บทที่ 1
หิมะตกในเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ หม้อใบใหญ่กำลังต้มน้ำร้อนอยู่กลางลานบ้าน อนุภาคของหิมะถูกละลายด้วยความร้อนก่อนที่จะตกลงไปในหม้อ หิมะบนพื้นกลายเป็นโคลน ถัดจากหม้อต้มน้ำ มีแผงประตูพร้อมม้านั่ง และมีหมูครึ่งตัวแผ่วางราบอยู่
ฝานฉางอวี้ตัดขาหลังของหมูออกด้วยมีดของนาง เขียงบนตั่งสั่นไหว และกระดูกและเนื้อสับก็ปลิวหายไป มีดสับกระดูกในมือของนางมีลักษณะที่กว้างหนาเป็นสีดำสนิท มีเพียงปลายมีดเท่านั้นที่สว่างราวกับหิมะ และมันก็มีประโยชน์อย่างน่ากลัวเพียงแค่มองดู นอกจากนี้ยังมีมีดตัดกระดูกวางอยู่บนเขียงอีก พวกมันมีใบมีดเหล็กสีดำแบบเดียวกันและใบมีดสีขาวสว่างซึ่งดูเหมือนจะเป็นชุดเดียวกับมีดตัดกระดูกในมือของนาง
วันนี้นางไปที่บ้านเฉินเพื่อเชือดหมูปีใหม่และให้ความสำราญแก่เพื่อนบ้านและญาติ บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวามาก บรรดาแขกมารวมตัวกันรอบกองไฟเพื่ออบอุ่นร่างกาย และเหลือบมองฝานฉางอวี้ที่กำลังยุ่งอยู่ที่ลานบ้าน และเริ่มพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “บ้านรองฝานเพิ่งจัดงานขาวดำเสร็จ ทำไมบ้านเฉินถึงเชิญยัยหนูฉางอวี้มาเชือดหมู?”
“บ้านเฉินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับบ้านรองฝาน ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีข้อห้ามมากมายนัก……” ผู้พูดอาจนึกถึงความทุกข์ยากของสกุลฝาน เสียงของเขาก็ลดน้อยลงโดยไม่รู้ตัวและมองออกไปข้างนอก
หิมะร่วงหล่นลงมา หญิงสาวที่แล่หมูในลานบ้านสวมเสื้อคลุมและกระโปรงธรรมดาที่สวมเพียงครึ่งตัว รูปร่างของนางสูงเพรียว โดยรวบผมสีดำไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่งดงามของนาง รูปร่างของนางดูผอมบางแต่กลับทำงานอย่างคล่องแคล่ว
สะใภ้ของบ้านรองฝานติดตามบ้านรองฝานมาที่เมืองหลิงอัน และดึงดูดผู้คนมากมายให้อยากครอบครองนาง มีแม้กระทั่งแม่สามีหน้าบูดบึ้งที่แอบด่านางเป็นการส่วนตัวว่าเป็นหญิงจากหอนางโลม
จะเห็นได้ว่ารูปร่างหน้าตาของนางโดดเด่นมาก บุตรสาวสองคนของนางล้วนได้รูปร่างหน้าตาจากนาง ทุกคนมีความโดดเด่นอย่างยิ่ง คนเล็กอายุเพียงห้าขวบยังบอกอะไรไม่ได้มากนัก แต่ถ้าบุตรสาวคนโตของนางไม่ได้หมั้นหมายกับชายหนุ่มจากตระกูลซ่งตั้งแต่เด็ก ผู้คนที่มาสู่ขอนางตลอดหลายปีนี้คงจะเกินขีดจำกัดของตระกูลฝานไปแล้ว
ชายคนนั้นถอนหายใจ “ฝานเอ้อร์และภรรยาของเขาเสียชีวิตด้วยน้ำมือของพวกโจร และทั้งครอบครัวเขาเหลือเพียงสตรีสองคน ฝานต้าเป็นคนใจร้าย เขาเพียงต้องการฮุบทรัพย์สินของน้องชายของเขาก็เท่านั้น ชีวิตของฉางอวี้สองพี่น้องช่างลำบากนัก! ข้าคิดว่าถ้าซ่งเยี่ยนสอบผ่านชีวิตของพวกนางจะง่ายขึ้น เมื่อฉางอวี้แต่งงานกับเขา ใครจะรู้ว่าการแต่งงานจะล้มเหลวเพราะฉางอวี้หัวแข็งและจะเดินตามเส้นทางของบิดานาง เลี้ยงชีพด้วยการเชือดหมู สิ่งนี้ช่วยให้สกุลฝานลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง และคำเชิญของสกุลเฉินให้มาเชือดหมูถือได้ว่าเป็นการค้า”
เมื่อทุกคนได้ยินความลับเหล่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แต่มีเสียงเบามากพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่า เป็นเพราะนังหนูสกุลฝานที่มีดวงพิฆาตบิดามารดา น้องสาวของนางก็ป่วยตั้งแต่เกิดไม่ใช่เหรอ? สกุลซ่งเพิ่งไปดูดวงและคำนวณชะตาของของนาง ปรากฏว่าเป็นดาวหายนะ จากนั้นจึงรีบมายกเลิกการแต่งงาน…”
คนที่พูดเมื่อครู่พูดขึ้นว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าสกุลซ่งไปคำนวณดวงชะตาจากที่ไหน?”
ทุกคนถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกัน สกุลซ่งรีบยกเลิกการหมั้นหมาย ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมสักหน่อย ก็สามารถมองเห็นว่ามันหมายถึงอะไร ซ่งเยี่ยนจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งในอนาคต แล้วเขาจะแต่งงานกับสาวขายเนื้อได้อย่างไร
สถานที่ที่วางเขียงในลานบ้านอยู่ไม่ไกลจากห้องหลัก ฝานฉางอวี้ถูกบังคับให้ฟังสิ่งที่พูดเกี่ยวกับตัวนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่มีอารมณ์ใดปรากฏบนใบหน้าของนาง บิดามารดาของนางเสียชีวิตไปนานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว และนางก็เมินเฉยไปแล้ว นางและซ่งเยี่ยนไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องราวของฉินเซียงเหลียนและเฉินซือเหม่ย[1]
ย้อนกลับไปตอนนั้น ครอบครัวซ่งไม่มีเงินซื้อโลงศพด้วยซ้ำ มารดาของเขาจึงพาซ่งเยี่ยนไปคุกเข่าข้างถนนและโน้มน้าวผู้คนที่เดินผ่านไปมา ขอร้องให้พวกเขาช่วยซื้อโลงศพเพื่อฝังสามีของนาง แต่ไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือ แม้ว่านางจะคุกเข่าลงก็ตาม บิดามารดาของนางทนไม่ไหว จึงช่วยซื้อโลงศพให้ มารดาซ่งหลั่งน้ำตาด้วยความขอบคุณและเสนอให้นางหมั้นกับซ่งเยี่ยน โดยบอกว่าเมื่อซ่งเยี่ยนเรียนจบ นางจะได้แต่งงานและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเขาตลอดไป
ต่อมาทั้งสองครอบครัวกลายเป็นเพื่อนบ้านกัน และบิดามารดาของนางมักจะช่วยเหลือมารดาของซ่งเยี่ยนเสมอ มารดาซ่งต้องการให้ลูกชายของนางเข้าสอบรับราชการ แต่นางไม่มีเงินพอจ่ายแม้แต่ค่าแรกเข้าคารวะอาจารย์ ก่อนที่ซ่งเยี่ยนจะเข้าเรียนในสำนักศึกษาประจำอำเภอ บิดาของนางก็ช่วยจ่ายค่าแรกเข้ามากมาย ซ่งเยี่ยนก็ประสบความสำเร็จอย่างมากเช่นกัน เขาเข้ารับการสอบในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และในปีนี้เขาก็เป็นผู้เดียวในอำเภอที่สอบผ่าน หลายคนแข่งขันกันเพื่อประจบประแจงเขา และนายอำเภอก็สนับสนุนเขา ว่ากันว่าเขาอยากได้ซ่งเยี่ยนเป็นเขยด้วยซ้ำ
ความคิดของมารดาซ่งกลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ราวกับว่านางรู้สึกว่าฉางอวี้ซึ่งเป็นบุตรสาวของคนขายเนื้อ ไม่คู่ควรกับบุตรชายของนาง มารดาของนางรู้สึกว่ามารดาซ่งไม่ง่ายที่จะเข้ากันได้ดีเหมือนเมื่อก่อน และนางกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดว่าพวกนางกำลังทวงบุญคุณ นางจึงเสนอที่จะยกเลิกการแต่งงานขึ้นมาก่อน แต่มารดาซ่งก็ปฏิเสธ โดยกล่าวว่าถ้าทำเช่นนั้นเท่ากับสกุลซ่งเนรคุณแล้ว
เมื่อบิดามารดาของนางเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ก็มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าดวงของนางได้ฆ่าบิดามารดาทั้งสองคน มารดาซ่งมาที่บ้านของนางเพื่อยุติการหมั้นหมาย และนางก็ใช้วาจาแบบเดียวกันนี้ไปหาหมอดูและพบว่านางกับซ่งเยี่ยนดวงชะตาเข้ากันไม่ได้ หากพวกเขาแต่งงานกันจริงๆ ไม่เพียงแต่นางจะพินาศเท่านั้น ซ่งเยี่ยนก็ด้วย
เนื่องจากฉางอวี้ไม่มีบิดามารดาเหลืออยู่แล้ว ดังนั้นซ่งเยี่ยนจึงยกเลิกการหมั้นหมายกับนาง และชื่อเสียงของความเนรคุณของเขาก็ไม่แม้แต่จะมีใครพูดถึงด้วยซ้ำ มีเพียงนางฝานฉางอวี้เท่านั้นที่กลายเป็นดาวหายนะผู้เดียวที่ทุกคนหลีกเลี่ยง
ฝานฉางอวี้หยุดความคิดของนางและถอนหายใจ มีเรื่องอื่นให้กังวลมากมาย ดังนั้นอย่าไปคิดถึงมัน
หลังจากหั่นเนื้อหมูแล้ว นางก็รับค่าจ้างเชือดหมู และกล่าวคำอำลาเจ้าภาพโดยไม่เข้าบ้านหลักด้วยซ้ำ ในช่วงปีใหม่ช่วงเวลาแห่งความมงคล และครอบครัวของนางก็เพิ่งจะจัดงานศพ แม้สกุลเฉินจะไม่ว่าอะไร และเชิญนางมาเชือดหมู แต่นางก็รู้ดีอยู่แก่ใจ
เจ้าของบ้านไม่ได้บังคับให้นางอยู่ต่อ แต่ก่อนจะไปเขาก็นำถังใส่เครื่องในหมูมาให้ด้วย นี่เป็นกฎในชนบท หากให้ใครสักคนเชือดหมู นอกเหนือจากการจ่ายค่าจ้างแล้ว ยังต้องมอบหมูส่วนหนึ่งให้กับผู้ที่เชือดหมูอีกด้วย
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะนำหมูกลับบ้าน นางได้ไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อยาสองชุด หนึ่งชุดสำหรับน้องสาวของนาง และอีกหนึ่งชุดสำหรับบุรุษที่นางช่วยชีวิตไว้ เมื่อวานนางไปทำงานแล่หมูในชนบท ระหว่างทางกลับนางพบชายคนหนึ่งที่ร่างกายปกคลุมไปด้วยหิมะ ดูเหมือนเขาจะถูกโจรปล้นมา เนื่องจากบิดามารดาของนางก็เสียชีวิตด้วยน้ำมือของพวกโจร ฝานฉางอวี้จึงรู้สึกเห็นอกเห็นใจและแบกเขากลับมาด้วย
ไม่มีโรงหมอใดในเมืองกล้าที่จะรักษาบุคคลที่มีสภาพปางตายเช่นนี้ และนางไม่สามารถโยนคนคนนั้นทิ้งลงบนถนนได้ ดังนั้นนางจึงต้องปฏิบัติต่อม้าที่ตายแล้วเสมือนเป็นหมอม้าที่มีชีวิต พาคนๆ นั้นกลับบ้าน และถามท่านลุงข้างบ้านที่เป็นหมอรักษาสัตว์มานานมากกว่าสิบปีก่อนที่จะเปลี่ยนอาชีพของเขามาเป็นช่างไม้ให้ช่วยรักษา
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเขาหายดีแค่ไหน แต่เขายังมีชีวิตอยู่ ยาตำรับนี้ท่านลุงข้างบ้านก็เป็นผู้ออกให้ด้วย ฝานฉางอวี้รับยาแล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน บ้านสกุลฝานตั้งอยู่ในตรอกของหมู่บ้านทางทิศตะวันตกของเมือง บ้านแต่ละหลังอยู่ติดกัน และผู้คนพลุกพล่านมาก
ตรอกมืดและชื้น มีตะไคร่ขึ้นตามผนัง บ้านทั้งสองข้างทางเก่าแก่ ผนังมีรอยด่างสีเทา ประตูและหน้าต่างไม้เก่าและทรุดโทรมส่งกลิ่นเหม็น อาจเป็นเพราะถนนแคบ ทันทีที่ฝานฉางอวี้เดินเข้าไปในตรอก นางก็เดินเข้าไปเจอสองแม่ลูกตระกูลซ่ง ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าฤดูหนาวที่เพิ่งตัดใหม่ซึ่งทำจากเนื้อผ้าดีเยี่ยม มารดาซ่งก็สวมต่างหูทองคำด้วยซ้ำ และการแสดงออกของนางก็ไม่ได้เศร้าสร้อยและสิ้นหวังอีกต่อไป แต่ค่อนข้างสบายใจเล็กน้อย หลังจากที่ซ่งเยี่ยนสอบผ่าน นายทหารและพ่อค้าผู้มั่งคั่งทั้งหลายต่างก็ส่งเงินมาที่บ้านของเขา และตอนนี้สกุลซ่งก็เจริญรุ่งเรืองนัก
ว่ากันว่าบุรุษผู้หนึ่งอาศัยอาภรณ์ของตนและม้าของเขาก็อาศัยอานของเขา ซ่งเยี่ยนสวมชุดสีเขียวที่ปักด้วยลวดลายใบไผ่ เขาเต็มไปด้วยความเป็นหนอนหนังสือและสง่างามไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และเขามีบรรยากาศแบบคุณชายผู้สูงศักดิ์
ฝานฉางอวี้เพิ่งมาจากการไปเชือดหมูบ้านสกุลเฉิน ในมือนางสะพายถุงหนังที่มีมีดแล่เนื้ออยู่ด้านใน เสื้อคลุมเก่าของนางเปื้อนเลือดหมู และยังมีถังที่บรรจุเครื่องในหมูอยู่อีกใบหนึ่งดูน่าอายมาก
มารดาซ่งหลีกเลี่ยงสถานการณ์อย่างใจเย็นและหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาแล้วพัดไปมาตรงจมูกของนาง นางยังสวมแหวนทองคำอยู่บนมือด้วย ช่างร่ำรวยเสียจริง
ตรอกนั้นแคบ ทั้งแม่และลูกต่างก็พูดจากัน และฝานฉางอวี้ก็ไม่แม้แต่จะมองพวกเขาด้วยซ้ำ นางแสร้งทำเป็นไม่เห็นแม่ลูกสองคนนั้น และเดินตรงเข้าไปพร้อมกับหมูในมือ “ระวัง–”
ทันทีที่พวกเขาผ่านไป ถังที่บรรจุเครื่องในหมูก็บังเอิญไปชนกับเสื้อผ้าใหม่ของซ่งเยี่ยน และเลือดบนผนังถังก็ทิ้งรอยเปียกขนาดใหญ่ไว้ทันที มารดาซ่งมองฝานฉางอวี้ที่กำลังเดินจากไป ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีเขียว นางพูดอย่างไม่พอใจ “ไม่มีตาหรือไง นี่ทำจากผ้าไหมหางโจวเชียวนะ!”
ไม่มีอารมณ์ใดๆ ในดวงตาของซ่งเยี่ยน และเขาก็พูดว่า “ท่านแม่ ช่างเถอะขอรับ”
ใบหน้าของมารดาซ่งเต็มไปด้วยความอับอาย “ช่างเถอะ อีกไม่กี่วันเราก็จะย้ายออกจากสถานที่ที่น่าสมเพชนี้!”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้มาถึงหน้าบ้านของนาง กระต่ายน้อยสีขาวราวหิมะวัยห้าขวบก็รีบวิ่งออกไปจากบ้านของเพื่อนบ้านเมื่อได้ยินเสียง “พี่หญิง ท่านกลับมาแล้ว!” กระต่ายขาวน่ารักมากด้วยรูปลักษณ์สีชมพูดั่งหยกของนาง นางอ้าแขนของนางเพื่อกอดฝานฉางอวี้ แต่เมื่อนางยิ้ม ก็ไม่พบฟันในปากของนาง
ฝานฉางอวี้เสียหลักและคว้าคอเสื้อน้องสาวของนางไว้ “อย่าจับข้า เสื้อผ้าของข้าสกปรกยิ่งนัก”
เสี่ยวฉางหนิงเชื่อฟังและหยุด เมื่อเห็นว่าพี่สาวมีของหลายอย่างอยู่ในมือ นางจึงริเริ่มหยิบถุงยา นางมีดวงตารูปเมล็ดซิ่งคู่หนึ่งที่ ฝานฉางอวี้คุ้นเคย แต่เนื่องจากนางยังเด็ก มุมตาของนางจึงดูกลมขึ้น และแก้มของนางก็อ้วนเหมือนตุ๊กตาตัวอ้วน
หญิงข้างบ้านได้ยินเสียงจึงออกมา เมื่อเห็นฝานฉางอวี้ ก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ฉางอวี้กลับมาแล้ว” มีสามีภรรยาสูงอายุคู่หนึ่งอาศัยอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่ดูแลคนป่วยนั้นแซ่จ้าว ซึ่งเป็นช่างไม้ ในระหว่างวันเขาต้องออกไปทำของใช้ในบ้านให้คนอื่น หรือไม่ก็ตั้งแผงขายตระกร้าไม้ไผ่ จะกลับมาเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น
ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองครอบครัวดีมาก เมื่อใดก็ตามที่ฝานฉางอวี้ต้องออกไปข้างนอกและกังวลว่าจะทิ้งน้องสาวของนางไว้ที่บ้านตามลำพัง นางจะฝากเสี่ยวฉางหนิงไว้กับท่านป้าข้างบ้าน นางส่งเสียงหยิบตับหมูที่พันด้วยใบตาลจากถังแล้วยื่นให้ “ลุงจ้าวชอบมันมาก นำไปทอดทำเป็นอาหารให้ลุงจ้าวได้นะเจ้าคะ”
นางรับมันด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พ่อหนุ่มที่เจ้าแบกกลับมาเมื่อคืนฟื้นแล้ว” ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะเข้าไปดูสักหน่อย”
บิดามารดาของนางเสียชีวิต นางและน้องสาวเป็นเพียงคนสองคนที่เหลืออยู่ที่บ้าน ไม่เหมาะสมที่จะปล่อยให้บุรุษแปลกหน้าอาศัยอยู่ในบ้านของนางอย่างบุ่มบ่าม หลังจากพาบุรุษนั้นไปหาท่านลุงข้างบ้านเพื่อรับการรักษาเมื่อคืนนี้ นางก็ยืมห้องจากเพื่อนบ้านให้เขาไปอยู่บ้านชั่วคราวที่นั่น เสี่ยวฉางหนิงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่คนนั้นงามมาก!”
งาม? ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี และจับผมบนศีรษะของน้องสาว “เราจะใช้คำว่างามกับบุรุษได้อย่างไร”
อย่างไรก็ตาม ตอนนางแบกเขากลับมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดแห้งที่เปลี่ยนเป็นสีดำ และแทบจะมองไม่เห็นเขาในฐานะมนุษย์ เมื่อวานนี้เป็นเวลาเย็นแล้วที่นางแบกเขากลับมา และนางก็รีบพาเขาไปหาหออ ดังนั้นนางจึงไม่แม้แต่จะเช็ดหน้าเขาด้วยซ้ำ นางไม่รู้จริงๆ ว่าคนผู้นั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
ฝานฉางอวี้กลับไปที่บ้านและเปลี่ยนชุดก่อนจะเดินออกไปข้างบ้าน พลบค่ำของฤดูหนาวมักจะมาเร็วมาก และท้องฟ้าก็มืดสนิทก่อนที่เวลาพลบค่ำจะผ่านไป เมื่อฝานฉางวี้เข้ามาในห้อง แสงในห้องก็สลัว และนางมองเห็นเพียงส่วนโค้งนูนที่หน้าอกของเขาเท่านั้นที่ขยับขึ้นลง
กลิ่นสมุนไพร เลือด และเหงื่อปะปนกันในห้องจนกลายเป็นกลิ่นที่อธิบายไม่ได้ อากาศหนาวมาก ลุงจ้าวและป้าจ้าว เลยกลัวว่าคนผู้นี้จะไม่รอด จึงปิดประตูและหน้าต่างให้แน่น และจุดถ่านในบ้าน ความร้อนทำให้กลิ่นแย่ลงไปอีก แต่ฝานฉางอวี้เคยไปที่คอกหมูตอนที่นางจับหมู ดังนั้นนางจึงไม่ตอบสนองต่อกลิ่นมากนัก หลังจากเข้าไปในบ้าน นางเพียงแต่ขมวดคิ้วและเดินไปที่โต๊ะเพื่อจุดตะเกียงน้ำมัน
ลำแสงสีส้มอบอุ่นส่องแสงสว่างให้กับโลกใบเล็ก เมื่อฝานฉางอวี้หันกลับมามองที่เตียงอีกครั้ง นางก็เห็นรูปร่างหน้าตาของบุรุษผู้นั้นชัดเจนและตกใจเล็กน้อย ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมฉางหนิงถึงบอกว่าเขางาม
[1] เฉินซื่อเหม่ย ฉินเซียงเหลียน - เป็นตัวละครจากเรื่อง เปาบุ้นจิ้น ซึ่งมีนิสัยชั่วร้าย อกตัญญู และทะเยอทะยาน เฉินซื่อเหม่ยสอบขุนนางได้ที่เมืองหลวง ด้วยความรูปงามจึงไปถูกพระทัยองค์หญิง จึงทอดทิ้งภรรยาและบุตรไปแต่งงานกับองค์หญิง จนมีตำแหน่งราชบุตรเขย ภายหลังภรรยาฉินเซียงเหลียนเข้าเมืองไปจึงรู้ความจริงและได้ไปร้องทุกข์กับเปาบุ้นจิ้น