ตอนที่ 1439 เป็นชัยชนะของจางเซวียนใช่ไหม?
เธอเป็นอัจฉริยะหมายเลข 1 ของตระกูลจาง เช่นเดียวกับหนึ่งในอัจฉริยะชั้นยอดของสมาคมจิตรกร เพียงเท่านี้ก็เป็นการดูถูกเธอมากพอแล้วที่ต้องลดตัวลงมาแข่งขันกับคนที่ไร้ชื่อเสียง แต่อีกฝ่ายยังมองการแข่งขันเป็นเรื่องตลก ทำในสิ่งที่เขาเห็นดีเห็นงามตามอำเภอใจ
นี่หรือคือสิ่งที่คุณเรียกว่าเอาจริง?
มีจิตรกรที่ไหนบ้างที่ไม่ใช้พู่กันกับกระดาษในการวาดภาพ แต่กลับใช้ดาบ?
ขณะที่จางจื่อชิงโมโหจนแทบจะระเบิด เจี้ยนชิงเซินก็ตัวสั่นเมื่อเห็นภาพนั้น เขาแทบกระอักเลือดออกมา
เพิ่งเมื่อครู่นี้เองที่เขาบอกอีกฝ่ายว่าเขามาที่นี่เพื่อเป็นตัวแทนของปูชนียสถานนักปราชญ์ในฐานะนักดาบ แล้วพริบตาต่อมา หมอนั่นก็นำดาบออกมาใช้วาดภาพจริงๆ
คมดาบนั้นเยือกเย็นและคมกริบ ทำให้ยากที่จะวาดภาพหรือระบายสีได้หากเปรียบเทียบกับพู่กัน
เจตนาของผมก็เพื่อจะเตือนให้คุณสำนึกถึงความรับผิดชอบและสถานภาพของตัวเอง เพื่อที่จะได้ไม่พลาดเป้าหมายในเรื่องสำคัญ
ผมไม่ได้ขอให้คุณทำให้อะไรๆ มันยากขึ้นและเอาตัวเข้าไปเสี่ยงด้วยการพ่ายแพ้การแข่งขัน!
สาวน้อยใช้พู่กันจิ้งจอกเซียนจักรพรรดิและกระดาษในตำนาน เธอถึงกับสำแดงเทคนิคฝีแปรงปฐพีหิมะด้วย แต่คุณทำตัวราวกับเป็นช่างแกะสลัก เลือกที่จะแกะสลักหินแทน คุณดูถูกดูแคลนการแข่งขันเกินไปหน่อยไหม?
ตอนนี้ เจี้ยนชิงเซินรู้สึกหมดหวังอย่างสุดขีด แน่นอนว่าพวกเขาต้องพ่ายแพ้
เขาคงไม่มีหน้าจะไปมองใครอีก
“สมองของหมอนั่นผิดปกติหรือเปล่า?” จางหวู่เฉินก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นจนอ้าปากค้าง
เขาเคยเห็นคนบ้าๆ บอๆ มามาก แต่ไม่เคยเห็นใครอาการหนักเท่าหมอนี่!
ใช้ดาบเพื่อการวาดภาพ…จะต้องบ้าถึงขนาดไหนถึงทำแบบนี้ได้?
“เป็นไปได้ว่าเขาคงรู้สึกว่าตัวเองไม่อาจเอาชนะจื่อชิงได้ แต่ก็ไม่อยากขายหน้า” ผู้อาวุโสอู่เจินสันนิษฐาน
“ก็เป็นไปได้” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จางหวู่เฉินก็ยังไม่เข้าใจเจตนาของจางเซวียน จึงได้แต่พยักหน้า
ในฐานะจิตรกรอัจฉริยะหมายเลข 1 ของตระกูลจาง ความสามารถของจางจื่อชิงในการวาดภาพนั้นเหนือกว่าเพื่อนร่วมรุ่นเดียวกัน ทักษะของเธอเทียบเท่ากับจิตรกรระดับ 8 ดาวขั้นสูงสุดผู้คร่ำหวอดในวงการเลยทีเดียว
ถึงชายหนุ่มจะผ่านการทดสอบหอคอยปรมาจารย์มาได้ แต่ฝูงชนก็ยังไม่คิดว่าเขาจะคว้าชัยชนะได้สำเร็จ
และในเมื่อไม่อาจเอาชนะได้ วิธีเดียวที่เขาจะรักษาหน้าตัวเองเอาไว้ได้บ้างก็คือป่วนการแข่งขัน ด้วยวิธีนี้ ต่อให้เขาแพ้ ก็ยังป้ายความผิดให้กับพู่กันและกระดาษของตัวเองได้
เมื่อเข้าใจความคิดของชายหนุ่ม จางหวู่เฉินส่ายหน้าขณะมองจางเซวียนอีกครั้ง ครั้งนี้เขาพบว่าตัวเองต้องตกตะลึงถึงขีดสุด
จางเซวียนถือดาบอยู่ในมือ ปลายดาบของเขาอยู่ห่างจากก้อนหินราว 1 สือ เขากวัดแกว่งแขนไม่หยุด ใช้กระแสดาบฉีปกคลุมก้อนหินก้อนนั้น แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง กระแสดาบฉีดูเหมือนจะพาดผ่านก้อนหินไป ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
สำหรับผู้ที่ยืนดูอยู่ ดูเหมือนกับว่าเขามีจิตวิญญาณบางอย่าง ไม่มีแม้สักคนในจัตุรัสนั้นที่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร!
“หมอนั่น…บ้าไปแล้วหรือเปล่า?”
“ผมก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกัน ไม่งั้น…ทำไมจู่ๆ ถึงลุกขึ้นมาเต้นระบำเพลงดาบ?”
สีหน้าเดียวที่เห็นได้บนใบหน้าของฝูงชนก็คือความงงงัน
คนเหล่านั้นส่วนใหญ่มาจากภูมิหลังและครอบครัวอันทรงเกียรติ ได้รับโอกาสให้ชมเทคนิคการวาดภาพหลากหลายรูปแบบจากจิตรกรผู้เชี่ยวชาญ จิตรกรบางคนใช้กระบวนการวาดภาพที่ได้รับการขัดเกลามาอย่างดี บางคนก็พัฒนาเทคนิคการวาดภาพขึ้นเอง บางคนใช้เทคนิคที่ออกจะฉูดฉาดอยู่สักหน่อย และบางคนก็เลือกใช้เทคนิคที่ดูภูมิฐานสง่างาม
อย่างจางจื่อชิงเป็นตัวอย่าง ทุกฝีแปรงของเธอล้วนแต่สง่างาม ทำให้เกิดความชื่นชมยินดีที่ได้เห็น ส่วนชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาที่กำลังเต้นระบำอย่างเมามันนั้นดูเหมือนจะทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงอีก เขาไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนก้อนหินแม้แต่น้อย แล้วมาอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร?
แม้แต่จางจื่อชิงก็อดขยี้ตาไม่ได้ สงสัยว่าตัวเองตาฝาดหรือเปล่า
เพิ่งเมื่อครู่นี้เองที่ชายหนุ่มประกาศอย่างอาจหาญว่าเขาไม่เคยแพ้ใครในการแข่งขันครั้งไหนมาก่อน แล้วจู่ๆ ก็กลับกลายเป็นคนบ้าที่เต้นไปรอบๆ แบบนี้?
“ผมวาดเสร็จแล้ว!”
ขณะที่ฝูงชนยังคงงงงัน ชายหนุ่มก็ระบายลมหายใจยาวและปาดเหงื่อออกจากหน้าผากก่อนจะเก็บดาบเข้าไปในแหวนเก็บสมบัติ
ตุ้บ!
ก้อนหินร่วงลงบนโต๊ะซึ่งอยู่ไม่ห่างออกไปนัก มันอยู่ข้างๆ ภาพวาดต้นไผ่ที่จางจื่อชิงเพิ่งวาดขึ้นมา
“คุณวาดเสร็จแล้ว?” จางจื่อชิงประหลาดใจ
เธอชำเลืองมองก้านธูปโดยอัตโนมัติ และมันก็ไหม้หมดพอดี
ชายหนุ่มทำงานเสร็จทันเวลา ว่าแต่…มันเกิดอะไรขึ้นกับหินก้อนนั้นล่ะ?
ฉันแข่งขันกับคุณในการวาดภาพนะ ไม่ใช่การแกะสลัก! หรือต่อให้เราแข่งขันกันด้านการแกะสลักจริงๆ อย่างน้อยคุณก็ควรจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนก้อนหินบ้างเพื่อให้มันกลายเป็น ‘รูปปั้น’ ขึ้นมา แต่ทุกคนในที่นี้มองเห็นว่าดาบของคุณไม่ได้สัมผัสหินเลย แล้วคุณทำบ้าอะไรอยู่?
ที่แย่กว่านั้น…ทั้งหมดที่คุณทำลงไปก็คือกวัดแกว่งดาบแบบมั่วๆ ไปมาราวสิบถึงยี่สิบอึดใจ คุณไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ แล้วมันเรื่องอะไรถึงเหนื่อยจนถึงกับหน้าซีด?
ต่อให้คุณแกล้งทำ อย่างน้อยก็ควรเลือกสถานการณ์ที่มันน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อย คุณทำราวกับพวกเราทุกคนเป็นคนโง่!
เมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป จางจื่อชิงจึงหันไปพูดกับจางเซวียน “คุณแน่ใจนะว่านี่คือผลงานที่คุณตั้งใจจะแข่งขันกับฉัน ถ้าคุณยังทำไม่เสร็จล่ะก็ ฉันไม่ว่าหรอกหากคุณจะขอเวลาเพิ่มอีกหน่อย”
ในเมื่อเธอแข่งขันกับชายหนุ่ม ก็คงจะเหมาะสมที่สุดหากเธอเอาชนะชายหนุ่มได้ในสภาวะที่เขาสมบูรณ์ถึงขีดสุด ถ้าก่อนหน้านี้ชายหนุ่มมีอาการไม่ค่อยดีนักเธอก็ไม่เดือดร้อนหากจะต่อเวลาให้เขาสักหน่อยเพื่อให้เขาได้แสดงความสามารถที่แท้จริง
“ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก ผมวาดเสร็จแล้ว” จางเซวียนพูดพร้อมกับหัวเราะหึๆ เขาโบกมือด้วยมาดสุภาพบุรุษและพูดว่า “เราควรจะนำกระจกหวู่เต้าออกมาเพื่อตรวจสอบผลงานของเราเสียตอนนี้เลย!”
“ตรวจสอบ?” เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่ม ใบหน้าของจางจื่อชิงกระตุกด้วยความโกรธ
ทั้งหมดที่คุณทำก็คือการนำหินก้อนนั้นออกมา! ต่อให้คุณไม่กวัดแกว่งดาบมั่วๆ ตลอด 20 อึดใจนั้น แต่คุณก็ไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนก้อนหินเลย คุณคิดจริงๆ หรือว่าการนำหินออกมาจะรับมือกับภาพวาดขั้น 8 สูงสุดได้?
ฉันอยากจะเปิดสมองของคุณดูจริงๆ ว่าความมั่นใจของคุณมันมาจากไหน!
“ก็ใช่น่ะสิ” จางเซวียนพยักหน้า “แต่ว่า ถ้าคุณยอมแพ้ล่ะก็ เราข้ามขั้นการตรวจสอบนี้ไปก็ได้”
“ยอมแพ้?” จางจื่อชิงหัวเราะลั่น
คุณคิดว่าฉันจะยอมแพ้หินก้อนเดียวนี่นะ?
คุณมันบ้าไปแล้ว! วันนี้ลืมกินยาหรือเปล่า?
“ก็ใช่น่ะสิ คุณก็น่าจะเห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าผมใช้ความพยายามมากขนาดไหนในการรังสรรค์ผลงานชิ้นเอกชิ้นนี้ ผมคิดว่าผมคงทำชิ้นที่ 2 ไม่ได้แล้วล่ะภายในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้น่ะ” จางเซวียนพูดอย่างวางมาด เขามองไปไกลแสนไกล สีหน้าของบุรุษผู้ยืนอยู่ที่จุดสุดยอดของโลกปรากฏในแววตาของเขา
“ความพยายาม?”
“ผลงานชิ้นเอก?”
ฝูงชนแทบจะทรุดลงกับพื้นเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น
ชายหนุ่มไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนก้อนหินด้วยซ้ำ ถ้าสิ่งนี้เรียกว่าเป็นผลงานชิ้นเอกได้ สุนัขตัวหนึ่งก็คงเป็นจิตรกรผู้เชี่ยวชาญได้เหมือนกัน!
แล้วหมอนี่ยังมีหน้ามาพูดว่าตัวเองใช้ความพยายามอีก…
พยายามบ้านแกน่ะสิ!
เห็นความอาจหาญของอีกฝ่าย จางจื่อชิงคำรามด้วยความหงุดหงิด “คุณแน่ใจนะว่าอยากใช้กระจกหวู่เต้า?”
“แน่ใจ!” จางเซวียนตอบพร้อมกับโบกมือ แสดงมาดของผู้เชี่ยวชาญตัวจริง
“ก็ได้…ฉันจะทำให้คุณเห็นเอง!” จางจื่อชิงคำราม
เธอโบกมือ และกระจกหวู่เต้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เธอใช้นิ้วแตะกระจกอย่างแผ่วเบา รังสีเจิดจ้าแผ่ออกมาจากกระจกนั้น
“ศิษย์น้องจางจื่อชิงขอให้กระจกหวู่เต้าช่วยประเมินภาพวาดที่เราได้รังสรรค์ขึ้นด้วย!”
วิ้งงงง!
ทันใดนั้น กระจกหวู่เต้าก็พลันมีชีวิตขึ้นมา มันแผ่รังสีที่มี 7 สีและโอบล้อมไปทั่วภาพวาดต้นไผ่
ครู่ต่อมา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกระจก
“ภาพวาดต้นไผ่ ต้นไผ่ถูกถ่ายทอดชีวิตจิตใจเข้าไป สายลมกระซิบท่ามกลางหุบเขาทำให้ภาพวาดกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ไม่มากไม่น้อยเกินไป เป็นผลงานชิ้นเอกขั้น 8 สูงสุดที่หาได้ยากอย่างแท้จริง!”
เมื่อได้ยินการประเมิน จางจื่อชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก สีหน้าของเธอแสดงความภาคภูมิใจ
ข้อเท็จจริงที่ว่าเธอได้รับการชื่นชมจากกระจกหวู่เต้าย่อมหมายความว่า แม้ภาพวาดต้นไผ่ของเธอจะยังไม่ถึงขั้นของ ‘ภาพเหมือนแห่งสายหิมะโปรยในฤดูหนาว’ แต่ก็ไม่ได้อ่อนด้อยกว่ากัน
เมื่อรู้ว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือของตัวเองแล้ว จางจื่อชิงชำเลืองมองจางเซวียน “ฮึ่มมม มาดูกันว่ากระจกหวู่เต้าจะตัดสินงานของคุณอย่างไร!”
หลังจากประเมินงานของเธอแล้ว กระจกหวู่เต้าก็เริ่มพิจารณาก้อนหินที่อยู่บนโต๊ะ
ทันใดนั้น มันก็อึ้งไปชั่วขณะก่อนจะเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง
ราวกับไม่พบงานศิลปะอยู่ในนั้น มันเริ่มตรวจสอบเป็นครั้งที่ 3
จากนั้นกระจกก็หยุดกึก และเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ภาพวาดนี้เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกที่มีชิ้นเดียวอย่างแท้จริง ผมขอตัดสินว่าภาพวาดนี้เหนือชั้นกว่าภาพที่แล้ว!”
“เหนือชั้นกว่า?” จางจื่อชิงแทบยืนไม่อยู่ นัยน์ตาของเธอเกือบปะทุออกจากเบ้า
เธออดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า
ทำไมกระจกหวู่เต้าถึงพูดอะไรที่ไม่น่าเชื่อออกมาแบบนั้น?
หินก้อนเดียวที่เก็บขึ้นมาจากพื้นถนนจะเป็นผลงานชิ้นเอกได้อย่างไร?
“มันเกิดอะไรขึ้น?”
จางหวู่เฉินกับคนอื่นๆ ก็งงงัน
