Home Novel Novel Action I Shall Seal The Heaven Chapter 649

I Shall Seal The Heaven Chapter 649

ตอนที่ 649

วิญญาณที่หลบซ่อนอยู่ในเขตแบ่งแยก

“มีเคล็ดลับอยู่ในกำแพงลมพายุแห่งทะเลเทียนเหอนี้” เมิ่งฮ่าวพึมพำ สายลมกรีดร้องอยู่รอบๆ ตัว และสายฟ้าก็ปะทุขึ้นมา เป็นสายลมที่สามารถถลกหนังแล่เนื้อผู้ฝึกตนวิญญาณแรกก่อตั้งทั้งเป็น และเป็นสายฟ้าที่สามารถทำให้พวกมันกลายเป็นฝุ่นผงได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สายลมสามารถทำได้ก็คือ พัดผ่านร่างกายเขาไป มันไม่อาจจะทำให้เขาสั่นสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย สำหรับสายฟ้า ราวกับว่ามันเป็นยาชูกำลังที่ช่วยให้พื้นฐานฝึกตนเขาโคจรหมุนวนเร็วมากขึ้นกว่าเดิม

นกแก้วเกาะอยู่บนไหล่เมิ่งฮ่าว และมันก็ดูถูกต่อลมพายุนี้ด้วยเช่นกัน มักจะส่งเสียงร้องและบินเข้าไปในสายลมพร้อมกับผีโต้งเป็นระยะ

ใครก็ตามที่มาเห็นภาพนี้ ก็คงจะต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน ในทั่วทั้งทะเลเทียนเหอ ผู้ที่กล้าเดินทางผ่านเข้ามาในกำแพงลมพายุนี้ตามลำพัง ก็คือผู้ฝึกตนตัดวิญญาณเท่านั้น

และเมื่อพูดถึงผู้ฝึกตนตัดวิญญาณ ก็มีเพียงแค่สามคนเท่านั้นในทะเลเทียนเหอแห่งนี้

นอกจากสามคนนี้แล้ว ก็ไม่มีใครจะกล้ามาลองข้ามกำแพงลมพายุที่แบ่งแยกวงแหวนที่สามนี้

จุดแบ่งแยกนี้มีขนาดกว้างใหญ่อย่างแท้จริง เมิ่งฮ่าวเดินทางตรงไปด้วยการประสานมืออยู่ด้านหลัง มากกว่าหนึ่งหมื่นจ้าง ก็ยังคงไม่โผล่ออกไปอีกด้าน ขณะที่เขาเดินทางต่อไป สายลมก็โหมกระหน่ำ ทำให้เกิดเป็นเสียงหวีดหวิวไปทั่วในความมืดมิด เสียงนั้นคล้ายกับเป็นภูติผีปีศาจมากมายนับไม่ถ้วนกำลังกรีดร้องมาที่เขา

สายฟ้าเต้นไปมาในแผ่นผืนของสายลม ทำให้เกิดเป็นเสียงกระหึ่มกึกก้องกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

นี่เป็นสถานที่ซึ่งผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณแรกก่อตั้งทั่วไปไม่กล้าเข้ามา ร่างกายพวกมันจะต้องถูกทำลาย วิญญาณแรกก่อตั้งต้องแตกกระจายไป แต่สำหรับเมิ่งฮ่าว ทั้งหมดเหล่านี้ถือได้ว่าไม่มีอะไรเลย

หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้น เมิ่งฮ่าวเดินทางต่อไปไกลมากยิ่งขึ้น ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยมั่นใจนักว่าไกลออกไปมากน้อยเท่าใด ภายในความมืดมิด และสายลมที่คล้ายกับเป็นใบมีดอันแหลมคม ซึ่งบังคับให้เขาต้องเดินทางช้าลงเล็กน้อย แต่เนื่องจากความแข็งแกร่งของกายเนื้อ ทำให้เขายังคงสามารถมุ่งหน้าต่อไปได้

เมิ่งฮ่าวพุ่งผ่านลมพายุไปอีกหนึ่งวัน ลมพายุนั้นเริ่มน่าประหลาดใจมากยิ่งขึ้น มีสายฟ้าฟาดลงมาอยู่ทั่วทุกที่ มีแม้แต่สัญลักษณ์เวทที่เรืองแสงไปมาอยู่ในบริเวณนั้น ดวงตาเมิ่งฮ่าวแวบขึ้น ขณะที่รู้สึกถึงแรงกดดันที่ไหลซึมออกมาจากสัญลักษณ์เวทเหล่านั้น

ตอนแรกๆ พวกมันมีอยู่ไม่มากนัก แต่วันต่อมา เมิ่งฮ่าวก็ต้องขมวดคิ้วและเดินทางช้าลงอย่างช่วยไม่ได้ สัญลักษณ์เวทที่อยู่รอบๆ ตัวไม่ได้เรืองแสงแวววาวอีกต่อไป แต่สาดประกายเจิดจ้า บ่อยครั้งที่เขาได้เห็นสัญลักษณ์เวทสิบกว่าชิ้น รวมตัวเข้าด้วยกันเพื่อสร้างเป็นค่ายกลเวท

ในตอนนี้ เมิ่งฮ่าวมองไปยังหนึ่งในค่ายกลเวทนั้นด้วยดวงตาที่แวววาว “ค่ายกลเวทนี้สามารถทำให้ผู้ฝึกตนตัดวิญญาณต้องสั่นสะท้าน!” เขาไม่ได้หลีกเลี่ยงมัน แต่ปล่อยให้ค่ายกลเวทนั้นมาสัมผัสโดนตัว

เสียงระเบิดดังก้องออกไป ร่างกายเมิ่งฮ่าวสั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถอยไปด้านหลัง รอยยิ้มอันเชื่อมั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ขณะที่ค่ายกลเวทแตกกระจายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่ที่เบื้องหน้า

เมิ่งฮ่าวปัดมือไปบนเสื้อผ้า และจากนั้นก็มุ่งหน้าต่อไป อีกสองสามวันต่อมา ภายในกำแพงลมพายุที่แบ่งเขตแดน สีหน้าเมิ่งฮ่าวเปลี่ยนไป กลายเป็นกลุ่มควันสีเขียว พุ่งผ่านสัญลักษณ์เวทจำนวนมากมาย ที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา

เสียงกระหึ่มดังกึกก้องขึ้น สัญลักษณ์เวทดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเจตจำนงที่สามารถทำลายล้างทุกสรรพสิ่งในสวรรค์และปฐพี ขณะที่พวกมันพุ่งผ่านไป เมิ่งฮ่าวก็สังเกตเห็นกลุ่มหมอกที่กระจัดกระจายออกไปเล็กน้อย อันเนื่องมาจากแรงกดดันที่กระจายออกมาจากลูกทรงกลมของสัญลักษณ์เวท

ขณะที่ลูกทรงกลมนั้นพุ่งห่างไกลออกไป มันก็ไปเผชิญหน้ากับสัญลักษณ์เวทที่กระจัดกระจายอยู่ในบริเวณนั้น และปรากฏว่าลูกทรงกลมก็กลืนกินพวกมันเข้าไป ดูดซับพวกมันเข้าไปในลูกทรงกลมนั้น

“ของสิ่งนั้นถูกสร้างขึ้นมาจากสัญลักษณ์เวทนับร้อย!” ท่าทางเคร่งเครียดปรากฏขึ้นในดวงตาเมิ่งฮ่าว ค่ายกลเวทที่สร้างขึ้นมาจากสัญลักษณ์เวทนับร้อย ทำให้เขารับรู้ได้ถึงภัยอันตรายอย่างชัดเจน เขาไม่แน่ใจว่าจะสามารถต่อต้านมันได้หรือไม่ถ้าไปกระทบถูกมัน

“ข้าต้องไม่ประเมินลมพายุนี้ต่ำเกินไป” เมิ่งฮ่าวพึมพำ ส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไป ขณะที่มุ่งหน้าต่อไป

เขาค่อยๆ มองเห็นค่ายกลเวทที่ก่อตัวขึ้นมาจากสัญลักษณ์เวทนับร้อยมากขึ้นเรื่อยๆ และไม่ได้ดูคล้ายกับลูกทรงกลมธรรมดาอีกต่อไป แต่ก่อตัวเป็นรูปร่างของสัญลักษณ์เวท มีค่ายกลเวทหนึ่งที่ดูคล้ายกับเป็นขวานที่ใช้สู้รบ หมุนวนไปมาตามสายลม ค่ายกลเวทอื่นๆ ที่สร้างขึ้นมาจากสัญลักษณ์เวทนับร้อย หลีกเลี่ยงขวานเล่มนั้น ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้มัน

ขวานเล่มนั้นมีความยาวนับสิบจ้าง และส่องประกายเจิดจ้า เจตจำนงสังหารอันเยือกเย็นกระจายออกมา ราวกับว่ามันมีความต้องการจะสังหารอย่างต่อเนื่อง เมื่อมองไปที่มันก็เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง

เมิ่งฮ่าวรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายตัดวิญญาณบนขวานเล่มนั้น ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ จนมองเห็นประกายแห่งความสนใจจากภายในดวงตา

“สัญลักษณ์เวทในที่แห่งนี้น่าสนใจนัก ถ้าแยกกันเป็นชิ้นๆ พวกมันไม่ค่อยทรงพลังมากนัก แต่เมื่อรวมกันสิบชิ้น ก็จะกระจายแรงกดดันอันแข็งแกร่งออกมา เมื่อรวมกันร้อยชิ้นก็เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนตัดวิญญาณไม่กล้าจะไปแตะต้องมัน และเมื่อรวมกันถึงพันชิ้น…”

“มันก็กระจายกลิ่นอายของตัดวิญญาณออกมา และเห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษขั้นตัดวิญญาณ!” เมิ่งฮ่าวเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก จากสิ่งที่เขารู้มาในเรื่องของการฝึกตน หลังจากที่บรรลุขั้นตัดวิญญาณ นอกเหนือจากการรู้แจ้งในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรแล้ว ก็ยังจะสามารถสร้างของวิเศษตัดวิญญาณด้วยเช่นกัน

เป็นการกระทำโดยการหลอมรวมเจตจำนงของการตัดครั้งแรกเข้าไปในอาวุธเวท ใช้แรกก่อตั้งศักดิ์สิทธิ์เพื่อหล่อเลี้ยงมัน และจากนั้นก็ทำให้มันกลายเป็นของวิเศษตัดวิญญาณ อาวุธเวทเช่นนั้นถูกสร้างขึ้นมาด้วยพลังชีวิต ทำให้มันมีความแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ

ยิ่งไปกว่านั้น ความอ่อนแอหรือแข็งแกร่งของอาวุธเวท ก็ขึ้นกับวิธีการสร้างที่จะเป็นตัวตัดสินความอ่อนแอหรือแข็งแกร่งของมันในภายหลัง

ดวงตาเมิ่งฮ่าวสาดประกาย และก็ไม่หลบเลี่ยงมัน หลังจากที่ประเมินมันชั่วครู่ เขาก็ยกมือขวาขึ้นร่ายเวท ภาพของภูเขาก็ปรากฏขึ้นที่บนฝ่ามือ หลังจากที่เขาชี้นิ้วตรงไป ภูเขาก็ส่งเสียงดังกระหึ่ม มุ่งหน้าตรงไปยังสัญลักษณ์เวทนับร้อยที่รวมตัวกันเป็นรูปขวาน

ขณะที่ภูเขาเข้าไปใกล้ ขวานเล่มนั้นก็ไม่ได้หลบเลี่ยง เมื่อภูเขากระแทกเข้าไป เสียงระเบิดขนาดใหญ่ก็ได้ยินมา และภูเขาก็พังทลายลง แต่ขวานไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป อย่างไรก็ตาม มันหยุดนิ่งในทันที ราวกับว่าจิตวิญญาณของมันในตอนนี้กำลังจ้องมองมาด้วยความตกตะลึง

ราวกับว่ามันมีเจตจำนงของตนเอง และกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งบางอย่างที่กล้ามาโจมตีมัน ในความทรงจำของมัน

เมิ่งฮ่าวขมวดคิ้ว ขวานเล่มนี้มีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะสามารถคาดคิดได้ ในตอนนี้เองที่สุดท้ายแล้ว ขวานก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา ทันใดนั้นมันก็พุ่งตรงมายังเมิ่งฮ่าวพร้อมกับความคมกริบ

ยิ่งไปกว่านั้น กลุ่มหมอกสีดำก็พุ่งออกมาอยู่รอบๆ ขวานเล่มนั้น ภายในกลุ่มหมอกมองเห็นดวงตาคู่หนึ่ง จ้องมองมายังเมิ่งฮ่าวอย่างดุร้าย เสียงที่เต็มไปด้วยโทสะดังกระหึ่มกึกก้อง กระจายออกมาจากภายในตัวขวานขณะที่มันพุ่งตรงมา

“น่าสนใจนัก” เมิ่งฮ่าวกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา การเดินทางผ่านกำแพงลมพายุนี้จริงๆ แล้วก็ค่อนข้างจะน่าเบื่อสำหรับเขาในหลายวันมานี้ ดังนั้นทำไมเขาจะต้องหวาดกลัวต่อสิ่งที่น่าสนใจเช่นนี้ด้วย?

ชั่วขณะก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งจะทดสอบมัน ตอนนี้ขวานกำลังพุ่งตรงมาที่เขา ฉับพลันนั้นเมิ่งฮ่าวก็ยกมือขวาขึ้นมา ทำให้เกิดเป็นภาพลวงตาของภูเขาที่สูงนับพันจ้าง ปรากฏขึ้นอยู่รอบๆ ตัว จากนั้นก็ผลักสองมือออกไป ทำให้ภูเขาขยายขนาดเพิ่มขึ้นจนกระทั่งสูงถึงห้าพันจ้าง และขวานเล่มนั้นก็กระแทกลงไป

เสียงระเบิดได้ยินมา ดังก้องขึ้นไปในท้องฟ้า กลุ่มหมอกรอบๆ บริเวณนั้นพลุ่งพล่านปั่นป่วน และเสียงดังก้องนั้นก็กระจายออกไปไกลในอาณาเขตของกำแพงลมพายุ

อันที่จริง ที่ซึ่งอยู่ห่างออกไปไกลภายในลมพายุนี้เป็นเรือสีดำสนิท มีธงสีดำโบกสะบัดไปมา ขณะที่มันพุ่งผ่านลมพายุ ก็กระจายกลิ่นอายโลหิตออกมา ราวกับว่าเรือลำนี้เต็มไปด้วยโลหิตสดๆ

สัญลักษณ์เวทสีโลหิตพุ่งขึ้นมาจากโลหิต เมื่อรวมเข้าด้วยกันกับใบเรือ ก็ทำให้มันพุ่งฝ่าสายลมที่แม้แต่ผู้ฝึกตนตัดวิญญาณก็ยังต้องสะดุ้งได้อย่างปลอดภัย

สายลมไม่อาจทำอะไรกับเรือลำนี้ได้ เมื่อสายฟ้าเข้ามาใกล้ มันก็ไม่ได้ฟาดลงไปบนลำเรือ แต่หลบเลี่ยงไป แม้แต่สัญลักษณ์เวทลูกทรงกลม ก็ดูเหมือนจะสั่นสะท้านเมื่อพวกมันมองเห็นเรือลำนี้ และจะต้องหยุดชะงักนิ่งไม่ขยับตัวเคลื่อนไหว

มีผู้ฝึกตนอยู่บนเรือสิบกว่าคน ใบหน้าซีดขาวและหอบหายใจออกมา ขณะที่พวกมันมองออกไปยังภาพอันน่ากลัวที่ด้านนอก พวกมันส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกตนวิญญาณแรกก่อตั้ง มีแค่สองคนเท่านั้นที่อยู่ในขั้นสร้างแกนลมปราณ

ที่กำลังควบคุมเรืออยู่เป็นสามชายชรา พวกมันมีสีหน้าหยิ่งยโส และมักจะชำเลืองมองไปยังผู้โดยสารคนอื่นๆ ด้วยท่าทางดูถูกเป็นระยะ

“เอะอะโวยวายอะไรกัน?” หนึ่งในสามชายชรากล่าวขึ้น “พวกเรายังต้องเดินทางไปอีกนาน อย่างน้อยก็อีกหกเดือนก่อนที่จะถึงเป้าหมาย”

“ถึงแม้เรือของสำนักหยางหุนเต้าจะไม่รวดเร็วที่สุดในสามสำนัก แต่ก็มีความปลอดภัยมากที่สุด หินลมปราณของพวกเจ้าต้องไม่ถูกใช้อย่างสูญเปล่าแน่นอน”

เพื่อตอบรับคำพูดของชายชรา ผู้โดยสารบนเรือฝืนยิ้มออกมา พวกมันหวาดกลัวจนแทบบ้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้พบเห็นในช่วงของการเดินทาง ในกลุ่มพวกมันมีแค่สองคนเท่านั้นที่มีใบหน้าสงบนิ่ง ดูเหมือนว่าพวกมันจะคุ้นเคยกับภาพอันน่าตกใจของลมพายุนี้

กลุ่มคนเหล่านี้ทั้งหมดเป็นผู้ฝึกตนที่เดินทางไปเสี่ยงโชคในวงแหวนที่สาม เรือลำนี้เป็นเรือพิเศษที่ใช้ขนส่งพวกมันไปที่นั่น แน่นอนว่าด้วยการจ่ายหินลมปราณไปจำนวนมากมาย

ในทะเลเทียนเหอ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะเข้าไปในวงแหวนที่สามได้ นั่นก็คือต้องไปยังหนึ่งในเมืองทะเลของสามสำนัก จ่ายหินลมปราณ และจากนั้นก็เดินทางไปด้วยเรือพิเศษเฉพาะเช่นลำนี้

แน่นอนว่า วิธีที่ผิดกฎของเมิ่งฮ่าว ไม่ได้ถือว่าเป็นการเดินทางเข้าไปอย่างถูกต้อง

ผู้คนบนเรือเพิ่งจะฝืนยิ้มออกมา แต่ทันใดนั้น เสียงระเบิดอันเลือนลางก็ได้ยินออกมาจากที่ห่างไกล ฉับพลันนั้นลมพายุในบริเวณนี้ก็เริ่มกระเพื่อม และสายฟ้าก็บิดเบี้ยวไปมา ยิ่งไปกว่านั้น สัญลักษณ์เวทมากมายกระตุกขึ้น ดูเหมือนกำลังจะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล

ภาพที่เห็นนี้ทำให้สีหน้าของคนทั้งหมดบนเรือเปลี่ยนไป ขณะที่พวกมันสงสัยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

สำหรับสองคนที่ก่อนหน้านี้มีสีหน้าสงบนิ่ง พวกมันลืมตาขึ้นมา และมองเห็นแสงแปลกๆ อยู่ภายใน คนทั้งสองสบสายตากัน จากนั้นก็มองออกไปยังที่ห่างไกล

สามชายชราจากสำนักหยางหุนเต้าที่กำลังบังคับเรืออยู่ก็มองออกไปด้วยเช่นกัน มองเห็นแววตาแปลกๆ อยู่ในดวงตาของพวกมัน แต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่ จากนั้นพวกมันก็เริ่มหัวเราะอย่างเย็นชา มองเห็นสีหน้าดูถูกได้อย่างชัดเจนบนใบหน้าพวกมัน

“มีใครบางคนกำลังพยายามใช้พลังของตัวเองแอบลักลอบผ่านเข้ามา”

“ไม่ว่าเป็นใครก็ตาม ก็จะต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยชีวิตของพวกมัน! นี่คือความถูกต้อง!”

“เวทป้องกันที่ถูกติดตั้งโดยบรรพบุรุษของสามสำนักจะมีใครผ่านเข้ามาได้อย่างไร? คนผู้นั้นรนหาที่ตายอย่างแท้จริง แต่จากปฏิกิริยาเช่นนั้นก็แสดงให้เห็นว่าพื้นฐานฝึกตนของมัน ไม่อ่อนแออย่างแน่นอน”

“ใครจะไปสนใจ? มันอาจจะเผชิญหน้ากับค่ายกลเวทสิบสัญลักษณ์ก็เป็นได้ ถ้าเป็นค่ายกลเวทร้อยสัญลักษณ์ มันก็ต้องตายไปอย่างแน่นอน!”

เมื่อผู้ฝึกตนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของสามชายชรา พวกมันก็เริ่มหัวเราะหึๆ ออกมา ในทุกๆ ปี มักจะมีผู้ฝึกตนพยายามจะผ่านเข้ามาด้วยพลังของตัวเอง เพื่อจะหลีกเลี่ยงการจ่ายค่าเดินทางด้วยเรือ แต่ก็ไม่เคยมีใครทำได้สำเร็จมาก่อน พวกมันมักจะตายอยู่ด้านในลมพายุนี้

ผู้ฝึกตนที่เป็นผู้โดยสารบนเรือไม่เคยคาดคิดว่า จะได้พบเห็นกับบุคคลเช่นนั้น ในช่วงการเดินทางของพวกมัน

“แย่นักที่พวกเราอยู่ห่างมากเกินไป” หนึ่งในคนกลุ่มนั้นกล่าว “มิเช่นนั้นพวกเราก็จะเห็นการตายของมันด้วยสองตาตัวเอง มันคงจะเป็นภาพที่งดงามเป็นอย่างยิ่ง”

“ช่างน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ที่มีใครพยายามจะเข้าไปในวงแหวนที่สามด้วยตัวเอง การเข้ามาในลมพายุนี้ด้วยตัวเองช่างโง่เขลาอย่างแท้จริง”

“เมื่อข้าคิดถึงเรื่องนี้แล้ว หินลมปราณทั้งหมดที่ข้าใช้ไปก็คู่ควรอย่างแท้จริง”

ตอนนี้ทุกคนที่อยู่บนเรือดูเหมือนจะผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย

Leave a Reply

error: Alert: Content is protected !!
%d bloggers like this: