ตอนที่ 1417 การประชุมของตระกูลจาง
“คุณอยากให้ผมไปตระกูลจางกับคุณ? ตระกูลจางไหน?” จางเซวียนชะงัก
“ตระกูลจางมีสองตระกูลหรือไง? แน่นอนว่าผมหมายถึงตระกูลนักปราชญ์หมายเลข 1 ของโลก!” เจี้ยนชิงเซินคำราม “ผมกำลังจะไปที่นั่นเร็วๆ นี้ และหวังว่าปรมาจารย์จางจะไปกับผม”
“ผม?” จางเซวียนยังคงไม่เข้าใจเรื่องราว “ขอโทษเถอะ ว่าแต่คุณอยากให้ผมไปที่นั่นกับคุณเพราะอะไร?”
ก็ใช่ว่าเขาจะมาจากตระกูลจาง แล้วจะให้เขาไปที่นั่นเพื่ออะไรกัน?
อีกอย่าง เพิ่งจะเมื่อครู่นี้เองที่เขาซ้อมจางชุน แล้วหลังจากนั้นจะให้วิ่งโร่ไปยังถิ่นฐานของศัตรูทันที จะดีหรือ? เขายังมีอนาคตที่สดสวยรออยู่ข้างหน้า ยังไม่อยากตายก่อนวัยอันควร!
“เอ่อ…เรื่องเป็นอย่างนี้” เจี้ยนชิงเซินหน้าแดงก่ำก่อนจะเริ่มอธิบาย “อันที่จริงผมมีวีรกรรมกับเซียนดาบชิงเหมิงแห่งตระกูลจาง และครั้งหนึ่งผมได้ปฏิญาณว่าผมจะบ่มเพาะทายาทที่เก่งกาจกว่าเขาให้ได้ แต่คุณก็คงได้พบบรรดาลูกศิษย์ของผมแล้ว ไม่มีใครแข็งแกร่งพอที่จะรับภารกิจนี้ ผมจึงหวังว่าปรมาจารย์จางจะทำหน้าที่นี้แทนผม”
ถ้าเขาไม่ถูกบีบให้จนมุม จะไม่มีทางมารบกวนอีกฝ่ายเลย
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญเพลงดาบรุ่นเดียวกัน เขากับเซียนดาบชิงเหมิงเคยแข่งขันกันในปูชนียสถานนักปราชญ์ และการแข่งขันก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ลงท้าย เขาก็กลายเป็นผู้อาวุโสของปูชนียสถานนักปราชญ์ ขณะที่อีกฝ่ายกลับตระกูลเพื่อรับตำแหน่งรองหัวหน้า ในแง่ของสถานภาพ พวกเขาไม่อาจแข่งขันกันได้แบบเดิม จึงตกลงใจที่จะใช้ลูกศิษย์มาแข่งกันแทน
และในการดวล 2-3 ครั้งที่ผ่านมา ลูกศิษย์ของเจี้ยนชิงเซินก็แพ้อย่างไม่เป็นท่า
ทั้งความปราดเปรื่องและสายเลือดของตระกูลจางนั้นทรงพลังมาก แม้แต่ความถนัดในศิลปะเพลงดาบก็ยังแข็งแกร่งกว่าบรรดาลูกศิษย์ของเขา
ตอนแรก เขาถอดใจกับเรื่องนี้แล้ว แต่เมื่อได้พบจางเซวียนซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญเพลงดาบรุ่นเยาว์ที่อยู่นอกตระกูลจาง ก็พลันเห็นแสงสว่างของความหวังขึ้นมา เขาไม่อยากจะยอมรับความพ่ายแพ้แบบนั้น จึงเลือกที่จะรวบรวมความกล้าบากหน้ามาขอจางเซวียนให้ไปปฏิบัติภารกิจครั้งนี้
เมื่อเปรียบเทียบกับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ลูกศิษย์ของเขาทุกคนก็เหมือนกบในบ่อ อันที่จริง ในแง่ของความเชี่ยวชาญในศิลปะเพลงดาบ แม้แต่ตัวเขาเองก็เทียบกับชายหนุ่มไม่ได้
“คุณหมายความว่า สิ่งที่คุณต้องการก็คือให้ผมไปท้าทายเซียนดาบชิงเหมิงในฐานะทายาทศิลปะเพลงดาบของคุณหรือ?” ในที่สุดจางเซวียนก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาเคยเห็นบรรดาลูกศิษย์ของเจี้ยนชิงเซินแล้ว ซึ่งก็ตามนั้น หากพาพวกเขาออกไปอวดฝีมือกับใครๆ ก็มีแต่จะขายหน้า ขนาดศิษย์พี่เซี่ยที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังพ่ายแพ้ให้เขาด้วยเส้นผมเพียงเส้นเดียว ไม่อาจตอบโต้อะไรได้เลย
“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณไม่ต้องรับมือกับเซียนดาบชิงเหมิงหรอก สิ่งที่ผมต้องการก็คือให้คุณท้าทายทายาทของเขา” เจี้ยนชิงเซินตอบอย่างกระอักกระอ่วน
เมื่อพิจารณาถึงการที่อีกฝ่ายแทบไม่ได้ร่ำเรียนศิลปะเพลงดาบอะไรจากเขาเลย กลับตรงกันข้าม ชายหนุ่มยังให้คำชี้แนะเรื่องศิลปะเพลงดาบกับเขาด้วย ก็ออกจะน่าอับอายอยู่สักหน่อยที่มาขอให้อีกฝ่ายเล่นบททายาทของเขา
“คือ…” เมื่อเจอกับคำขออย่างปุบปับ จางเซวียนก็ทำอะไรไม่ถูก
ถึงเขาจะไม่พอใจในสิ่งที่ตระกูลจางปฏิบัติต่อหลัวลั่วชิงและอยากสั่งสอนบทเรียนให้คนพวกนั้น แต่เขาก็อยากจะเข้าท้าทายคนตระกูลจางในฐานะคนรักของลั่วชิงมากกว่าในฐานะทายาทเพลงดาบของเจี้ยนชิงเซิน
แทนที่จะปฏิเสธคำขอของเจี้ยนชิงเซินในทันที จางเซวียนขมวดคิ้ว “ผู้อาวุโสเจี้ยน หากคุณอยากจะพลิกผันสถานการณ์ระหว่างตัวคุณกับเซียนดาบชิงเหมิง คุณก็จะเอาชนะได้หากคุณใช้ศิลปะเพลงดาบน้ำไหลฉบับปรับปรุงที่ผมมอบให้เพื่อให้คุณบ่มเพาะลูกศิษย์ของคุณ ใช้เวลาไม่นานก็คงจะเป็นผลสำเร็จ และเรื่องนี้ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องรีบร้อน ใช่ไหม?”
เพราะความรู้สึกผิดที่ทำลายที่พักของเจี้ยนชิงเซินและพลั้งมือทำให้ผู้อาวุโสบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาจึงปรับเปลี่ยนศิลปะเพลงดาบน้ำไหลให้สมบูรณ์และมอบเคล็ดวิชานั้นให้กับสุ่ยเฉียนโหลว
ด้วยความถนัดในศิลปะเพลงดาบของสุ่ยเฉียนโหลว ขอแค่เธอฝึกฝนเคล็ดวิชาฉบับปรับปรุงใหม่นี้อย่างเคร่งครัด ก็น่าจะมีโอกาสที่ประสิทธิภาพการต่อสู้ของเธอจะพัฒนาได้มากในเร็วๆ นี้ และในเมื่อเธอเป็นศิษย์สายตรงของเจี้ยนชิงเซิน เกียรติยศและความรุ่งโรจน์ที่เขาจะได้รับจากชัยชนะก็ย่อมมีค่ากว่า
อีกอย่าง ถึงจางเซวียนจะเพิ่งเข้ามาที่ปูชนียสถานนักปราชญ์ได้ไม่ถึงเดือน แต่ก็สร้างความอึกทึกครึกโครมและความวุ่นวายเอาไว้มากมาย จนคนทั่วไปรู้กันแล้วว่าเขาคือ ‘ลูกศิษย์ของปรมาจารย์หยาง’ ดังนั้น จึงมีโอกาสที่เซียนดาบชิงเหมิงจะรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเขาไม่ใช่ลูกศิษย์ของเจี้ยนชิงเซิน ซึ่งถ้าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ความพยายามของเจี้ยนชิงเซินก็จะไร้ประโยชน์
“ศิลปะเพลงดาบที่คุณถ่ายทอดให้พวกเรานั้นไร้เทียมทานมาก แม้แต่ตัวผมก็ยังได้ประโยชน์มากมาย ถ้าสุ่ยเฉียนโหลวตั้งใจฝึกฝน เธอคงจะพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็วภายในเวลาอันสั้น แต่ผมกำลังรีบ การประชุมของตระกูลจางกำลังจะเริ่มแล้ว และถ้าผมพลาดโอกาสนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอโอกาสครั้งต่อไปอีกนานแค่ไหน” เจี้ยนชิงเซินพูด
“การประชุมของตระกูล?” จางเซวียนสงสัย “แล้วการประชุมของตระกูลจางเกี่ยวอะไรกับการท้าทายระหว่างคุณกับเซียนดาบชิงเหมิงล่ะ?”
นี่มันเป็นความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างคุณกับเซียนดาบชิงเหมิงไม่ใช่หรือ? คุณจำเป็นจะต้องเผชิญหน้ากันระหว่างการประชุมของตระกูลจางด้วยหรือไง?
หรือว่าคุณตั้งใจจะสร้างความวุ่นวายให้กับตระกูลจาง?
แต่ถ้าตระกูลจางปล่อยให้ใครมาป่วนได้ง่ายๆ อย่างนั้น ก็คงไม่มีทางอยู่รอดมาได้ยาวนานและขึ้นแท่นตระกูลนักปราชญ์หมายเลข 1 ของทวีปแห่งปรมาจารย์แบบนี้!
“บรรดาอัจฉริยะตัวท็อปของตระกูลจางจะกลับสู่ตระกูลเพื่อเข้าร่วมการประชุม ดังนั้นเราจะสามารถเข้าท้าทายผู้เชี่ยวชาญเพลงดาบที่แข็งแกร่งที่สุดได้ เมื่อนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาพ่ายแพ้ ก็จะถือเป็นชัยชนะของผม!” เจี้ยนชิงเซินอธิบาย
“และที่สำคัญกว่านั้น ถ้าทายาทของผมเอาชนะนักดาบของตระกูลจางได้ในระหว่างการประชุม เซียนดาบชิงเหมิงก็จะต้องอับอายขายหน้า เป็นการบังคับเขาให้ต้องยอมรับความพ่ายแพ้!”
“เอ่อ…” จางเซวียนถึงกับพูดไม่ออก
ถึงอย่างไร คำพูดของเจี้ยนชิงเซินก็พอมีเหตุผลอยู่ ถ้าเขาอยากจะเอาชนะเซียนดาบชิงเหมิงในรูปแบบที่เรียกได้ว่างดงาม ช่วงเวลาแห่งการประชุมของตระกูลจางก็ถือเป็นโอกาสดี
หากเขาเอาชนะเซียนดาบชิงเหมิงได้ต่อหน้าคนทั้งตระกูล ก็คงจะได้ล้างความอับอายที่เคยถูกเหยียดหยามไว้
แต่แน่นอนว่าถ้าเขาแพ้ ชื่อเสียงก็คงป่นปี้ไม่มีเหลือ
“การทำแบบนี้เท่ากับเอาชื่อเสียงและเกียรติยศของคุณไปแขวนไว้บนเส้นด้าย เดิมพันนั้นสูงเกินไป ผมเกรงว่าผมจะไม่คู่ควรกับความมั่นใจของคุณ” จางเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจปฏิเสธข้อเสนอของอีกฝ่าย
ถึงเขาจะอยากเอาคืนตระกูลจาง แต่ก็ไม่กล้าเอาชื่อเสียงและเกียรติยศของเจี้ยนชิงเซินมาเป็นเดิมพัน ทุกอย่างคงจะดีงามและวิเศษสุดหากเขาชนะ แต่ก็นึกภาพไม่ออกเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นตามมาบ้างหากเขาแพ้
ถึงจางเซวียนจะมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง แต่เดิมพันของเรื่องนี้สูงเกินไป ในฐานะคนนอกที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งครั้งนี้ เขาไม่เต็มใจจะแบกรับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่เจี้ยนชิงเซินพยายามมอบให้
“เอ่อ…” ได้ยินคำปฏิเสธของจางเซวียน เจี้ยนชิงเซินยิ้มเจื่อนๆ “ดูเหมือนคำขอร้องของผมจะปุบปับเกินไป เป็นเรื่องออกจะไม่เหมาะสมที่ผมพยายามดึงคุณเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัว ต้องขออภัยด้วย”
เขาเคยพบจางเซวียนแค่ครั้งเดียว และไม่ได้ถ่ายทอดอะไรให้ชายหนุ่มเลย กลับตรงกันข้าม เป็นชายหนุ่มที่แก้ไขข้อบกพร่องในวรยุทธของเขา ดังนั้นจึงเรียกได้ว่าชายหนุ่มเป็นผู้มีพระคุณของเขามากกว่า
แต่แทนที่เขาจะตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณ กลับยื่นคำขออันไม่เหมาะสมออกไป ก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมชายหนุ่มถึงปฏิเสธ
“ผู้อาวุโสเจี้ยน คุณไม่ต้องรู้สึกแย่ไปหรอก ถ้ายังมีเวลา ผมก็จะให้คำชี้แนะเรื่องศิลปะเพลงดาบกับสุ่ยเฉียนโหลวอีก เป็นไปได้ว่าเธอน่าจะนำชัยชนะมาให้คุณได้ระหว่างการประชุมของตระกูลจาง!” จางเซวียนพูดยิ้มๆ
“ผมเกรงว่าจะไม่มีเวลาแล้ว การประชุมของตระกูลจางจะมีขึ้นในอีก 1 เดือนนับจากนี้ และผมจะต้องเริ่มเตรียมการตั้งแต่ตอนนี้เลย” เจี้ยนชิงเซินส่ายหน้า
ในเมื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขามองเห็นข้อบกพร่องและให้คำชี้แนะเพื่อแก้ไขได้ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าประสิทธิภาพการต่อสู้ของสุ่ยเฉียนโหลวจะต้องเพิ่มขึ้นอีกมากเพราะคำชี้แนะของเขา แต่น่าเสียดายที่เวลาไม่อำนวย
“การประชุมของตระกูลจางจะมีขึ้นในอีก 1 เดือนนับจากนี้หรือ?” จางเซวียนสงสัย “การประชุมของตระกูลควรจะจัดขึ้นระหว่างเทศกาลรื่นเริงนี่นา ทำไมถึงมาประชุมกันตอนนี้?”
เขาดูเหมือนจะคุ้นๆ ว่าจางจิ่วเซี่ยวเคยบอกไว้ว่าการประชุมของตระกูลจะมีขึ้นตอนต้นปี แต่อีก 1 เดือนนับจากนี้ก็เป็นแค่เดือน 11 เท่านั้น ทำไมพวกเขาถึงเลื่อนการประชุมเข้ามา?
“ผมได้ยินว่ามีสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงบางอย่างเกิดขึ้น ดูเหมือนตระกูลจางตัดสินใจจะเลื่อนการประชุมเข้ามาให้เร็วขึ้นเพื่อหารือเรื่องการเลื่อนการหมั้นหมายกับตระกูลหลัว!” เจี้ยนชิงเซินหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า “แต่นั่นก็เท่าที่ผมได้ยินมานะ”
“ตระกูลจางตั้งใจจะเลื่อนการหมั้นหมายกับตระกูลหลัวเข้ามาหรือ?” จางเซวียนตาโตด้วยความตกใจ
“ใช่แล้ว ตามที่ร่ำลือกัน ดูเหมือนว่าองค์หญิงน้อยแห่งตระกูลหลัวจะมีคนอื่นที่เธอชอบ และนั่นทำให้ตระกูลจางไม่พอใจ ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจจะเลื่อนงานแต่งงานจากเดือนสามของปีหน้าเข้ามาเป็นต้นปี เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงขึ้น” เจี้ยนชิงเซินบอกจางเซวียนทุกอย่างเท่าที่เขารู้
“ต้นปี?”
สายฟ้าฟาดเปรี้ยงเข้าใส่หัวใจของจางเซวียนอย่างแรง เขากำหมัดแน่นด้วยความร้อนรน
