมทหาร และมันก็เงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ
กงซุนหยินยืนข้างๆ ถือพัด รอยยิ้มในดวงตาและริมฝีปากของเขาก็จางหายไป
มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ เมื่อสักครู่นี้ เขารู้สึกว่าแม้ว่าสตรีผู้นี้และเซี่ยเจิงจะมีหน้าตาท่าทางที่เข้ากันได้ดี แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเกียวกับครอบครัวของพวกเขา เขาไม่รู้ว่ามันเป็นพรหรือคำสาปกันแน่
ในขณะนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่านอกเหนือจากสตรีผู้นี้แล้ว อาจไม่มีใครในโลกนี้ที่ทำให้เซี่ยเจิงรู้สึกที่จะมอบชีวิตของเขาได้
เขาสามารถมอบชีวิตให้กับนางได้ แล้วเขาจะปล่อยให้นางทนทุกข์ทรมานกับความอยุติธรรมเพียงเล็กน้อยในเมืองหลวงที่สับสนวุ่นวายได้อย่างไร?
สตรีผู้นี้คู่ควรกับเซี่ยเจิงหรือไม่ นางสามารถทำให้เซี่ยเจิงเต็มใจที่จะทำเช่นนี้ได้ แล้วใครกันที่จะตัดสินว่านางคู่ควรหรือไม่คู่ควร?
เขาแตะฝ่ามือของเขาสองครั้งด้วยด้ามพัด และมุมปากของเขาก็โค้งเล็กน้อยอีกครั้ง
เนื้อเน่าชิ้นสุดท้ายบนหน้าอกของเซี่ยเจิงถูกขูดออก และหลังของฝานฉางอวี้แทบจะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ นางหันไปหาแพทย์ทหารแล้วพูดว่า “เสร็จแล้ว”
แพทย์ทหารรีบโรยขวดยารักษาโอสถทองคำ แล้วใช้สมุนไพรที่โขลกกับเซี่ยเจิง เขาบอกเซี่ยเจิงว่าช่วงนี้ไม่ควรลุกจากเตียง และอย่ายกของหนักจนแผลจะหายสนิท
ฝานฉางอวี้ยืนเคียงข้างเขาอย่างเงียบๆ
กงซุนหยินได้เห็นความสนุกสนานมากพอแล้ว และเมื่อเซี่ยเจิงที่มองดูเขาอย่างเย็นชาอีกครั้ง เขาก็ค่อยๆ กล่าวคำปลอบใจทหารที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย และมองเซี่ยเจิงด้วยท่าทางที่จะเก็บความลับของเขา จากนั้นก็ยืนขึ้นและจากไปพร้อมกับแพทย์ทหาร
ทุกคนออกไป พวกทหารกลัวว่าฝานฉางอวี้จะสังเกตเห็นบางสิ่งแปลกๆ ดังนั้นพวกเขาที่อยู่ข้างในจึงค่อยๆ ตามออกไปข้างนอก
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็ถามเซี่ยเจิงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ็บไหม?”
เซี่ยเจิงส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “มันไม่เจ็บ”
ดวงตาของฝานฉางอวี้ยังคงเป็นสีแดงเล็กน้อย ยาที่นางต้มก่อนหน้านี้มีฤทธิ์ยับยั้งการอักเสบของบาดแผล เซี่ยเจิงสามารถดื่มเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้
นางนำชามยามาป้อนให้เซี่ยเจิงทีละช้อน เมื่อเห็นว่าเขาอ่อนแอแค่ไหน นางจึงพูดด้วยความเศร้าเสียใจ “คงจะดีกว่า ถ้าเจ้าลงนามในหนังสือหย่าก่อนหน้านี้”
เซี่ยเจิงสำลักยาที่อยู่ในลำคอ และไออย่างหนักทันที